Short
ล้างแค้นสาสมรักในโลกนิยาย

ล้างแค้นสาสมรักในโลกนิยาย

Oleh:  หยิบไม่หยิบแป้งทอดTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
4.2KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไป แต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอ แปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้น ตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมา แต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอ ฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด “นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...” เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด” “แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง” “พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...”

Lihat lebih banyak

Bab 1

บทที่ 1

Noting the location on the banner, I, Julian Chase, headed straight for the wedding venue.

The second I pushed the door open, I saw red roses covering every surface and blue dolphin decorations hanging suspended in the air.

It was identical to the wedding I'd pictured in my head a hundred times, down to the last detail.

The groom, Adrian Locke, stood at the center of the crowd, surrounded by well-wishers.

He wore a tailored tuxedo that matched, stitch for stitch, the wedding suit design I'd kept saved on my laptop for three years.

I'd only ever shown that design to one person—my best friend, Marcus Webb.

A wave of dizziness hit me so hard the room started spinning.

An older woman handling the registration for the wedding stopped me. "Excuse me, young man. Are you friends with the groom or the bride?"

Heads turned at the sound of her voice. The moment people saw my face, gasps rippled through the crowd.

Adrian looked at Claire Winston, confused. "Who's this?"

"A coworker from out of state. He's too far away, so we didn't send him an invitation," she replied, her voice perfectly level.

It was like she wasn't the same woman who'd told me last night how much she missed me.

Marcus pushed through the crowd and grabbed my wrist, dragging me toward the exit with a grip so tight it nearly crushed the bones in my arm.

"There are a lot of people here, Julian. Don't do anything you'll regret. Whatever this is, we can talk about it after tonight," he said in a low voice.

I stared at him without saying a word. He didn't let go of me until we were both in the fire stairwell, where his first words were about how sorry he felt for Adrian.

"Adrian's been running himself into the ground for three months planning this wedding. He's lost ten pounds. We can't afford anything going wrong today."

"And what about me?" My voice came out hoarse. I stared straight into his eyes. "I've been working myself to death in Port Elias for three years. I never took a sick day, even when I was ill. I saved up every bit of vacation time just to fly home. Did anyone ever feel sorry for me?"

My eyes burned, and I couldn't stop them from welling up.

I remembered how Marcus used to see me off at the airport every single time. He'd thump his chest and swear, "Don't worry about a thing, Julian. I'll keep an eye on Claire for you. No demon on earth is getting anywhere near my best friend's girl."

Turns out I was the only one who ever took that promise seriously.

"Julian, Adrian's different from you."

"Different how?"

"You've always been strong. You can handle life without Claire. But Adrian has congenital asthma. Claire's the one who's been by his side taking care of him this whole time.

"And back when he first graduated, Claire's the one who suggested to the chairman that you get transferred to Port Elias. She was scared that if you found out about Adrian, it would put him in an awkward position."

My whole body went rigid.

When I first got the transfer notice, I'd planned on turning it down. I'd just bought a place in Ashbury, and all I wanted was to take my father there to get him access to better hospitals for his health.

It was Claire who'd come to me, begging, "Julian, whether I make the board this year depends entirely on this project in Port Elias. I'll only feel okay about it if I know you're the one running things.

"Three months, tops. I promise I'll bring you home. And once you're back, we'll get married."

I agreed.

But three months turned into another three months again and again, and the 1,516 miles between Ashbury and Port Elias never got any shorter.

My throat felt raw and dry as I said, "So, all those transfer requests I filed these past three years to come back to Ashbury..."

Before I could finish, Marcus' eyes had already filled with pity. "Claire's the one who kept blocking them."

I staggered back a step.

Because of those 1,516 miles, I missed my father's heart bypass surgery. I missed being there when he needed me most, lying in that hospital bed. I even missed the last time I could have seen him alive.

My phone buzzed. A message from Claire.

[Go home first. I'll explain everything later.]

I stared at those words, my fingers curling tighter and tighter around the phone.

Then, I turned around and walked straight back into the ballroom.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya

Ulasan-ulasan

I'm 6339
I'm 6339
จบดีมากกก ตัวเอกเทพสุด ๆ
2025-11-22 11:34:05
0
0
9 Bab
บทที่ 1
ฉันกับเพื่อนสนิททะลุมิติเข้าไปในนิยายตระกูลเศรษฐีสุดดราม่า พอภารกิจจบ ฉันก็เลือกที่จะจากไปแต่เขากลับตกหลุมรักนางเอกผู้หลงใหลและยึดติดในเรื่อง แล้วตัดสินใจจะอยู่ต่อเพื่ออยู่ข้างเธอแปดปีต่อมา ระบบกลับบอกฉันว่า เขาถูกนางเอกส่งเข้าโรงพยาบาลจิตเวช และเหลือชีวิตอยู่ได้อีกเพียงสามวันเท่านั้นตอนที่ฉันไปถึง เขาถูกมัดอยู่บนเตียงคนไข้ ดวงตาเหม่อลอย ปากก็พึมพำเรียกชื่อของฉันซ้ำไปซ้ำมาแต่ภรรยาประธานของเขากลับกำลังวางแผนจัดงานแต่งสุดอลังการกับพระเอกผู้เป็นรักแรกของเธอฉันมองดูมือคู่ที่เคยเล่นเปียโนของเพื่อนสนิท ตอนนี้กลับเหลือแต่รอยเข็มถี่ยิบเต็มไปหมด“นายมาจนได้ ฉันรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่านายต้องมาแน่...”เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายมองมาที่ฉันแล้วพูดว่า “ฉันนี่มันโง่จริง ๆ นึกว่าการอยู่เคียงข้างคือคำสารภาพรักที่ยาวนานที่สุด”“แต่ไม่เคยคิดเลยว่า ที่แท้เธอแค่ต้องการบันไดให้เหยียบขึ้นไปเท่านั้นเอง”“พาฉันกลับบ้านเถอะ ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่...” ……“จ้าวสวิน...” ฉันเอ่ยออกมาเสียงสั่น เครือแหบพร่าเล็กน้อย“แน่นอน เรากลับบ้านกันเถอะ”ฉันพยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลอในดวงตาอย่างสุดกำลัง ฝืนยิ้มออกมาอ
Baca selengkapnya
บทที่ 2
งานหมั้นสุดยิ่งใหญ่อลังการของบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ป ถูกจัดขึ้นที่โรงแรมระดับเจ็ดดาวสุดหรูริมอ่าวเหล่าคนมีชื่อเสียงมารวมตัวกันทั่วงาน กลิ่นน้ำหอมอวลไปทั่ว บรรยากาศเต็มไปด้วยความหรูหราและงดงามเสิ่นเยว่ซินสวมชุดราตรีสั่งตัดสุดหรู ยกแก้วไวน์ขึ้นอย่างสง่างาม รับคำอวยพรจากผู้คนรอบข้างด้วยรอยยิ้มชายหนุ่มข้างกายเธอ ไป่เหรินเซวียน สวมสูทสีขาว ยิ้มละไมดุจดอกไม้บาน ดูราวกับเจ้าชายผู้ไม่ถูกแปดเปื้อนด้วยธุลีโลก“เยว่ซิน ขอบคุณนะที่เธอทำทุกอย่างเพื่อฉัน” ไป่เหรินเซวียนพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ดวงตาเต็มไปด้วยความรักเสิ่นเยว่ซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนเอ็นดูว่า “เพื่อคุณแล้ว ไม่ว่าฉันจะต้องทำอะไร ก็ล้วนคุ้มค่าทั้งนั้น”ประตูทองประดับลายของห้องจัดเลี้ยงถูกผลักเปิดอย่างแรง เสียง “ปัง!” ดังสะเทือนก้องไปทั่วทั้งห้องทุกสายตาในห้องหันมาจับจ้องมาทางประตูทันทีฉันสวมสูทสีดำสนิท ซึ่งตัดกับบรรยากาศความหรูหราและความยินดีในงานอย่างสิ้นเชิงใบหน้าของฉันมืดหม่นยิ่งกว่าสูทสีดำที่สวมอยู่ แววตาคมกริบราวกับมีดสั้น จ้องตรงไปยังชายหญิงบนเวทีอย่างเฉียบขาด“มู่ฉิน?!” เสิ่นเยว่ซินเบิกตากว้างทันทีที่เห็นฉัน รู
Baca selengkapnya
บทที่ 3
งานหมั้นถูกฉันทำให้วุ่นวายจนเละไม่เป็นท่า เสิ่นเยว่ซินกับไป่เหรินเซวียนกลายเป็นเรื่องตลกของทั้งเมืองวันรุ่งขึ้น ทีมประชาสัมพันธ์ของบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ปก็รีบลงมือจัดการทันทีบนอินเทอร์เน็ตเต็มไปด้วยข่าวเสีย ๆ หาย ๆ เกี่ยวกับฉัน[ชายลึกลับบุกก่อเรื่องในงานหมั้น คาดว่าเป็นอดีตคนรักของประธานเสิ่นที่กลับมาด้วยความแค้น][วงในเผย: ชายแซ่ซูมีประวัติครอบครัวป่วยทางจิต ประธานเสิ่นได้ทำดีที่สุดในฐานะคนมีเมตตาแล้ว][มู่ฉิน หายตัวไปอย่างลึกลับเมื่อแปดปีก่อน ที่มาไม่ชัดเจน พฤติกรรมสุดโต่ง]พวกเขาพยายามปั้นภาพให้ฉันกลายเป็นคนบ้า แล้วโยนความตายของจ้าวสวินว่าเกิดจากปัญหาทางจิตของเขาเองกระแสสังคมหันเหไปในทางตรงกันข้าม ผู้คนนับไม่ถ้วนเริ่มรู้สึกเห็นใจเสิ่นเยว่ซินกับไป่เหรินเซวียนไป่เหรินเซวียนยืนต่อหน้านักข่าว ดวงตาแดงเรื่อ แววตาเต็มไปด้วยความเศร้า“ฉันไม่รู้จักคุณสวี่เลย และก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงเกลียดชังฉันขนาดนี้”“ส่วนพี่จ้าว... ฉันเสียใจมากจริง ๆ ...”“ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เยว่ซินทุ่มเทเพื่อเขาอย่างมาก พวกเราทุกคนก็แค่หวังว่าจะรักษาเขาให้หายได้...”ช่างเป็นผู้ชายแอ๊บใสที่อ่อนโยนแสนจะ
Baca selengkapnya
บทที่ 4
วิดีโอจบลง หน้าจอกลับมาเป็นปกติทั่วทั้งงานแถลงข่าวปั่นป่วนขึ้นมาทันที!ราคาหุ้นของบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ปร่วงฮวบลงอย่างหนักในชั่วข้ามคืนหัวข้อ [คนที่ดูเหมือนจะดีแท้จริงกลับร้ายลึก] กลายเป็นประเด็นร้อนทั่วทั้งโลกออนไลน์ไป่เหรินเซวียนกลายเป็นเหมือนหนูที่วิ่งข้ามถนน ใครเห็นก็พากันด่าพร้อมจะไล่ตีทุกคนเสิ่นเยว่ซินก็ถูกตราหน้าว่าเป็น “ผู้หญิงใจร้าย” กับ “ประธานตาบอด” ชื่อเสียงพังยับเยินเธอขังตัวเองอยู่ในห้องทำงาน ทุบทำลายทุกอย่างที่พอจะขว้างหรือโยนได้จนพังหมดเธอคิดไม่ตกเลยว่าวิดีโอนั้นมันมาจากไหนกันแน่ระบบกล้องวงจรปิดของโรงพยาบาลจิตเวชเป็นผลงานของทีมรักษาความปลอดภัยระดับสูงสุดของบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ป แล้วจะถูกเจาะระบบได้ง่าย ๆ ได้ยังไงกัน?มู่ฉิน แท้จริงแล้วคุณเป็นใครกันแน่?หลังจากความโกรธผ่านไป ก็เหลือเพียงความหวาดกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูกขณะเดียวกัน คฤหาสน์เก่าของตระกูลเสิ่นก็ปั่นป่วนวุ่นวายไปทั่วเพราะเรื่องนี้คุณปู่ของเสิ่นเยว่ซิน ซึ่งเป็นหัวหน้าครอบครัวเสิ่น โกรธจนเกือบหัวใจวาย“ไอ้เด็กสารเลว! แกทำให้ตระกูลเสิ่นของเราเสียหน้าไปหมดแล้ว!” คุณปู่ตะโกนลั่น พลางใช้ไม้เท้าทุบพ
Baca selengkapnya
บทที่ 5
ภายในตระกูลเสิ่นปั่นป่วนวุ่นวายไปหมดแล้วคุณปู่เสิ่นมองลายมือเรียบร้อยและตรรกะทางธุรกิจที่รอบคอบของจ้าวสวินบนเอกสาร แล้วหันไปมองหลานสาวที่เคยภาคภูมิใจ ก่อนจะโกรธจนตัวสั่นไปทั้งร่าง“แก… แกมันตัวซวยของบ้านนี้!”เขาเคยคิดมาโดยตลอดว่าเสิ่นเยว่ซินเป็นอัจฉริยะทางธุรกิจ แต่ไม่คาดคิดเลยว่า ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเธอ กลับมาจากการขโมยผลงานของผู้ชายคนหนึ่ง!เสิ่นเยว่ซินพูดอะไรแก้ตัวไม่ออก เหงื่อเย็นไหลชุ่มแผ่นหลังเธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า แม้แต่เสิ่นหลีก็ยังไปเข้าข้างมู่ฉิน!“คุณปู่ ฉัน…”“อย่าเรียกฉันว่าคุณปู่! ฉันไม่มีหลานสาวอย่างเธอ!” คุณปู่ใช้ไม้เท้าฟาดลงบนหลังของเธออย่างแรง“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอไสหัวออกจากบริษัท แล้วอยู่บ้านสำนึกผิดซะ!”เสิ่นเยว่ซินถูกปลดออกจากทุกตำแหน่งในบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ปข่าวนี้แพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็ว ราคาหุ้นของเสิ่นซื่อกรุ๊ปร่วงลงอย่างหนักอีกครั้งศัตรูภายนอกก็รุม ภายในก็วุ่นวาย บริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ปตกอยู่ในวิกฤตที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนส่วนฉัน ตอนนี้กำลังนั่งอยู่กับเสิ่นหลีในคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งริมแม่น้ำหวงผู่“ขอบใจนะ เสิ่นหลี” ฉันยกแก้วไ
Baca selengkapnya
บทที่ 6
คลิปแฉเรื่องฉาวของไป่เหรินเซวียนแพร่สะพัดไปทั่วทั้งโลกออนไลน์ภายในชั่วข้ามคืนถ้าวิดีโอที่โรงพยาบาลจิตเวชครั้งก่อนทำให้ภาพลักษณ์เขาเสียหาย ครั้งนี้ก็เป็นการตรึงเขาไว้บนเสาอัปยศอย่างถาวรเลยภาพลักษณ์ “เจ้าชายผู้สูงศักดิ์และสะอาดบริสุทธิ์” ที่เขาสร้างไว้นั้น แท้จริงแล้วเป็นเพียงภาพลักษณ์ที่ถูกแต่งปั้นขึ้นมาอย่างประณีตเท่านั้นเองความจริงแล้ว เขาเหยียบไหล่ของคนอีกนับไม่ถ้วนเพื่อไต่เต้าขึ้นมา มือของเขาเปื้อนไปด้วยความสกปรกทั้งนั้นแฟนคลับที่เคยยกย่องเขาราวกับอยู่บนสวรรค์ กลับกลายเป็นคนที่เกลียดเขาที่สุดในชั่วข้ามคืน“ไสหัวออกไปจากวงการบันเทิงซะ!”“ผู้ชายอันตรายราวกับงูพิษ จิตใจมันชั่วร้ายเกินไปแล้ว!”“ขอโทษทุกคนที่คุณเคยทำร้ายไว้ซะ!”แบรนด์สินค้าที่เขาเป็นพรีเซนเตอร์ต่างพากันยกเลิกสัญญา ภาพยนตร์ที่กำลังถ่ายทำก็ลบชื่อเขาออก แม้แต่ผู้หนุนหลังรายใหญ่ที่สุดของเขา ยังออกมาประกาศตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาอย่างสิ้นเชิงพอล้มแล้ว คนก็เหยียบซ้ำไป่เหรินเซวียนซ่อนตัวอยู่ในคอนโด มองดูคำด่าทอบนอินเทอร์เน็ตด้วยสภาพจิตใจที่แทบจะพังทลายเขาโทรหาเสิ่นเยว่ซินซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ปลายสายมีเพียงเสียงสั
Baca selengkapnya
บทที่ 7
เสิ่นเยว่ซินบ้าไปจริง ๆ แล้วภายใต้การถูกครอบครัวทอดทิ้ง และถูกฉันบีบกดดันอย่างต่อเนื่อง บุคลิกของเธอก็เริ่มบิดเบี้ยวไปโดยสิ้นเชิงเธอไปติดต่อกับกลุ่มแฮ็กเกอร์ที่ฉาวโฉ่ที่สุดบนดาร์กเว็บ พร้อมสัญญาจะจ่ายค่าจ้างมหาศาล ให้พวกเขาโจมตีเครือข่ายของฉันและสืบหาตำแหน่งที่แท้จริงของฉันพร้อมกันนั้น เธอยังเริ่มขายหุ้นของตระกูลเสิ่นที่ตัวเองถืออยู่แบบบ้าคลั่ง ร่วมมือกับบรรดานักลงทุนยักษ์ใหญ่จากวอลล์สตรีต เพื่อเตรียมลงมือโจมตีบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ปให้ถึงขั้นเสียหายร้ายแรงเธอตั้งใจจะทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วให้ฉันกับเธอพินาศไปด้วยกันสงครามที่ไม่มีควันปืน ปะทุขึ้นพร้อมกันทั้งในโลกเสมือนและในตลาดการเงินหัวหน้ากลุ่มแฮ็กเกอร์ได้ลงประกาศศึกบนดาร์กเว็บ“ได้ยินมาว่าทิศตะวันออกมี ‘เทพแห่งเครือข่าย’ โผล่ขึ้นมาเหรอ? วันนี้ งั้นพวกเราจะมาจัดการคุณเอง”ชั่วพริบตาเดียว สายตาของเหล่าแฮ็กเกอร์ระดับแนวหน้าทั่วโลก ต่างจับจ้องมาที่ศึกครั้งนี้พร้อมกันทั้งหมดฉันนั่งอยู่หน้าจอ มองดูคลื่นข้อมูลการโจมตีที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดจากฝ่ายตรงข้าม แล้วแสยะยิ้มเย็นที่มุมปาก“แสงหิ่งห้อย ยังกล้าจะมาแข่งกับแสงจันทร์เหรอ?”
Baca selengkapnya
บทที่ 8
ทหารรับจ้างกว่าหนึ่งโหลที่ถืออาวุธครบมือ แทรกซึมเข้ามาในอาคารอย่างเงียบงันราวกับภูตผีพวกเขาได้รับการฝึกมาอย่างเชี่ยวชาญ จัดการกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งหมดอย่างไร้เสียง แล้วมุ่งตรงขึ้นไปยังชั้นดาดฟ้าเสิ่นเยว่ซินเดินตามอยู่ด้านหลัง ดวงตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยแดง ใบหน้าแสดงถึงความบ้าคลั่งอย่างคนเสียสติเธอสูญเสียทุกอย่างแล้ว ตอนนี้เธอแค่อยากจะใช้มือของตัวเองฆ่าฉัน ผู้ชายที่ทำลายทุกสิ่งของเธอ!ปัง——!ประตูดาดฟ้าถูกถีบเปิดออกอย่างแรงทหารรับจ้างกระจายตัวอย่างรวดเร็ว ปลายกระบอกปืนทั้งหมดเล็งไปยังร่างผอมสูงที่ยืนอยู่ริมขอบดาดฟ้าฉันค่อย ๆ หันกลับมา มองพวกเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์“เสิ่นเยว่ซิน เธอนี่มันไร้ค่ากว่าที่ฉันคิดไว้ซะอีก”“มู่ฉิน!” เสิ่นเยว่ซินตะโกนลั่น เดินออกมาจากด้านหลังกลุ่มทหารรับจ้าง“คุณคิดว่าคุณชนะแล้วเหรอ? วันนี้ฉันจะส่งคุณกับจ้าวสวินคนนิสัยต่ำช้าไปพบกันที่นรก!”“อย่างงั้นเหรอ?” ฉันหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นแฝงไว้ทั้งความดูแคลนและความเวทนา“ยิง! ฆ่าเขาให้ตาย!” เสิ่นเยว่ซินคำรามอย่างบ้าคลั่งแต่ไม่มีใครมีท่าทีจะขยับตัวเลยทหารรับจ้างเหล่านั้นร
Baca selengkapnya
บทที่ 9
ฉันไม่ได้สั่งให้ทหารรับจ้างฆ่าเสิ่นเยว่ซินฉันแค่ทำให้แขนขาของเธอพิการ แล้วก็โยนเธอเข้าไปในโรงพยาบาลจิตเวชแห่งนั้น เพื่อให้เธอได้เป็นเพื่อนบ้านกับรักแรกของเธอฉันจ่ายสินบนให้แพทย์และพยาบาลในนั้นเสิ่นเยว่ซินกับไป่เหรินเซวียน จะต้องอยู่ที่นั่น ทนรับการ “รักษา” ทุกอย่างที่จ้าวสวินเคยเผชิญ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า วันแล้ววันเล่าอยากมีชีวิตก็อยู่ไม่ได้ อยากตายก็ทำไม่ได้นี่แหละคือการลงโทษที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขาบริษัทเสิ่นซื่อกรุ๊ป ภายใต้การบริหารของเสิ่นหลี ค่อย ๆ กลับมามีเสถียรภาพอีกครั้งเขามีวิธีการที่เด็ดขาดและรุนแรง กำจัดพวกกาฝากในบริษัทออกไปอย่างรวดเร็ว และด้วยความรวดเร็วดุจสายฟ้า ก็สามารถยึดอำนาจควบคุมบริษัทไว้ได้อย่างสมบูรณ์หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว เขาก็นัดฉันออกมาเจอก็ยังเป็นคลับเดิมริมแม่น้ำหวงผู่แห่งนั้น“ตระกูลเสิ่น ตอนนี้เปลี่ยนมาใช้นามสกุลฝู่แล้ว แต่ก็ไม่ใช่ตระกูลเสิ่นแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว”เขายื่นสัญญาโอนหุ้นมาให้ฉันหนึ่งฉบับ“นี่คือหุ้นร้อยละสามสิบของบริษัท เป็นสิ่งคุณจ้าวได้รับ”ฉันไม่ได้รับไว้“เอาหุ้นพวกนี้ไปตั้งเป็นมูลนิธิเถอะ”“ตั้งชื่อมูลนิธิตามชื่อจ้
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status