บทที่ 6

ไม่หย่า

อยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต

ครั้งหนึ่งเคยเป็นความฝันที่เสิ่นหนานถังเฝ้าฝันอยู่เพียงลำพังมาเนิ่นนาน

แต่ตอนนี้ เมื่อมองกู้หานชวนที่ทำราวกับกำลังมอบพระคุณอันยิ่งใหญ่ให้เธอ เธอกลับอยากหัวเราะเสียมากกว่า

ขอแค่พรุ่งนี้ผ่านพ้นไป ทุกอย่างก็จะจบลง

สิ่งที่เธอรออยู่ มีเพียงส่งพ่อขึ้นเครื่องบินแพทย์เท่านั้น

“ได้”

เสิ่นหนานถังดึงมือของตัวเองออกจากมือที่กู้หานชวนจับไว้ แล้วซ่อนไว้ใต้ผ้าห่ม

ไออุ่นที่ครั้งหนึ่งเธอเคยโหยหา บัดนี้กลับให้ความรู้สึกเหนียวหนืดราวกับอสรพิษ

เกาะติดอยู่กับร่างราวกับโรคร้ายที่กัดกินกระดูก ชวนให้เธอขยะแขยง

“จะไม่ทำอีกแล้ว คุณหนูเจียงใสซื่อและจิตใจดี ฉันจะไม่ทำเรื่องที่ทำให้เธอไม่มีความสุขอีก”

ฝ่ามือของกู้หานชวนพลันว่างเปล่า

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ความหงุดหงิดจาง ๆ วนเวียนอยู่ในอก

“คิดได้ก็ดีแล้ว” กู้หานชวนลุกขึ้น “ต่อไป เวลาอยู่ต่อหน้าซินเยว่ ก็เก็บท่าทางคุณหนูสูงส่งของเธอไว้ด้วย”

หลังจากกู้หานชวนออกจากห้องพักผู้ป่วยได้ไม่นาน เสิ่นหนานถังก็ได้รับข้อความจากลุงเฉิน พ่อบ้าน

"คุณหนู เรื่องหย่าจัดการเรียบร้อยแล้ว เงินทั้งหมดถูกโอนเข้าบัญชีที่สวิตเซอร์แลนด์ เครื่องบินแพทย์ก็เตรียมพร้อมแล้ว พรุ่งนี้เช้าสิบโมงออกเดินทางได้"

ดวงตาของเสิ่นหนานถังรื้นขึ้นด้วยน้ำตา

แต่เช้าวันรุ่งขึ้น เธอกลับได้รับโทรศัพท์จากผู้ดูแลพ่อ

ปลายสายเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกวุ่นวาย

น้ำเสียงของผู้ดูแลทั้งร้อนรนทั้งแตกตื่น “คุณหนู รีบมาที่โรงพยาบาลเถอะค่ะ”

“ฉันห้ามพวกเขาไม่ได้ มีคุณหนูเจียงคนหนึ่ง บอกว่าเป็นน้องสาวของคุณเขย เธอจะพาคุณท่านออกไปตากแดด”

“ไม่ว่าฉันจะห้ามยังไง พวกเขาก็ไม่ยอมฟัง”

เสิ่นหนานถังตัวสั่นไปทั้งร่างด้วยความตกใจ

พ่อของเธออยู่ในอาการโคม่าขั้นรุนแรง ต้องพึ่งเครื่องช่วยหายใจเพื่อประคองชีวิต เจียงซินเยว่ตั้งใจจะทำให้พ่อของเธอตายอย่างชัดเจน

เสิ่นหนานถังไม่กล้ารอแม้แต่วินาทีเดียว

เธอโบกแท็กซี่แล้วรีบตรงไปยังโรงพยาบาลที่พ่อพักรักษาตัวอยู่

หน้าห้องผู้ป่วยไอซียู

เจียงซินเยว่กำลังเข็นรถเข็นคันหนึ่ง บนรถเข็นนั้น พ่อของเสิ่นหนานถังนอนเอนอยู่ ใบหน้าซีดขาว สีหน้าสงบนิ่งราวกับไร้ลมหายใจ

ขาของเสิ่นหนานถังอ่อนแรง เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น

เธอรีบปรี่เข้ามา ก่อนจะตบเข้าที่ใบหน้าของเจียงซินเยว่เต็ม ๆ

“เธอบ้าไปแล้วหรือไง ใครอนุญาตให้เธอแตะต้องพ่อของฉัน”

เจียงซินเยว่ไม่ทันตั้งตัว ถูกตบจนหน้าหันไปอีกด้าน

ส่วนรถเข็นก็ถูกเสิ่นหนานถังแย่งมาอยู่ในมือทันที

“พี่สาว” เจียงซินเยว่เอามือกุมแก้ม “ฉันก็แค่มาด้วยความหวังดี ได้ยินว่าพี่แอลกอฮอล์เป็นพิษจนต้องนอนโรงพยาบาล ก็เลยตั้งใจมาช่วยดูแลคุณลุง พี่ไม่ขอบคุณฉันก็ไม่เป็นไร แต่ทำไมถึงต้องตบฉันด้วย”

เสิ่นหนานถังโกรธจนตัวสั่น "แน่ใจเหรอว่าหวังดี"

"พ่อฉันไม่ได้สติอย่างรุนแรง เธอกลับเข็นพ่อฉันออกไปตากแดดแบบนั้น จะฆ่ากันเหรอไง"

หลังจากที่เจียงซินเยว่ร้องไห้อย่างหนัก

ก็ค่อย ๆ ลุกขึ้นมา ก่อนจะเข้ามาหาเสิ่นหนานถัง แล้วกระซิบเสียงเบา

“เธอพูดถูกทุกอย่าง ฉันก็อยากให้พ่อของเธอตายนั่นแหละ แล้วเธอจะทำอะไรฉันได้”

น้ำเสียงของเจียงซินเยว่ทั้งเย็นเยือกและอำมหิต “ฉันก็แค่อยากรู้ ถ้าพ่อของเธอตายแล้ว เธอจะยังแสร้งทำเป็นไม่แยแสได้อีกไหม”

“ก่อนจะเจอเธอ ฉันนึกว่าคุณหนูอย่างเธอจะมีนิสัยร้ายกาจแค่ไหนที่แท้ก็เป็นแค่หมาจรจัดที่ไร้บ้านตัวหนึ่ง แม้แต่จะขัดขืนยังไม่กล้า น่าเบื่อสิ้นดี”

เจียงซินเยว่ขวางอยู่หน้าทางของเสิ่นหนานถัง ไม่ยอมให้เธอเข็นรถเข็นกลับเข้าห้องผู้ป่วย “ดังนั้นฉันเลยอยากเติมไฟอีกนิด ไฟกองนี้ก็คือชีวิตพ่อของเธอ ครั้งแรกไม่ตายก็มีครั้งที่สอง ถ้าสองครั้งไม่พอก็ยังมีอีกไม่รู้จบ ฉันก็แค่อยากดูว่า ถ้าพ่อเธอตายแล้ว เธอจะยังทำเป็นนิ่งเฉยได้อีกไหม”

ความโกรธแผดเผาจนร่างของเสิ่นหนานถังสั่นเทา เธอยกขาขึ้นเตะอีกฝ่ายออกไปอย่างแรง

“ไสหัวไป อย่ามาขวางทางฉัน”

เจียงซินเยว่ร้องออกมาด้วยความเจ็บ ก่อนล้มลงไปกับพื้น

แต่บนใบหน้าของเธอกลับมีรอยยิ้มที่พึงพอใจปรากฏขึ้น

เธอหันไปตะโกนใส่บอดี้การ์ดด้านหลัง “พวกนายตายกันหมดแล้วหรือไง จะยืนดูเธอรังแกฉันแบบนี้อยู่เหรอ”

"พี่ชวนจ้างพวกแกมาปกป้องฉัน ใครกล้าทำร้ายฉัน ต้องชดใช้ 10 เท่า ไปเตะมันสัก 10 ทีเดี๋ยวนี้"

"ถ้าไม่เดะมัน ฉันจะไปบอกพี่ชวน ว่าพวกแกรวมหัวกับยัยนั่นเพื่อกลั่นแกล้งฉัน"

เหล่าบอร์ดี้การ์ดที่ตอนแรกกำลังลังเล เมื่อได้ยินแบบนั้นก็รีบเข้าเตะทันที

เสิ่นหนานถังถูกเตะจนกระแทกเข้ากับกำแะง เธอเจ็บจบเหงื่อแตก

จากนั้นก็โดนเตะครั้งที่ 2

...

จนโดนเตะไปถึงครั้งที่ 10

เสิ่นหนานถังรู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างกำลังจะหักออกจากกัน

แต่เธอยังคงคลานกลับไปอยู่หน้าพ่อของเธอ กางตัวปกป้องไว้อย่างแน่นหนา

“นี่มันกำลังทำอะไรกัน”

เสียงเย็นยะเยือกของกู้หานชวนดังขึ้นจากด้านหลัง

เจียงซินเยว่รีบพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างหนัก

“พี่คะ ฉันแค่อยากช่วยพี่สาวเข็นคุณลุงออกไปสูดอากาศ แต่พี่สาวกลับไม่ถามเหตุผลเลยก็ตบฉัน พี่บอดี้การ์ดก็แค่ปกป้องฉัน เลยเผลอลงมือกับพี่สาว”

กู้หานชวนหันไป ดวงตาเย็นชาราวน้ำแข็ง

“เสิ่นหนานถัง เมื่อวานฉันเพิ่งเตือนเธอไป เธอเอาคำพูดของฉันไปทิ้งไว้ที่ไหนแล้ว”

“กู้หานชวน นายตาบอดหรือไง”

เสิ่นหนานถังพูดเสียงแหบพร่า “พ่อฉันต้องใช้เครื่องช่วยหายใจประคองชีวิตอยู่ เธอดึงท่อเขาออกแบบนั้นเรียกว่าพาไปสูดอากาศงั้นเหรอ”

คิ้วของกู้หานชวนขมวดแน่น

“ซินเยว่ก็แค่หวังดี ถ้าเธอพูดดี ๆ ไม่เป็น ก็ต้องลงไม้ลงมืออย่างเดียวเลยหรือไง”

เขาก้มมองแก้มที่บวมแดงของเจียงซินเยว่ แล้วสั่งเสียงเย็นกับบอดี้การ์ด “ลากคุณนายออกไป”

“ทำตามซินเยว่ พาคุณเสิ่นไปตากแดดห้านาที แล้วค่อยพากลับห้องผู้ป่วย”

สมองของเสิ่นหนานถังเหมือนระเบิดดัง “ตู้ม” ขึ้นมา

“กู้หานชวน นายบ้าไปแล้วเหรอ แบบนี้จะฆ่าพ่อฉันนะ”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่ห้านาทีเอง ไม่ตายหรอก นี่เป็นบทลงโทษของเธอ”

พูดจบ กู้หานชวนก็อุ้มเจียงซินเยว่จากไปโดยไม่หันกลับมาอีก

เสิ่นหนานถังถูกบอดี้การ์ดกดไว้แน่น เธอได้แต่มองพ่อที่ยังหมดสติ ถูกเข็นออกไปยังระเบียงที่มีแดดแผดจ้า

ผีผู้หญิงร้องไห้ไม่หยุด พยายามตะปบและผลักคนพวกนั้นอย่างไร้ผล

ห้านาทีนั้น ยาวนานราวหนึ่งศตวรรษ

จนเธอแทบจะทนความเจ็บทั่วร่างไม่ไหวและกำลังจะหมดสติ เสียงของพ่อบ้านเฉินก็ดังขึ้นข้างหู

“คุณหนู...”

“คุณท่านถูกส่งขึ้นเครื่องบินแพทย์ที่ดาดฟ้าแล้วครับ คุณรอก่อน เดี๋ยวหมอจะมา”

“ไม่ต้องแล้ว” เสิ่นหนานถังฝืนลุกขึ้นโดยจับมือพ่อบ้านเฉิน

เธอรับสายที่สั่นไม่หยุดขึ้นมา

ปลายสายคือเสียงเย็นชาของกู้หานชวน

“อาการของคุณพ่อ ผมเชิญผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศมาแล้ว พรุ่งนี้จะถึงโรงพยาบาล ถ้าคุณไม่ก่อเรื่อง เขาจะดีขึ้นเร็ว ๆ นี้”

เสิ่นหนานถังยิ้มบาง ตอบเสียงแผ่วเบา “ค่ะ…ฉันจะเชื่อคุณ”

พูดจบ เธอวางสายทันที

จับมือพ่อบ้านเฉินแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้น

ความคาวเลือดพุ่งขึ้นมาที่ลำคอ เธอไอออกมาเป็นเลือดหนึ่งคำ ก่อนใช้มือเช็ดมันออกเบา ๆ

“ไปกันเถอะ”