เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ のすべてのチャプター: チャプター 1 - チャプター 10

ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ผีผู้หญิงพูดประโยคยาวได้ครบถ้วนราวกับคำพยากรณ์อันเย็นเยียบ ทำเอาขนลุกไปทั้งตัวแต่เธอไม่เชื่อกู้หานชวนอยู่ที่อเมริกาสามเดือนทุกเช้าเขาจะส่งคำว่า “อรุณสวัสดิ์” ให้เธอทุกคืนเขาจะวิดีโอคอลหาเธอเขาเคยพูดด้วยตัวเองว่า เธอคือผู้ช่วยเยียวยาชีวิตของเขาแต่เมื่อเสิ่นหนานถังผลักประตูเข้าไป ท่ามกลางความมืดภายในงานเลี้ยงเธอมองเห็นกู้หานชวนกำลังกอดหญิงสาวในชุดสีขาวอยู่ใต้แสงสปอตไลต์อันเจิดจ้าและในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต หญิงสาวคนนั้นก็แอบจูบที่ปลายคางของเขาโลกของเสิ่นหนานถังพังทลายลงในพริบตาเธอพุ่งขึ้นไปบนเวทีทันทีผีผู้หญิงขวางอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังร้องไห้ “อย่าลงมือ นั่นคือคนที่อยู่ในใจเขามากที่สุด ถ้าเธอตบเธอหนึ่งครั้ง เขาจะ”แต่สายเกินไปแล้วมือของเสิ่นหนานถังทะลุผ่านร่างโปร่งใสของผีผู้หญิง และฟาดลงบนใบหน้าของหญิงสาวโดยตรง“เพียะ”เสียงตบดังสนั่นกังวาน หยุดความครึกครื้นทั้งงานเลี้ยงลงในทันที“เธอยังมียางอายอยู่ไหม ไม่รู้หรือว่าเขามีภรรยาแล้ว ไม่รู้หรือว่าเขาเป็นสามีของคนอื่น”ความเงียบเข้าปกคลุมฝ่ามือของเสิ่นหนานถังร้อนผ่าว

วันรุ่งขึ้น กู้หานชวนส่งคนขับรถมารับตัวเสิ่นหนานถังกลับไปอย่างไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธทันทีที่เธอเข้าประตูมา เจียงซินเยว่ที่กำลังนั่งกินขนมมันฝรั่งทอดพลางดูโทรทัศน์อยู่บนพรมก็รีบลุกขึ้น แล้วหลบไปอยู่ด้านหลังกู้หานชวน“พี่ ขอโทษนะคะ พี่หานชวนบอกว่านี่คือพรมผืนโปรดของพี่ หนูไม่ควรมานั่งกินมันฝรั่งทอดบนนี้”ดวงตาคู่ใสราวลูกกวางดูหวาดกลัว คำพูดที่เปล่งออกมาก็ระมัดระวังอย่างยิ่งแต่เสิ่นหนานถังกลับมองเห็นความยินดีที่เก็บซ่อนไม่ทันจากสีหน้าของอีกฝ่ายอย่างชัดเจนจู่ ๆ เธอก็หัวเราะออกมาคนที่กู้หานชวนเก็บซ่อนไว้ในใจมาสิบปี กลับเป็นผู้หญิงแบบนี้เองเหรอรอยยิ้มดึงรั้งบาดแผลบนแผ่นหลังจนเจ็บ เธอจึงงอตัวลงเล็กน้อย“ไม่เป็นไร” เสิ่นหนานถังมองกู้หานชวนตรง ๆ“ของทุกอย่างในบ้านหลังนี้ ฉันยกให้พวกคุณได้ทั้งหมด ตอนหย่ากันค่อยตีเป็นเงินคืนให้ฉันก็พอ”แววตาของกู้หานชวนมืดลง “เสิ่นหนานถัง เธอหมายความว่ายังไง”“ไม่ได้หมายความอะไร” น้ำเสียงของเสิ่นหนานถังสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ “แค่ไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ต่อไปแล้ว”ห้องรับแขกตกอยู่ในความเงียบอันประหลาดแม้แต่ผีผู้หญิงที่ตามอยู่ข้างกายเสิ่นหนานถังมาตลอด

เจียงซินเยว่ถึงกับยื่นมือออกไป หมายจะคล้องแขนจี๋หนานซี คุณหนูแห่งตระกูลจี๋“ต่อไปฉันจะออกมาพบปะทุกคนบ่อย ๆ ขอแนะนำตัวอีกครั้งนะคะ ฉันชื่อเจียงซินเยว่ เป็นน้องสาวที่พี่อาชวนรักที่สุด”จี๋หนานซีถอยหลังหนึ่งก้าว หลบมือของเจียงซินเยว่ ราวกับกำลังหลบสิ่งสกปรกเธอไม่แม้แต่จะชายตามองเจียงซินเยว่ ยังคงพูดคุยกับเสิ่นหนานถังต่อ“หนานถัง ถ้าเธออยู่บ้านแล้วไม่มีความสุข บ้านพักบนเขาของฉันว่างอยู่ ย้ายไปอยู่ได้ทุกเมื่อ”การถูกเมินอย่างสิ้นเชิงเช่นนี้ ทำให้รอยยิ้มของเจียงซินเยว่แข็งค้าง ความอาฆาตในดวงตาปรากฏออกมาอย่างไม่ปิดบังจู่ ๆ เธอก็กระชากแขนของเสิ่นหนานถังอย่างแรงลากเธอพุ่งชนหอแก้วแชมเปญที่ตั้งอยู่ด้านข้าง“เพล้ง”เสียงแก้วคริสตัลนับไม่ถ้วนแตกกระจายดังสนั่นแชมเปญพร้อมเศษแก้วไหลทะลักเข้าท่วมทั้งสองคนในพริบตาเจียงซินเยว่นั่งทรุดอยู่ท่ามกลางเศษแก้ว ใบหน้าซีดขาว มือกุมหน้าอก หอบหายใจรุนแรง ราวกับอีกวินาทีก็จะขาดใจ“พี่สาว ฉันแค่อยากเป็นเพื่อนกับทุกคน ทำไมพี่ต้องบังคับให้ฉันดื่มเหล้าด้วย”ตอนที่กู้หานชวนวิ่งเข้ามา ภาพที่เห็นก็คือภาพตรงหน้าเขาผลักเสิ่นหนานถังที่กำลังพยายามลุกขึ้นออก

หลังออกจากโรงพยาบาล กู้หานชวนนั่งอยู่หลังพวงมาลัย สีหน้าเย็นชา มือหมุนพวงมาลัยอย่างไร้อารมณ์เจียงซินเยว่มีสีหน้าหวาดหวั่น เสียงเบาราวกับจะขาดหาย“พี่คะ ฉันก่อเรื่องใช่ไหม ฉันแค่อยากช่วยพี่สาวจริงๆ ตอนก่อนฉันนอนอยู่บนเตียงคนเดียว ก็หวังว่าจะมีสักคนพาออกไปตากแดด ฉันไม่คิดเลยว่า”กู้หานชวนกระชากเนกไทให้คลายออกอย่างหงุดหงิด“ไม่เกี่ยวกับเธอ” เขาพูดเรียบๆ“เขาถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก เอาแต่ใจเกินไป ไม่เหมือนเธอ”ภายในรถพลันเงียบสนิท ไม่มีแม้แต่เสียงเดียวแต่ในตอนนั้นเอง กู้หานชวนกลับยื่นมือไปที่ช่องวางแก้วตรงคอนโซลกลางไม่ว่าเมื่อไร ที่ตรงนั้นจะมีแก้วเก็บความร้อนที่เสิ่นหนานถังวางไว้เสมอข้างในบรรจุน้ำผึ้งอุ่นที่อุณหภูมิพอดีแต่ครั้งนี้ ปลายนิ้วที่ยื่นออกไปกลับสัมผัสได้เพียงความเย็นไม่มีแก้วจู่ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า เสิ่นหนานถังไม่ได้เอาอะไรมาใส่ไว้ในรถของเขามาสิบสองวันเต็มแล้วมือของกู้หานชวนค้างอยู่กลางอากาศ ความหงุดหงิดที่ไร้สาเหตุถาโถมเข้ามาทั่วร่าง“พี่คะ พี่อยากดื่มน้ำเหรอ”เจียงซินเยว่หยิบน้ำแร่หนึ่งขวดจากตู้เย็นด้านหลังรถ ยื่นมาให้เขาอย่างใส่ใจกู้หานชวนมองขวดน้ำที่มีไ

ภายในห้องทำงานเงียบงันราวกับป่าช้าสายตาของกู้หานชวนจ้องกระดาษสองแผ่นบนพื้นไม่กะพริบ“ไม่ติดค้างกันอีก”ลูกกระเดือกของเขาขยับ เสียงแหบพร่าราวกับถูกกระดาษทรายขัดผ่านไปเนิ่นนาน เขาค่อยๆ ก้มตัวลงมือเรียวยาวหยิบกระดาษบนพื้นขึ้นมาตราประทับสีแดงสดที่บาดตา ถ้อยคำทางกฎหมายอันเย็นเยียบ ประกาศอย่างไร้ความปรานีว่าชีวิตแต่งงานสามปีของพวกเขาสิ้นสุดลงแล้วหัวใจของกู้หานชวนราวกับถูกมือข้างหนึ่งกำไว้แน่นในพริบตาบีบแน่นขึ้นเรื่อย ๆเจ็บจนหายใจไม่ออกเขาเงยหน้าขึ้นอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำ จ้องผู้ช่วยเขม็ง“ยกเลิกสถานะการสมรสงั้นเหรอ ฉันยังไม่ยินยอม ใครเป็นคนอนุมัติ”ผู้ช่วยหน้าซีดเผือด ตอบด้วยเสียงสั่น “ผมตรวจสอบมาแล้วครับ คุณผู้หญิงใช้ข้อตกลงการหย่าฉบับที่คุณเซ็นให้คุณท่านเสิ่นในวันแต่งงานเมื่อสามปีก่อน ยื่นคำร้องขอหย่า”“แต่คุณผู้หญิงไม่ได้ทำตามข้อตกลงก่อนแต่งงานที่ระบุให้คุณออกจากบ้านตัวเปล่า กลับกัน เธอเป็นฝ่ายเลือกออกจากบ้านตัวเปล่าเอง เพราะอย่างนั้น เรื่องการหย่าครั้งนี้ พวกเราเลยไม่รู้เลยครับ”ในหัวของกู้หานชวนว่างเปล่า มีเพียงเสียงอื้ออึงดังอยู่ข้างหูภาพเหตุการณ์เมื่อสามปีก่อน