LOGINShare
คืนที่เผลอใจ
publish date:
2026-05-27 18:44:13หลังงานเลี้ยงจบเกือบเที่ยงคืน ผู้คนเริ่มทยอยกลับจนเหลือเพียงพนักงานไม่กี่คนที่กำลังเก็บสถานที่
มินยืนพิงระเบียงโรงแรมเงียบ ๆ
สายลมกลางคืนพัดชายผมยาวของเธอเบา ๆ ขณะที่มือบางถือแก้วไวน์ไว้หลวม ๆ
คืนนี้เธอดื่มไปเยอะกว่าปกติ
ส่วนหนึ่งเพราะเหนื่อย
อีกส่วน… เพราะใจเริ่มวุ่นวายเกินควบคุม
เสียงฝีเท้าคุ้นเคยดังขึ้นด้านหลัง
“คุณมิน”
เธอหันกลับไปช้า ๆ ก่อนเห็นไนต์เดินเข้ามา
เขาถอดสูทออกแล้ว เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก ทำให้ลุคดูโตเกินวัยจนน่าหงุดหงิด
“ยังไม่กลับอีกเหรอ”
“ผมถามคุณมากกว่า”
ไนต์เดินมายืนข้างเธอ ก่อนมองวิวเมืองด้านล่าง
“เมาไหมครับ”
“นิดหน่อย”
“โกหกอีกแล้ว”
มินหัวเราะเบา ๆ
เธอเริ่มรู้แล้วว่าเด็กคนนี้ชอบอ่านเธอออกเสมอ
“ทำไมชอบจับผิดฉันนัก”
“ก็ผมสนใจคุณ”
คำตอบตรงเกินไปจนเธอเงียบ
หัวใจเต้นแรงอีกแล้ว
มินรีบยกไวน์ขึ้นดื่ม แต่ไนต์กลับคว้ามือเธอไว้
“พอแล้วครับ”
“นายสั่งฉัน?”
“ผมเป็นห่วง”
น้ำเสียงของเขานุ่มลงอย่างเห็นได้ชัด
จนมินเผลอมองหน้าเขานิ่ง ๆ
แสงไฟเมืองสะท้อนดวงตาคมคู่นั้นสวยจนน่ากลัว
เธอรีบเบือนหน้าหนี
“ฉันกลับห้องพักก่อน”
แต่ทันทีที่ก้าวเดิน—
โลกทั้งใบกลับหมุนวูบ
ร่างบางเซจนเกือบล้ม
โชคดีที่ไนต์รับไว้ทัน
มือใหญ่โอบเอวเธอแน่นโดยอัตโนมัติ
ทั้งคู่ใกล้กันมาก
ใกล้จนลมหายใจแทบปะทะกัน
“ไหวไหมครับ”
เสียงทุ้มดังใกล้หู
มินพยายามดันตัวออก แต่แรงแทบไม่มี
“ปล่อย…”
“คุณยืนไม่ไหวด้วยซ้ำ”
ไนต์มองเธอนิ่ง ๆ
ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป
มินเองก็เริ่มหนีสายตาคู่นั้นไม่ไหว
หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ
“ไนต์…”
“ครับ”
“นายควรหยุด”
“หยุดอะไรครับ”
เขาถามเสียงแผ่ว
ก่อนขยับเข้ามาใกล้อีกนิด
“หยุดชอบคุณ?”
คำถามนั้นทำเอาเธอนิ่งไปทั้งตัว
มินควรปฏิเสธ
ควรผลักเขาออก
ควรบอกว่านี่มันผิด
แต่ริมฝีปากกลับพูดอะไรไม่ออก
ไนต์มองเธออยู่พักหนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ใช้นิ้วเกลี่ยผมที่ปรกแก้มเธออย่างอ่อนโยน
สัมผัสนั้นเบาจนหัวใจสั่น
“รู้ไหมครับ…”
เสียงเขาแหบลงเล็กน้อย
“คุณทำให้ผมแทบคลั่ง”
มินเผลอกลั้นหายใจ
สายตาของเขาอันตรายเกินไป
ทั้งอ่อนโยน ทั้งจริงจัง
จนเธอไม่เหลือแรงจะหนี
ไนต์ค่อย ๆ โน้มหน้าลงช้า ๆ
ช้าเสียจนเธอมีเวลาปฏิเสธ
แต่เธอไม่ทำ
ริมฝีปากอุ่นแตะลงบนริมฝีปากเธอเบา ๆ
อ่อนโยนราวกับกลัวเธอแตกสลาย
หัวใจของมินเต้นแรงจนแทบหยุดหายใจ
เธอไม่เคยถูกจูบแบบนี้มาก่อน
ไม่ใช่จูบที่เต็มไปด้วยความต้องการเพียงอย่างเดียว
แต่มันเต็มไปด้วยความรู้สึก
ความรู้สึกที่เด็กคนนี้มีให้เธอทั้งหมด
ไนต์ค่อย ๆ ถอนจูบออก ก่อนมองเธอนิ่ง ๆ
ดวงตาคมสั่นไหวเล็กน้อย
เหมือนเขาเองก็พยายามควบคุมตัวเอง
“ผมขอโทษ…”
เขาพูดเสียงเบา
“แต่ผมห้ามใจไม่ไหวจริง ๆ”
มินยังพูดอะไรไม่ได้
เพราะตอนนี้หัวใจเธอยุ่งเหยิงไปหมด
ไนต์ค่อย ๆ พาเธอเข้าห้องพักด้านใน
ทันทีที่ประตูปิดลง ความเงียบก็เข้าปกคลุม
มินนั่งลงปลายเตียงช้า ๆ
ส่วนไนต์ย่อตัวลงตรงหน้าเธอ
“ดื่มน้ำหน่อยนะครับ”
เขายื่นแก้วน้ำให้
เธอรับมาเงียบ ๆ
แต่สายตากลับเผลอมองเขาตลอด
ผู้ชายคนนี้ดูแลเธอดีเกินไป
ดีจนเธอเริ่มกลัว
“ไนต์”
“ครับ”
“นายชอบฉันตรงไหน”
คำถามนั้นทำให้เขานิ่งไปครู่หนึ่ง
ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“เอาจริง ๆ ไหมครับ”
“อืม”
ไนต์มองเธอตรง ๆ
“ตอนแรกผมคิดว่าคุณสวย”
มินเบ้ปากนิด ๆ
“ตื้น”
“แต่หลังจากนั้น…”
น้ำเสียงเขาอ่อนลง
“ผมเห็นว่าคุณเก่งมาก แข็งแรงมาก แล้วก็พยายามแบกทุกอย่างไว้คนเดียว”
หัวใจเธอกระตุกทันที
“คุณดูเหมือนไม่ต้องการใคร”
เขายิ้มบาง ๆ
“แต่จริง ๆ แล้วคุณน่าเป็นห่วงที่สุดเลย”
มินเงียบ
ไม่มีใครเคยมองเห็นเธอแบบนี้
ไม่มีใครรู้ว่าใต้ความเข้มแข็งทั้งหมด เธอเหนื่อยแค่ไหน
ไนต์ค่อย ๆ เอื้อมมือมาจับมือเธอไว้
อุ่นมาก
อบอุ่นจนเธอไม่อยากปล่อย
“ผมอาจยังเด็ก”
เขาพูดเบา ๆ
“แต่ผมจริงจังกับคุณนะ”
หัวใจของมินสั่นอย่างรุนแรง
เธอมองหน้าเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนค่อย ๆ ขยับเข้าไปหา
และครั้งนี้—
เธอเป็นฝ่ายจูบเขาก่อน
ไนต์ชะงักไปทันที
แต่เพียงไม่กี่วินาที เขาก็ดึงเธอเข้าไปกอดแน่นราวกับกลัวเธอหายไป
จูบครั้งนี้ต่างจากครั้งแรก
มันเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ห้ามไม่ได้อีกแล้ว
มือใหญ่ลูบแผ่นหลังเธอเบา ๆ ขณะที่มินกำเสื้อเขาแน่น
หัวใจทั้งสองเต้นแรงไม่ต่างกัน
และในคืนนั้น…
กำแพงทั้งหมดที่มินสร้างไว้ ก็เริ่มพังลงเพราะเด็กฝึกงานคนนี้ทีละนิด
Latest chapter
เธอคนโตของผม และสุดท้าย… เราก็เลือกกัน
เสียงลมกลางคืนยังคงพัดเบา ๆแต่มินกลับแทบไม่ได้ยินอะไรอีกแล้วสายตาของเธอมองเพียงผู้ชายตรงหน้าคนที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นแค่เด็กฝึกงานกวน ๆแต่ตอนนี้—กลับกลายเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตเธอไปแล้วน้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาช้า ๆไนต์เห็นแบบนั้นก็เริ่มลนทันที“คุณมิน…”เขาหัวเราะแห้ง ๆ นิดหน่อย“หรือผมรีบเกินไป”มินรีบส่ายหน้าทันทีก่อนหลุดหัวเราะทั้งน้ำตาออกมาเบา ๆ“นายชอบทำให้ฉันร้องไห้ตลอดเลย”ไนต์ยิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้เธอเบา ๆสายตาของเขาอ่อนโยนเหมือนทุกครั้งเหมือนวันที่เจอกันวันแรกไม่มีผิดมินมองหน้าเขานิ่ง ๆก่อนภาพความทรงจำมากมายจะไหลย้อนกลับเข้ามาวันที่เธอพยายามผลักเขาออกวันที่กลัวสายตาคนอื่นวันที่กลัวว่าความรักครั้งนี้จะไปไม่รอดแต่สุดท้าย—คนคนนี้ก็ยังจับมือเธอไว้แน่นมาตลอดไม่เคยปล่อยเลยจริง ๆมินค่อย ๆ ยื่นมือออกไปช้า ๆก่อนวางมือลงบนแก้มเขาเบา ๆ“นายรู้ไหม…”เสียงเธอสั่นนิด ๆ“ว่านายเปลี่ยนชีวิตฉันไปหมดแล้ว”ไนต์ยิ้มบาง ๆ ก่อนจับมือเธอเอาไว้“ชีวิตผมก็เหมือนกัน”ทั้งคู่มองหน้ากันเงียบ ๆสายตาเต็มไปด้วยความรักที่ผ่านอะไรมาด้วยกันมากมายก่อนที่มินจะหัวเราะเบา ๆ แล้วพยั
เธอคนโตของผม วันที่ไม่ต้องหลบอีกต่อไป
หนึ่งปีผ่านไปอย่างรวดเร็วบริษัทของไนต์เติบโตเร็วกว่าที่ใครหลายคนคาดไว้จากสตาร์ทอัพเล็ก ๆ ตอนนี้กลับกลายเป็นบริษัทที่หลายองค์กรใหญ่เริ่มจับตามองรวมถึงบริษัทของภาคินเองวันเปิดตัวโปรเจกต์ใหญ่ มีนักธุรกิจ นักข่าว และผู้บริหารเข้าร่วมงานจำนวนมากมินยืนอยู่ด้านล่างเวทีในชุดเดรสสีดำเรียบหรูสายตาของเธอจับจ้องเพียงคนเดียวบนเวทีไนต์ในวันนี้แตกต่างจากวันแรกที่เจอกันมากจากเด็กมหา’ลัยที่ชอบยิ้มกวน ๆ ตอนนี้เขากลายเป็นผู้ชายที่ดูมั่นคงและน่าเชื่อถืออย่างไม่น่าเชื่อแต่สิ่งเดียวที่ไม่เคยเปลี่ยน—คือสายตาที่เขามองเธอแม้จะอยู่ท่ามกลางคนมากมายแต่ทันทีที่ไนต์ลงจากเวที สายตาแรกที่เขามองหา ก็ยังเป็นเธอเสมอหัวใจของมินสั่นเบา ๆ ทุกครั้งที่เห็นแบบนั้นหลังงานจบ หลายคนเดินเข้ามาแสดงความยินดีกับไนต์ไม่หยุดแต่พอเขาเห็นมินยืนอยู่ไกล ๆชายหนุ่มกลับเดินตรงมาหาเธอทันทีโดยไม่สนใจสายตาใครอีก“เหนื่อยไหมครับ”คำถามเดิมที่ถามเธอเสมอทั้งที่คนเหนื่อยที่สุดวันนี้ควรเป็นเขาแท้ ๆมินยิ้มบาง ๆ ก่อนส่ายหน้า“เก่งขึ้นเยอะเลยนะ”ไนต์หัวเราะเบา ๆ“ชมผมอีกแล้ว”“ก็น่าชม”เขาชะงักไปทันทีเพราะมินไม่ค่อยพูดอะไรแบบนี้ออก
เธอคนโตของผม วันที่พ่อเริ่มเปลี่ยนไป
หลังจากวันนั้น เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วจากเด็กฝึกงานที่ใครหลายคนเคยมองข้าม ตอนนี้ไนต์เริ่มกลายเป็นคนที่ถูกพูดถึงในบริษัทมากขึ้นเรื่อย ๆโปรเจกต์ที่เขาทำกับเพื่อนมหาวิทยาลัยเริ่มมีนักลงทุนสนใจหลายบริษัทเริ่มติดต่อไปหาเขารวมถึงชื่อของเขาที่เริ่มปรากฏในข่าวธุรกิจรุ่นใหม่อยู่บ่อยครั้งแต่ถึงจะยุ่งมากแค่ไหน—เขาก็ยังไม่เคยเปลี่ยนไปเวลาที่อยู่กับมินยังโทรปลุกตอนเช้ายังซื้อกาแฟแก้วเดิมให้ยังขับรถมารอรับเธอหลังเลิกงานเหมือนเดิมทุกวันราวกับต่อให้โลกข้างนอกเปลี่ยนไปยังไงเวลาอยู่ต่อหน้าเธอ เขาก็ยังเป็น “ไนต์คนเดิม”คืนหนึ่ง มินกลับถึงคอนโดเกือบสี่ทุ่มทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ก็เห็นไฟในห้องเปิดอยู่ไนต์กำลังนั่งพิงโซฟาหลับคาโน้ตบุ๊กเสื้อเชิ้ตสีเข้มยับนิดหน่อยเหมือนเพิ่งกลับจากประชุมใต้ตาดูคล้ำกว่าเดิมชัดเจนหัวใจของมินอ่อนลงทันทีเธอเดินเข้าไปหาเงียบ ๆ ก่อนค่อย ๆ ดึงโน้ตบุ๊กออกจากตักเขาเบา ๆแต่ยังไม่ทันขยับ—มือใหญ่ก็จับข้อมือเธอไว้ทันทีดวงตาคมค่อย ๆ ลืมขึ้นช้า ๆ“กลับมาแล้วเหรอครับ…”เสียงงัวเงียของเขาทำให้เธอเผลอยิ้มบาง ๆ“นายควรกลับไปนอนห้องตัวเองได้แล้ว”ไนต์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนซบหน
เธอคนโตของผม วันที่ไนต์เริ่มเติบโต
หลังจากเรื่องทั้งหมด ไนต์เริ่มทำงานหนักกว่าเดิมหลายเท่าเขาฝึกงานตอนกลางวันเรียนตอนเย็นและรับงานฟรีแลนซ์ตอนดึกจนบางครั้งแทบไม่ได้นอนมินเห็นทุกอย่างมาตลอดเห็นใต้ตาที่คล้ำขึ้นเห็นมือที่ล้าเห็นความพยายามทั้งหมดของเขาและยิ่งเห็น—เธอก็ยิ่งรักเขามากขึ้นทุกวันคืนหนึ่ง ขณะที่ไนต์กำลังนั่งทำงานอยู่บนโต๊ะอาหาร มินเดินเข้าไปเงียบ ๆ ก่อนวางแก้วนมลงข้างเขา“พักบ้าง”ไนต์เงยหน้าขึ้นยิ้มทันที“อีกนิดเดียวครับ”มินมองหน้าจอเขานิ่ง ๆ ก่อนชะงักแผนธุรกิจโมเดลการลงทุนรวมถึงโปรเจกต์สตาร์ทอัพที่เขากำลังทำหัวใจเธอสั่นเบา ๆ“นายเอาจริงขนาดนี้เลยเหรอ”ไนต์หัวเราะเบา ๆ“ก็ผมอยากเก่งเร็ว ๆ”“รีบไปไหน”เขามองเธอนิ่ง ๆก่อนตอบช้า ๆ“รีบไปยืนข้างคุณไงครับ”คำตอบนั้นทำให้มินเงียบไปทันทีก่อนค่อย ๆ เดินเข้าไปกอดเขาจากด้านหลังไนต์ชะงักแต่ไม่นานก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน“คุณมินครับ”“หืม”“ผมรักคุณนะ”มินหลับตาลงช้า ๆ ก่อนกระซิบตอบเบา ๆ“…ฉันก็รักนาย”และนั่นคือครั้งแรก—ที่เธอพูดมันออกมาอย่างชัดเจนไนต์นิ่งไปทั้งตัวหลังได้ยินคำตอบนั้นเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะมือที่กำลังจับเมาส์ค่อย ๆ คลายลง ก่อ
เธอคนโตของผม วันที่เลือกกันอย่างชัดเจน
หลังเหตุการณ์ในห้องประชุม ข่าวเรื่องมินกับไนต์ก็แพร่ไปทั่วบริษัททันทีบางคนมองว่าไม่เหมาะสมบางคนซุบซิบบางคนดูถูกไนต์ว่า “เกาะลูกเจ้าของบริษัท”แต่สิ่งที่เจ็บที่สุด—คือมินเริ่มเห็นสายตาที่มองไนต์เปลี่ยนไปเธอเกลียดมันเกลียดที่คนอื่นมองเขาเหมือนไม่คู่ควรทั้งที่ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาพยายามมากแค่ไหนคืนนั้น มินนั่งเงียบอยู่ในคอนโดคนเดียวก่อนเสียงกดรหัสหน้าห้องจะดังขึ้นไนต์เดินเข้ามา พร้อมถุงอาหารเหมือนทุกครั้งแต่ทันทีที่เห็นหน้าเธอ—เขาก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังคิดมาก“คุณร้องไห้เหรอ”มินรีบส่ายหน้าแต่ไนต์กลับเดินเข้ามากอดทันทีแน่นมากแน่นจนเหมือนกำลังบอกว่าไม่เป็นไรแล้วมินซบหน้าลงกับอกเขาช้า ๆ ก่อนพูดเสียงสั่น“ทุกคนกำลังว่าเรื่องนาย…”“ผมไม่สน”“แต่ฉันสน”เธอกำเสื้อเขาแน่นขึ้น“ฉันไม่ชอบให้ใครดูถูกนายเลย”ไนต์นิ่งไปทันทีก่อนหัวใจจะอ่อนลงอย่างรุนแรงเขาค่อย ๆ ประคองหน้าเธอขึ้นมามองดวงตาคมอ่อนโยนจนเธอแทบร้องไห้อีกครั้ง“งั้นคุณก็เชื่อผมสิ”“…”“สักวันผมจะทำให้ทุกคนยอมรับเราเอง”มินมองเขาเงียบ ๆก่อนสุดท้ายจะเป็นฝ่ายจูบเขาช้า ๆครั้งนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกมากมายจนแทบอธิบายไม่ได้ทั้ง
เธอคนโตของผม วันที่ความลับแตก
หลังจากคืนนั้น ความสัมพันธ์ของมินกับไนต์ก็เหมือนเดินเข้าสู่จุดที่ไม่สามารถปิดบังได้อีกแล้วสายตาที่มองกันความใกล้ชิดรวมถึงความห่วงใยที่ชัดเจนเกินไปทุกอย่างเริ่มกลายเป็นที่พูดถึงในบริษัทมากขึ้นเรื่อย ๆและสุดท้าย—มันก็หลุดไปถึงหูคณะผู้บริหารเช้าวันจันทร์ บรรยากาศในบริษัทเงียบผิดปกติมินเดินผ่านพนักงานหลายคนที่รีบหลบสายตาทันทีเมื่อเธอมองไปหัวใจเธอเริ่มรู้สึกไม่ดีจนกระทั่งเลขาหน้าห้องรีบเดินเข้ามา“คุณมินคะ… ท่านประธานเรียกประชุมด่วนค่ะ”ทันทีที่เข้าไปในห้องประชุม มินก็รู้ได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะบนโต๊ะมีรูปถ่ายหลายใบวางอยู่ภาพตอนเธอกับไนต์อยู่ด้วยกันภาพที่เขากอดเธอหน้าคอนโดแม้แต่ภาพตอนจับมือกันในลานจอดรถหัวใจของมินเย็นวาบทันทีผู้บริหารบางคนเริ่มมองเธอด้วยสายตาไม่พอใจ“เรื่องนี้จริงไหม”เสียงหนึ่งถามขึ้นห้องทั้งห้องเงียบสนิทมินกำมือแน่นใต้โต๊ะก่อนตอบช้า ๆ“…ค่ะ”ทันทีที่คำตอบหลุดออกไป บรรยากาศก็ยิ่งตึงเครียด“คุณกำลังทำให้บริษัทเสียภาพลักษณ์”“เรื่องส่วนตัวไม่น่าจะ—”“ส่วนตัว?”ผู้บริหารอีกคนพูดแทรกทันที“คุณเป็นลูกสาวประธานนะคุณมิน ทุกอย่างที่คุณทำกระทบบริษัททั้งหมด”
Vousaimeriez
(ของหวง) มาเฟีย BAD
ลำเจียก115.3K views(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก172.3K viewsบ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า156.3K viewsดวงใจอันธพาล NC25+
ฅนบนดอย55.0K viewsนางร้ายขอไม่ทวงรักคืน
อัญธิญาน์452 viewsน้ำไหมคะพี่สิงห์นักปั่น
เย้ายวน27 viewsใคร่รักเพลิงร้อนหลานเมีย
เลดี้ ปลาวาฬ✿56 viewsอ้อมกอดสุภาพบุรุษ
ชัญญาณ์ภัช18 views
