Share

บทที่ 5

Penulis: เถาวัลย์เขียว
เจียงซินเยว่ถึงกับยื่นมือออกไป หมายจะคล้องแขนจี๋หนานซี คุณหนูแห่งตระกูลจี๋

“ต่อไปฉันจะออกมาพบปะทุกคนบ่อย ๆ ขอแนะนำตัวอีกครั้งนะคะ ฉันชื่อเจียงซินเยว่ เป็นน้องสาวที่พี่อาชวนรักที่สุด”

จี๋หนานซีถอยหลังหนึ่งก้าว หลบมือของเจียงซินเยว่ ราวกับกำลังหลบสิ่งสกปรก

เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเจียงซินเยว่ ยังคงพูดคุยกับเสิ่นหนานถังต่อ

“หนานถัง ถ้าเธออยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข บ้านพักบนเขาของฉันว่างอยู่ ย้ายไปอยู่ได้ทุกเมื่อ”

การถูกเมินอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ ทำให้รอยยิ้มของเจียงซินเยว่แข็งค้าง ความอาฆาตในดวงตาปรากฏออกมาอย่างไม่ปิดบัง

จู่ ๆ เธอก็กระชากแขนของเสิ่นหนานถังอย่างแรง

ลากเธอพุ่งชนหอแก้วแชมเปญที่ตั้งอยู่ด้านข้าง

“เพล้ง”

เสียงแก้วคริสตัลนับไม่ถ้วนแตกกระจายดังสนั่น

แชมเปญพร้อมเศษแก้วไหลทะลักเข้าท่วมทั้งสองคนในพริบตา

เจียงซินเยว่นั่งทรุดอยู่ท่ามกลางเศษแก้ว ใบหน้าซีดขาว มือกุมหน้าอก หอบหายใจรุนแรง ราวกับอีกวินาทีก็จะขาดใจ

“พี่สาว ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับทุกคน ทำไมพี่ต้องบังคับให้ฉันดื่มเหล้าด้วย”

ตอนที่กู้หานชวนวิ่งเข้ามา ภาพที่เห็นก็คือภาพตรงหน้า

เขาผลักเสิ่นหนานถังที่กำลังพยายามลุกขึ้นออกไป ก่อนรีบเข้าไปประคองเจียงซินเยว่ขึ้นจากพื้นด้วยสีหน้าเขียวคล้ำ

เจียงซินเยว่หน้าซีดเผือด ทั้งร่างซุกอยู่ในอ้อมแขนของกู้หานชวน ตัวสั่นไม่หยุด

เธอเงยหน้าขึ้น สีหน้าดูอ่อนแอและต่ำต้อย

“ฉันรู้ว่าตัวเองไม่คู่ควรจะมายืนคุยกับทุกคนที่นี่ แต่ฉันแค่อยากลองเข้ากับทุกคนดู พี่คะ ทำไมพี่ต้องผลักฉัน”

ดวงตาแดงก่ำของกู้หานชวนจ้องเสิ่นหนานถังเขม็ง

“เธอเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด แตะเหล้าไม่ได้แม้แต่หยดเดียว เธอคิดจะฆ่าเธอหรือไง”

จี๋หนานซีกับเพื่อน ๆ ต่างตกตะลึง

เธอรีบเข้าไปพยุงเสิ่นหนานถังที่เต็มไปด้วยบาดแผลจากเศษแก้ว

“กู้หานชวน นายบ้าไปแล้วหรือไง เรื่องนี้จะโทษหนานถังได้ยังไง ก็ผู้หญิงคนนี้เป็นฝ่าย...”

“ไสหัวไป”

กู้หานชวนไม่ฟังแม้แต่น้อย ตวาดขัดขึ้นทันที

“เสิ่นหนานถัง ผมรู้อยู่แล้ว ความใจกว้างทั้งหมดนั่นเป็นแค่การแสดง ตอนที่ผมไม่อยู่ เธอรังแกซินเยว่แบบนี้มาตลอดใช่ไหม”

เขาส่งเจียงซินเยว่ให้ผู้ช่วยที่ยืนอยู่ด้านหลัง ก่อนจะกระชากตัวเสิ่นหนานถังออกมาจากมือของจี๋หนานซี

“บริษัทเสิ่นกรุ๊ปกลายเป็นแค่เปลือกไปนานแล้ว พ่อของเธอจะอยู่หรือตาย ก็ขึ้นอยู่กับคำพูดของผมเพียงคำเดียว เธอเอาความกล้ามาจากไหน”

เมื่อพูดจบ เขาก็ชี้ไปที่ขวดเหล้าบนพื้น แล้วสั่งบอดี้การ์ดที่ติดตามมา

“ในเมื่อคุณนายชอบกรอกเหล้าให้คนอื่นนัก งั้นก็ให้เธอดื่มเองให้พอ กรอกเหล้าบนพื้นพวกนี้เข้าปากเธอ อย่าให้เหลือแม้แต่หยดเดียว”

เสิ่นหนานถังมองเขาอย่างเงียบงัน

คำว่า “ฉันไม่ได้ทำ” ติดอยู่ในลำคอ

เพราะไม่มีความจำเป็นต้องพูดอีกแล้ว อย่างไรเขาก็ไม่เชื่อ

“ไม่ต้องกรอก” เสียงของเสิ่นหนานถังแหบพร่า ราวกับกำลังร่ำไห้

“ฉันขอโทษ เป็นความผิดของฉัน เดี๋ยวฉันดื่มเอง”

พอพูดจบ ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของเพื่อน ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้น ก่อนจะยกขวดเหล้ากรอกลงคออย่างแรง

อึกแล้วอึกเล่า

ลำคอของเธอร้อนแสบเหมือนถูกไฟเผา

หลังดื่มไปสองขวด

มือของเสิ่นหนานถังเริ่มสั่นไม่หยุด ทุกสิ่งตรงหน้าค่อย ๆ พร่าเลือน

จี๋หนานซีรีบประคองเธอไว้ด้วยความปวดใจ

ผีผู้หญิงเองก็มีสีหน้าเศร้าสร้อย เธอนอนแนบอยู่บนตัวเสิ่นหนานถัง ราวกับกำลังกอดเธอไว้

“เสิ่นหนานถัง เป็นเด็กดีนะ หลับสักตื่นก็หายแล้ว”

แต่เสิ่นหนานถังกลับจ้องมองผีผู้หญิงที่มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่มองเห็น

เสียงของอีกฝ่ายไม่แหบพร่าราวกับกลืนเศษแก้วลงไปอีกต่อไป กลับใสกังวานและอ่อนโยน

รอยช้ำสีม่วงคล้ำที่คออันน่าหวาดหวั่น หายไปจนหมดสิ้น

เสิ่นหนานถังยกยิ้มจาง ๆ

ดูสิ บาดแผลบนตัวผีผู้หญิงกำลังหายไป

ขอแค่เธออดทนอีกห้าวัน อนาคตก็จะเปลี่ยนแปลงได้

เธอกับพ่อก็จะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัย

เธอฝืนความเวียนหัวและความเจ็บปวดที่ปั่นป่วนอยู่ในท้อง ก่อนมองกู้หานชวนอย่างสงบนิ่ง

“แบบนี้ พอใจหรือยัง”

พูดจบ ร่างของเธอก็ทรุดลงกับพื้นโดยสิ้นเชิง

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ผ่านไปแล้วสามวัน

ทันทีที่เธอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นกู้หานชวนยืนอยู่ตรงหน้า

“เสิ่นหนานถัง หวังว่าบทเรียนครั้งนี้จะทำให้เธอเลิกคิดรังแกซินเยว่”

“เธอเป็นแค่ผู้หญิงใสซื่อไร้เล่ห์เหลี่ยม ที่ผมพาเธอมาอยู่ข้างกาย ก็เพราะกลัวว่าเธอจะถูกทำร้าย ถ้าเธอยังสร้างปัญหาแบบนี้ต่อไป ผมไม่รับประกันว่าผมจะทำอะไรกับเธอบ้าง”

“รวมถึงเพื่อนดี ๆ ของเธอที่ช่วยกันรังแกซินเยว่ในคืนนั้น ผมจะไม่ปล่อยไว้สักคน”

เสิ่นหนานถังมองเขาอยู่นาน

ใบหน้าคมคาย ริมฝีปากบางเย็นชา

ตอนนี้จะว่าไปก็ไม่ได้รักมากขนาดนั้นอีกแล้ว

แล้วทำไมถึงยอมเดินมาถึงจุดที่ครอบครัวแตกสลายเพราะผู้ชายคนนี้กันนะ

การเหม่อลอยของเธอทำให้กู้หานชวนเริ่มไม่พอใจ

“เธอฟังที่ผมพูดอยู่หรือเปล่า”

เสิ่นหนานถังได้สติกลับมา “ขอโทษค่ะ คุณพูดอีกครั้งได้ไหม”

กู้หานชวนสูดหายใจลึก ราวกับกำลังข่มอารมณ์ “ผมบอกว่าผมจะไม่หย่ากับเธอ”

“ผมไม่ได้คิดกับซินเยว่แบบนั้น เลิกหาเรื่องเธอได้แล้ว บริษัทเสิ่นกรุ๊ปถูกรวมเข้ากับกู้กรุ๊ปไปนานแล้ว ผมกับคุณจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 17

    ชั้นหนึ่งของโบสถ์มี “หญิงผี” ที่ไม่มีใครมองเห็น กระซิบข้างหูเสิ่นหนานถังเบา ๆ“หนานถัง พวกเขามาแล้ว อยู่ชั้นสอง... ไม่ต้องกลัวนะ”ขนตาของเสิ่นหนานถังสั่นเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้หันไปมองชั้นสอง และไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยกลัวงั้นเหรอ เธอไม่กลัวมานานแล้วเมื่อห้าปีก่อนที่เมืองท่า เธอแทบเดินผ่านขุมนรกมาแล้วครั้งหนึ่งวันนี้ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ความตาย แล้วเธอจะกลัวอะไรอีกเธอเอ่ยตอบ “หญิงผี” อย่างอ่อนโยน“ฉันไม่กลัว”“ฉันจัดคนไว้ในที่ลับหมดแล้ว ไม่เพียงไม่กลัว แต่ฉันจะเป็นคนพลิกชะตาของพวกเราเอง...”บริเวณมุมมืดชั้นสองมือที่กำลังถือปืนของกู้หานชวน กำลังสั่นอย่างรุนแรง"ยิงซะ" ชายคนหนึ่งเร่งด้วยความโหดเหี้ยม "รออะไรอยู่ ถ้าฆ่าจี้เป่ยมั่วได้ เธอก็จะกลายเป็นของเรานะ"ไกปืนถูกนิ้วของเขา กดไปมากกว่าครึ่งแล้วขอแค่กดลงไปเต็มแรงจี้เป่ยมั่วก็ต้องตายแน่ ๆ เขาก็จะสามารถพาเสิ่นหนานถังกลับไปที่เมืองท่าได้แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจิดจ้าบนใบหน้าของเสิ่นหนานถังกู้หานชวนกลับลังเลอีกครั้งนี่คืองานแต่งของเธอที่เธอตั้งใจเตรียมมาอย่างพิถีพิถันเป็นเวลานานเขาตามเธอมาตลอดหนึ่งเ

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 16

    กู้เป่ยชวนไม่พูดอะไรหลังจากเขาหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา เขาก็ควักปืนที่มีกระบอกเก็บเสียงออกมาปากปืนสีดำขลับ ค่อย ๆ จ่อเข้าไปที่ตรงหน้าของเจียงซินเยว่"ถ้ารวมครั้งนี้เข้าไปด้วย ฉันฆ่าเธอไป 9 ครั้งแล้ว หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย"น้ำเสียงของชายคนนั้นเรียบสนิท ไม่มีความไหวแม้แต่น้อยราวกับการพรากชีวิตของเจียงซินเยว่ สำหรับเขาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญอะไรเลย“ไม่ ไม่เอา ช่วยด้วย”เจียงซินเยว่กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังแต่เสียงที่ตอบกลับมา คือเสียงดังสนั่นของไกปืนจากนั้น เลือดก็กระจายไปทุกทิศทางเจียงซินเยว่เบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง และไร้ลมหายใจโดยสิ้นเชิงชายคนนั้นเก็บปืนกลับอย่างเย็นชาเขายืนมองร่างไร้วิญญาณของเจียงซินเยว่จากที่สูงอยู่นาน ก่อนจะพึมพำเสียงแหบแห้งเย็นเยียบออกมาเบา ๆ“หวังว่าครั้งหน้า ถ้าเจอกันอีก นายจะรู้จักกาลเทศะ หนีไปให้ไกลตั้งแต่แรก อย่ามารบกวนฉันกับเสิ่นหนานถังอีก”พูดจบ ชายคนนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด โดยไม่หันกลับไปอีกเลย......สวิตเซอร์แลนด์ เมืองซูริกกู้หานชวนราวกับวิญญาณที่ไม่ควร

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 15

    กู้หานชวนตะโกนสุดเสียงราวกับหัวใจแหลกสลาย พร้อมกับเสียงรั้วคฤหาสน์ที่ถูกเตะจนล้มลงกับพื้นดังสนั่น ทำลายบรรยากาศอบอุ่นภายในสวนจนสิ้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหนานถังจางหายไปในพริบตาเธอหันกลับมา มองกู้หานชวนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็วหลังจากจากกันไปห้าปี ได้พบคนเก่าอีกครั้งสิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในใจของเสิ่นหนานถังคือความรำคาญอันแผ่วเบาแต่กู้หานชวนกลับตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่มือที่ยื่นออกไปหวังจะคว้าตัวเสิ่นหนานถัง สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดน่าเสียดายที่ยังไม่ทันแตะตัวเธอ ก็ถูกจี้เป่ยมั่วที่ยืนอยู่ข้างกายปัดออกอย่างแรงแต่กู้หานชวนกลับเหมือนมองไม่เห็นการมีอยู่ของคนอื่นดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่งจับจ้องเสิ่นหนานถังไม่ยอมละสายตา“เสิ่นหนานถัง ฉันตามหาเธอมาห้าปีเต็ม กลับไปกับฉันเถอะ”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับเป็นเรื่องที่แน่นอนความมั่นใจนั้นมาจากความรักที่ครั้งหนึ่งเสิ่นหนานถังเคยมอบให้เขาอย่างหมดหัวใจแม้แต่ตอนที่เขามองจี้เป่ยมั่ว สายตาก็ยังเต็มไปด้วยความดูแคลนราวกับกำลังบอกว่า ต่อให้ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ แต่ตราบใดที่ฉันกลับมา ไม่มีใครแย่งเสิ่นหนา

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 14

    หลังพูดจบ กู้หานชวนก็หันหลังทันที ก่อนจะเซขึ้นรถอย่างทุลักทุเลรถมายบัคพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถใต้ดินราวกับเสียสติส่วนชายผู้ที่เพียงเอ่ยไม่กี่คำก็ไขปริศนาให้กู้หานชวนได้ กลับค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปในมุมมืดเขายืนมองไปยังทิศทางที่ไฟท้ายรถของกู้หานชวนหายลับไปอย่างเงียบงันภายในดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับความตาย คลุกรุ่นไปด้วยความยึดติดอันผิดเพี้ยน“ไปเถอะ”เขาพึมพำเสียงแผ่ว “หวังว่าครั้งนี้ นายจะยังทัน”เขาค่อย ๆ ก้มตาลง ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ปืนเย็นเยียบในกระเป๋าเสื้อมุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยือก“ถ้าตัวนายในเส้นเวลานี้ ยังดึงเธอกลับมาไม่ได้...”“งั้นฉันก็... ทำได้แค่ฆ่านายด้วยมือตัวเอง เหมือนที่จัดการพวกขยะก่อนหน้านี้ ฆ่าพวกนายให้หมด แล้วทุกเส้นเวลาก็จะเหลือแค่ฉัน”เขาเงยหน้ามองความว่างเปล่า พึมพำแผ่วเบาราวกับกำลังโหยหาอย่างสุดหัวใจ“แค่พวกเขาตายหมด ตอนอายุสิบแปด คนที่เสิ่นหนานถังตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ก็จะเป็นฉันที่ย้อนกลับไปในอดีต...”“หนานถัง ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอตายทั้งที่เสียใจและทุกข์ทรมานอีก เชื่อฉันนะ”......12 ชั่วโมงต่อมารถเก๋งสีดำคันหนึ่งเบรกกะท

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 13

    ผู้ช่วยก้มหน้าลง พูดเสียงสั่นเครือ “ขอโทษครับคุณกู้”“พวกเราใช้ทรัพยากรข้ามชาติทุกอย่างที่ใช้ได้ ทั้งวงการถูกกฎหมายและใต้ดินก็ตามหาจนหมดแล้ว แต่คุณนายเธอ... เหมือนหายไปจากโลกนี้จริง ๆ ไม่มีข้อมูลเที่ยวบิน ไม่มีประวัติการใช้จ่าย ไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิตใด ๆ”“คุณกู้ครับ คุณนายน่าจะยอมแลกด้วยราคาที่มหาศาลเพื่อซ่อนตัวเอง... เธอไม่อยากให้พวกเราหาเจอจริง ๆ”ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันผ่านไปนาน กู้หานชวนก็ระเบิดโทสะขึ้นมาในทันทีเขาเตะโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ข้าง ๆ จนกระเด็น“เหลวไหล”ดวงตาของกู้หานชวนแดงก่ำ เสียงแหบพร่า“เสิ่นหนานถังรักฉันมาตั้งแต่อายุ 18 จนถึงวันนี้ เธอจะยอมจากฉันไปได้ยังไง”“แค่หาตัวเธอให้เจอ แล้วบอกให้เธอรู้ว่าในใจฉันก็มีเธอเหมือนกัน เธอต้องกลับมาแน่นอน”“หา... ตามหาต่อไป” เสียงของเขาแตกพร่าแทบไม่เป็นคำ “ไปลงประกาศค่าหัวในดาร์กเว็บ เพิ่มเป็นหนึ่งหมื่นล้าน”“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต่อให้ต้องพลิกทั้งโลก ฉันก็จะพาเธอกลับมาให้ได้”......แต่น่าเสียดาย โชคชะตาก็ประหลาดเช่นนี้ตอนที่ยังมีวาสนาต่อกัน ต่อให้เขาเย็นชากับเสิ่นหนานถังแค่ไหน เธอก็ยังอยู่ในที่ที่เ

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 12

    ตู้ม !ในสมองของกู้หานชวน เหมือนมีสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นอย่างแรงสามล้านเงินสามล้านที่เขาใช้เพื่อ “ช่วยชีวิตเธอ”เขาถึงขั้นก้มหัวให้คุณปู่เสิ่น เซ็นสัญญาเข้าตระกูลเสิ่นเป็นเขย และจากนั้นก็เกลียดเสิ่นหนานถังเข้าไส้แต่แท้จริงแล้ว...มันเป็นแค่เรื่องที่เจียงซินเยว่หลอกเขาทั้งหมดสามล้านนั้น เป็นเพียงหนี้พนันที่เธอเอาไปเล่นในคาสิโนมาเก๊าเปลวไฟแห่งความโกรธในอกของกู้หานชวนแทบจะฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเย็นชาน้ำเสียงเย็นยะเยือกถึงขีดสุดเอ่ยขึ้น “ยังมีอีกไหม”“ยังมีครับ...” ผู้ช่วยกดเปิดแท็บเล็ต แล้วเรียกวิดีโอที่กู้กู้คืนมาด้วยความยากลำบากขึ้นมาคลิปแรก เป็นในคาสิโนใต้ดินแห่งหนึ่ง เจียงซินเยว่ตั้งใจปิดโทรศัพท์ ก่อนหันไปคุยกับเพื่อนข้าง ๆเธอพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “เสิ่นหนานถังนี่โง่จริง ๆ ส่งคนมาจับฉัน แต่สุดท้ายกลับถอยเอง ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไร ฉันแค่ซ่อนตัว เธอก็ต้องตายอย่างอนาถอยู่ดี”คลิปที่สอง เป็นในห้องนอนของคฤหาสน์ในภาพ เจียงซินเยว่ทำลายของล้ำค่าเพื่อยั่วยุ แต่ไม่สำเร็จ ก่อนจะกระชากกำไลบนข้อมือของเสิ่นหนานถังอย่างแรง และแสร้งทำเป็นล้มป่วยลงกับพื้น

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status