LOGINเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาจุดเก้านาที ณ วัดแห่งหนึ่งในจังหวัดสระบุรี...บทสวดจากท่านเจ้าอาวาสไม่ได้เข้าหูรพีแม้แต่นิด เพราะตอนนี้ในหัวเขาเอาแต่คิดถึงถึงพฤติกรรมของนับเก้าที่ผิดแผกแปลกไปจากเดิม วันนี้เธอไม่เย็นชาใส่เขา แถมยังยิ้มแย้มแจ่มใสจนเขาเริ่มหวั่นใจ... กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เห็นในตอนนี้จะมีเบื้องลึกเ
“เมื่อกี้นับพูดจริงเหรอ”คำว่า ‘สามี’ ที่ได้ยินจากปากของหญิงสาวยังตราตรึงและติดอยู่ในใจ จนรพีไม่สามารถสลัดรอยยิ้มออกจากใบหน้าได้เลยให้ตายเถอะ!นับเก้าประกาศว่าเขาเป็นสามีต่อหน้าคนอื่น วินาทีแรกที่ได้ยินคำนั้นรพีเกือบจะยกมือขึ้นมาตบบ่องหูของตัวเอง แต่ก็ทำได้เพียงยืนเนื้อเต้นด้วยหัวใจระริกระรี้“เรื่อ
ทางด้านรพีหลังจากส่งเมียกับลูกขึ้นรถกลับสระบุรีไปแล้ว ชายหนุ่มก็กลับขึ้นมาบนห้อง ลงมือเก็บข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวลงกระเป๋าใบย่อม เพียงไม่กี่นาทีก็กลับลงมาด้านล่าง“จะไปไหนลูก”แต่ลงมาได้ไม่กี่ก้าวรพีก็ถูกมารดาทักขึ้นเสียก่อน“ผมจะเข้าไปเคลียร์งานที่ออฟฟิศน่ะครับ”“แล้วขนข้าวของอะไรไปเยอะเยอะ”ถ้าไม
“ได้เวลาต้องไปแล้วเหรอ”รพีหันไปเห็นแม่ของลูกก่อนเธอจะเอยท้วงเขารับเช็ดน้ำตาออกจากแก้มสากที่มันตกลงมาอย่างไม่รู้ตัว แค่รู้ว่าต้องปล่อยเธอกับลูกออกห่างจากอกเขาก็รู้สึกชาหนึบไปถึงขั้วหัวใจเมื่อคืนทั้งคืนรพีแทบไม่ได้นอนด้วยซ้ำ เขาเฝ้ามองดูสองแม่ลูกยันเช้า ตั้งใจจะเก็บช่วงเวลาเหล่านี้เอาไว้ให้นานที่สุ
นับเก้าไม่ได้กลับสระบุรีทันทีหลังออกจากโรงพยาบาล ทุกคนลงคะแนนเสียงตรงกันว่าให้เธอกลับมาอยู่ที่บ้านโชติธนกิจต่ออีกสักพัก จนกว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวเล็กคล่องซึ่งเธอเองก็คิดแบบนั้นเพราะที่นี่ล้วนมีแต่พี่เลี้ยงที่มากด้วยประสบการณ์ตรงทุกคน“พริมว่าคุณนับต้องกินน้ำหัวปรีเสริมค่ะ ถ้านมมาน้อยขนาดนี้ไม่ทันหนูหนึ
กำหนดคลอดยังเหลืออยู่อีกตั้งหนึ่งอาทิตย์ แต่ดูเหมือนยายลูกสาวหัวรั้นของนับเก้าอยากจะออกมาดูโลกกว้างก่อนเวลาอันควรเสียแล้วขณะนี้เป็นเวลากี่โมงหญิงสาวไม่อาจล่วงรู้ได้ แต่หากให้เดาจากความรู้สึกและเสียงนกเสียงการอบๆ บ้านคงจะเป็นช่วงเช้ามืด“พี่รพีคะ พี่รพี!” นับเก้ากัดฟันเรียกชื่อคนที่นอนหลับอยู่ข้างๆ
“คุณพ่อกับคุณแม่ไปไหน” รพีเอ่ยถามน้องชายที่นั่งรวมตัวกันอยู่ในห้องอาหารครบทั้งสองครอบครัวโดยมีทั้งน้องสะใภ้และหลานๆ ของเขาอีกสามคน ขาดก็แต่ผู้เป็นพ่อกับแม่“เห็นว่าไปเที่ยวสระบุรี” อัสนีเป็นฝ่ายตอบขณะที่มือก็ช่วยภรรยาป้อนมื้อเช้าให้ลูกน้อยไปด้วยซึ่งภาพที่เห็นทำให้รพีอดรู้สึกสะท้อนใจ และเจ็บหน่วงๆ
“สมกับเป็นผัวเมียกันจริงๆ ใจตรงกันเวอร์ นี่ขนาดมึงไม่ค่อยได้เข้ามาที่คลินิก คุณรพียังเลือกมาตรงกับมึงได้ถูกวัน”ซ้อมจิ้มสตอเบอร์รี่ชิ้นถัดมาถูกค้างไว้กลางอากาศ เมื่อมีคนเปิดประตูห้องเข้ามาขัดจังหวะ นับเก้าปรายตามองเพื่อนสนิทในชุดกาวน์แวบหนึ่งก่อนจะยัดผลไม้ลูกสีแดงเข้าปากตามเดิม ทำเป็นมองไม่เห็นสีหน
เกือบสิบนาทีแล้วที่รพียืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าคลินิกเสริมความงาม เขาลังเลที่จะเดินเข้าไปถามพนักงานตรงๆ เพราะมีลูกค้าเข้ามาใช้บริการค่อนข้างเยอะจึงเลือกยืนสังเกตการณ์อยู่ข้างนอกก่อนดีกว่า จนกระทั่งเวลาผ่านไปครึ่งชั่วโมง คนที่เขาอยากเจอก็ปรากฏตัวให้เห็น“สวัสดีครับ คุณทอรุ้ง” ชายหนุ่มผู้ใจร้อนรีบปรี่เข
บ้านหลังแลกโดนน้องเมียขอให้เลิกตามหา ให้ตายเถอะ! ส่วนบ้านหลังที่สองบอกไม่รู้ว่าตอนนี้หลานรักอยู่ที่ไหน รพียังจำประโยคนั้นได้ขึ้นใจ...‘ป้าไม่รู้จริงๆ ว่าตอนนี้น้องอยู่ที่ไหน รู้แต่ว่าสบายดีไม่ต้องเป็นห่วง’จะไม่ให้ห่วงได้ยังไง! นั่นเมียกับลูกของเขาทั้งคน!ที่สำคัญรพีไม่มีทางเชื่อเป็นอันขาด ว่าคนบ้าน







