บทที่ 11

@บริษัทGF

“พี่ส้มคะ” หลังจากจอดรถเสร็จดารินทร์ก็เดินเข้ามาภายในตึกที่มีผู้จัดการส่วนตัวยืนรออยู่แล้ว เสียงเอ่ยเรียกของคนตัวเล็กทำให้คนถูกเรียกหันมามองก่อนจะยิ้มออกมา

“รอนานไหมคะ? รินนึกว่าจะสายซะแล้ว” ดารินทร์ว่าก่อนจะทำหน้ารู้สึกผิดใส่อีกฝ่ายเพราะกลัวว่าจะมารอเธอนานแล้ว

“ไม่นานค่ะ ปะเข้าไปกัน ป่านนี้คุณวินทัพน่าจะรอนานแล้ว” ดารินทร์ไม่ได้ยื้ออะไรรีบเดินตามผู้จัดการส่วนตัวอย่างส้มเช้งเข้าไปภายในห้องที่ถูกเตรียมเอาไว้แล้ว

“พี่แจ้งทางเลขของคุณวินทัพไปแล้ว เดี๋ยวก็คงมา น้องรินนั่งรอก่อนนะคะ” ส้มเช้งว่าก่อนจะพาร่างบางไปนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ใกล้กับหัวโต๊ะ

ภายในห้องที่เงียบสงัด ทำเอาร่างบางที่นั่งอยู่ต้องหารอะไรทำด้วยการยกกระดาษเอกสารสัญญาขึ้นมาอ่านรอเพื่อทำความเข้าใจอีกรอบ

แกร๊ก และไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้นทำให้ทั้งดารินทร์และส้มเช้งต้องดีดตัวลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อทักทายผู้มาใหม่ทันที

“สวัสดีค่ะคุณวินทัพ” ส้มเช้งเอ่ยขึ้นก่อนจะโค้งให้เล็กน้อย ซึ่งดารินทร์ก็ทำตาม โดยที่ไม่ได้มองหน้าร่างสูงที่เข้ามาใหม่ชัด ๆ

เธอไม่ได้รู้เลยว่าสายตาของเขาที่มองมาที่เธออยู่นั้น มีนัยยะแฝงอยู่ ร่างสูงจ้องมอง