Novels by Meowmao

บ้านสวนบนภูเขาไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ ไม่ได้หรูหรา ไม่ได้ออกแบบมาเพื่ออวดใคร มันเป็นเพียงบ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินที่มองเห็นแนวเขาซ้อนกันไกลสุดสายตาเช้า ๆ มีหมอกบางลอยอ้อยอิ่งและเย็น ๆ มีลมพัดกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นใบไม้แห้งเข้ามาในบ้าน เป็นสถานที่ที่เวลาเหมือนเดินช้ากว่าที่อื่นดารินทร์เลือ

ค่ำวันนั้น โรงพยาบาลเงียบกว่าทุกวัน ไม่ใช่เพราะคนหายไปแต่เพราะเวลากำลังเคลื่อนช้าลงอย่างตั้งใจเหมือนเปิดพื้นที่ให้ใครบางคนได้คิด ได้ฟังเสียงหัวใจตัวเองโดยไม่ถูกเร่งรัดดารินทร์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ม่านสีอ่อนปลิวไหวตามแรงลมจากช่องระบายอากาศแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ามาเป็นจุดเล็ก ๆ กระจัดกระจายไม

เช้าวันใหม่ไม่ได้พาอะไรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แสงแดดที่ลอดผ่านม่านยังคงอ่อน อากาศในห้องพักฟื้นยังคงนิ่ง เสียงเครื่องมือแพทย์ยังดังเป็นจังหวะเดิม แต่ดารินทร์รู้รู้ตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาขึ้นมาว่าบางอย่างในตัวเธอ ไม่เหมือนเดิมแล้วไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นไม่ใช่ความหวัง ไม่ใช่การตัดสินใจ มันเป็นเพียงความร

กลางดึกของคืนหนึ่งห้องพักฟื้นเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียง ติ๊ด…ติ๊ด… ไม่ดังพอจะรบกวน แต่ก็ชัดพอจะย้ำเตือนว่าทุกชีวิตในห้องนี้ยังคงดำเนินอยู่ตามจังหวะของมันเองแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมข้างเตียงทอดลงมาอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นเท่าไร มันเพียงทำให

ห้องพักฟื้นในช่วงสายเงียบกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เพราะไม่มีคนแต่เพราะทุกคนที่อยู่ในนั้นรู้ดีว่าไม่ควรพูดมากดารินทร์นั่งพิงหัวเตียงร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ ความปวดเมื่อยยังแฝงอยู่ตามข้อต่อแต่หัวใจกลับนิ่งกว่าที่เคยเป็นมาในรอบหลายปีลูกชายถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนน้ำหนักเบา ตัวอุ่นบ่งบอกถึงความมีชีวิต ทุกกา

ความเงียบหลังคลอดไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงดารินทร์นอนนิ่งอยู่บนเตียง แสงอ่อนจากหน้าต่างส่องเข้ามาในห้องพักฟื้น ไม่จ้าเกินไป และไม่ได้สว่างเกินจะเป็น แต่เป็นแสงที่เหมาะกับการหายใจช้า ๆ เหมาะกับการฟังเสียงหัวใจของตัวเองร่างกายของเธออ่อนล้า เหมือนผ่านสงคร

#ห้องเซอร์วิซ“ใจเย็นเดซี่…อย่าไปตามเกมเขา…”คนตัวเล็กยืนปลอบใจตัวเองอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มชงกาแฟไปให้เจ้านายในเวลางานของตัวเองก็อก ก็อก มือเล็กยกขึ้นเคาะประตูห้องทำงานของแดเนียลเบา ๆ ก่อนจะเข้าไป แต่เมื่อคนตัวเล็กเปิดประตูเข้ามาภายในก็ต้องปรับสีหน้าทันที เมื่อคนที่ควรจะอยู่ภายในห้องคนเดียวกลับมีแขกอยู่“กาแฟค่ะ”เดซี่เรย์ไม่สนใจหญิงสาวอีกคนเพียงแค่เดินเอากาแฟไปวางไว้ที่โต๊ะตรงหน้าแดเนียลเท่านั้น“คิดไม่ถึงเลยนะคะ ว่าคุณเดซี่จะว่างขนาดที่มารับงานเสริมเป็นเลขาสามีตัวเองแบบนี้ ทำไมคะ? เงินที่แดเนียลให้ไม่พอให้ใช้ฟุ่มเฟือยเหรอคะ?”ขณะที่กำลังวางแก้วกาแฟ เสียงเล็กแหลมของนีร่าก็เอ่ยแซะขึ้นมา เดซี่เรย์ได้แต่นึกห้ามตัวเองเบา ๆ ภายในใจ เพราะเธออยู่ในเวลางานและไม่อยากต่อปากต่อคำกับใครในวันนี้“คุณนีร่ามีปัญหาอะไรกับชีวิตของฉันเหรอคะ? ถึงได้ดูใส่ใจดีจัง อิจฉาเหรอคะ?”นีร่าที่ไม่คิดว่าเดซี่เรย์จะกล้าต่อปากกับเธอต่อหน้าแดเนียลก็ถึงกับพูดไม่ออก ทำได้เพียงแค่ทำสีหน้าไม่พอใจเท่านั้น“ออกไปได้แล้ว”เดซี่เรย์ถึงกับหันขวับไปมองเจ้านายของตัวเอง หรือเรียกให้ถูกก็คือสามีของตัวเองนั่นแหละ ในขณะเดียวกัน

#ในลิฟต์แดเนียลและเดซี่เรย์ยืนนิ่งกันทั้งคู่ภายในลิฟต์ขนาดใหญ่ เขาและเธอต่างก็เงียบ ไม่มีใครพูดอะไรออกมา มีเพียงลมหายใจเท่านั้นที่ทั้งสองได้ยิน“…”“จะเงียบไปจนถึงห้องเลยเหรอคะ?”สุดท้ายคนตัวเล็กกว่าก็ต้องยอมเอ่ยปากพูดออกมาก่อนจนได้ เพราะทนความอึดอัดไม่ไหวอีกต่อไป ลิฟต์วันนี้ก็ช่างนานเสียเหลือเกิน“กฏข้อที่หนึ่งสำหรับการทำงานร่วมกัน…อย่าเอาสถานะส่วนตัวมาพูดในที่ทำงาน”คำตอบของแดเนียลทำเอาร่างบางถึงกับหัวเราะเหอะออกมา เพราะการที่เขาพูดแบบนี้คือเขาต้องการขีดเส้นตายระหว่างเธอกับเขาในที่ทำงาน และแน่นอนว่าเธอไม่เคยเห็นเขาใช้น้ำเสียงแบบนี้กับเธอเลยสักครั้ง“ผมหวังว่าคุณจะเข้าใจ”คำว่าผมของแดเนียลนั้นยิ่งแสดงออกชัดเจนกว่าเก่าว่าที่เขาพูด เขาไม่ได้พูดเล่น แต่เธอต้องทำตามเท่านั้น“คุณ…แน่ใจแล้วใช่ไหมคะ?”“ใช่”“งั้นก็ตามนั้นค่ะท่านประธาน มีอะไรที่ดิฉันต้องทราบอีกไหมคะ?”คำพูดประชดประชันของคนตัวเล็กทำเอาแดเนียลขมวดคิ้วเข้าหากัน แต่เขาไม่ได้หันกล้บไปมองเธอ เพียงแค่ถอนหายใจออกมา ก่อนจะพูดต่อ“ถ้าผมนึกออกเดี๋ยวจะบอกเอง”พูดเท่านั้นแดเนียลก็ไม่พูดอะไรต่ออีก เขาทำท่าทางเคร่งขรึมใส่เธอเท่านั้น ซึ่งไ

วันต่อมา ข่าวของเดซี่เรย์ก็เริ่มแพร่สะพัดไปทั่วว่าเธอนั้นคือพนักงานคนใหม่ของที่นี่นั่นก็คือเลขาของผู้บริหารสูงสุดอย่างแดเนียล ที่ควบตำแหน่งสามีไปด้วยและที่ทุกคนรู้ว่าเธอคือภรรยาของแดเนียลเพราะทุกคนเคยเห็นลูกน้องคนสนิทของเขาเรียกเดซี่เรย์ว่านายหญิงนั่นเองแต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะรู้ว่าจริง ๆ เธอคือภรรยาของเจ้าของตึกทั้งตึก เพราะแดเนียลสั่งห้ามเอาไว้ว่าหากใครพูดเรื่องส่วนตัวของเขา โทษสถานเดียวคือไล่ออก“พี่สะไภ้~ ดังใหญ่แล้วนะเนี่ย”และเป็นอีกคนที่เรียกเธอแบบนี้มาตลอด ดันเต้เอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มสดใสเมื่อพบหน้าร่างบาง“ดังอะไรเหรอดันเต้?”คนตัวเล็กกว่าถาม เพราะตั้งแต่เดินเข้ามาในบริษัท ผู้คนต่างก็มองเธอเป็นตาเดียว“ก็ข่าวที่เธอเป็นเลขาคนใหม่ของพี่ฉันไง”คิ้วบางขมวดย่นเข้าหากันทันที เพราะแค่เขาเปลี่ยนเลขามันจะเป็นเรื่องใหญ่ตรงไหนอันนี้เธอไม่เข้าใจจริง ๆ“หน้าเธอเหมือนมีคำว่างงแปะอยู่เลย ไม่ต้องสงสัยหรอกน่า เดี๋ยวอยู่ ๆ ไปก็รู้เอง ยังไงหลังจากนี้ก็…สู้ ๆ”คำพูดของดันเต้ทำเอาร่างบางรู้สึกขนหัวลุกทันที เพราะมันแฝงความนัยย์แปลก ๆ อย่างที่เธอรู้สึกได้แทบจะทันที“แล้วทำไมฉันถึงดังล่ะ? นายยังไม่บอกกั

“อื้อ~ โอ้ยย มึนหัวโครตรเลย…”เมื่อร่างบางขยับตัวลุก มือบางก็กอบกุมที่หัวทันที เพราะความเมาเมื่อวานทำเอาร่างบางถึงกับหนักไปทั้งตัว และมันยังเป็นครั้งแรกที่เธอเคยรู้สึกแบบนี้อีกด้วย“โอ๊ะ? เมื่อวาน…ทำอพไรไปบ้างนะ?”คนตัวเล็กที่เพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานคิดแผนอะไรออกแล้วตั้งใจจะทำไปบ้างก็พยายามนึกทันที ก่อนจะทำสีหน้าตกใจ แล้วรีบเปิดผ้าห่มดู“อยู่ครบเลยอะ…”“คิดอะไรแผลง ๆ อีกแล้วหรือไง?”แดเนียลที่เดินเข้ามาภายในห้องมองร่างบางที่ทำท่าทางแปลก ๆ ก็เอ่ยถามขึ้น ก่อนหน้านี้เขาจ้องมองเธออยู่สักพักแล้ว ยิ่งเห็นเธอทำท่าทีแปลก ๆ นั่นก็ยิ่งอดไม่ได้ที่จะส่ายหัวด้วยความเอือมระอา“เมื่อวาน…ไม่เกิดอะไรขึ้นเลยเหรอคะ?”เมื่อเห็นว่าสามีกำมะลอเดินเข้ามาก็เอ่ยถามทันที เพราะเธอจำได้แบบเลือนรางมาก ๆ ว่าเมื่อคืนเผลอทำหรือเผลอพูดอะไรออกไปบ้าง “ไม่มี”เขาตอบสั้น ๆ และได้ใจความ ทำเอาร่างเล็กที่เผลอคิดไปไกลว่าจะเกิดเรื่องแบบว่าขึ้น ก็ทำหน้าเศร้าลงทันที ภายในใจได้แต่นึกเสียดาย หากเกิดเรื่องบนเตียงขึ้นเธอคงรู้สึกดีกว่านี้“ช่วงนี้เธอคงว่างมากสินะ ถึงได้ทำตัวเหมือนพวกไม่มีอะไรทำ คิดแต่จะสร้างปัญหาให้คนอื่น”คำพูด

เมื่อแดเนียลได้ฟังคำตอบก็ถึงกับส่ายหัว ครั้งแรกเลยที่เขาเคยเห็นเธอเมา คงไม่ต่างจากที่เธอเองก็เคยเมาครั้งแรกเช่นกัน“กลับบ้านเถอะ ดึกมากแล้ว”แดเนียลว่าก่อนจะช้อนตัวร่างบางที่ซุกอกเขาไม่เลิกขึ้น แขนเล็กโอบรอบตัวของเขาโดยอัตโนมัติ“อื้อ~ ดื่มต่อ~”แดเนียลไม่ฟังคำบ่นของคนตัวเล็กอีกต่อไป เขาเดินออกจากห้องวีไอพีไปทางด้านหลังร้านเพื่อออกไปที่รถตามที่ได้แจ้งกับคนของทางร้านไว้แล้วว่าเขาไม่ต้องการผ่านฝูงชน“อื้อ~ ยังไม่ได้อ่อยเลยน้า~ อย่าเพิ่งกลับบบ~”ปึง!เมื่อแดเนียลยัดร่างบางเข้ารถสปอร์ตคันใหม่ที่เขาสั่งให้คนนำมาจอดไว้ด้านหลังร้านเสร็จเขาก็ปิดประตูลงทันที ไม่ได้สนคำพูดของคนตัวเล็กเลยแม้แต่น้อยร่างสูงรีบก้าวอาด ๆ ไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว ก่อนจะออกรถในทันที@คอนโดเมื่อมาถึงเขาก็จัดการพาร่างบางขึ้นห้องอย่างไม่รีรอ วันนี้เขาทั้งเหนื่อยและเพลีย แต่ก็ต้องมานั่งดูแลภรรยาที่เขาไม่เคยแยแสเสียได้“เห็นแก่ว่าเธอช่วยให้ดีลผ่านหรอกนะ ไม่งั้นเธอเจอดีแน่”ร่างสูงที่ยืนอยู่ในลิฟต์ พูดขึ้นกับร่างบางที่ฟุบหลับคาอกเขาไปแล้วเบา ๆ ราวกับว่ากลัวว่าคนเมาจะได้ยิน“อื้อ~ มีลูกกัน~ มาทำลูกกัน~”แต่คนเมาที่ควรจะหลับไปน

@คลับชื่อดังย่านกลางเมืองตอนนี้แดเนียลเข้าใจแล้วว่า ความกังวลที่เขามีนั้นคือเรื่องจริง ภรรยาปลอม ๆ ของเขาตอนนี้เหมือนจะเล่นหนักข้อกับเขาขึ้นทุกวัน“ไม่น่าเชื่อเลยนะครับ ว่าเลขาของคุณจะสวยขนาดนี้”คู่ค้าทางธุรกิจของแดเนียลเอ่ยชมเดซี่เรย์ตั้งแต่เจอหน้ากันจนตอนนี้เขายังไม่คิดจะหยุด ทั้งสายตา ทั้งการพูดคุยที่ดูออกได้ง่าย ทั้งหมดนั่น ถูกแสดงออกมาตรงหน้าของแดเนียล“ขอบคุณนะคะ ตั้งแต่เจอกันคุณเจมส์ชมฉันไม่หยุดเลยนะคะ เขินไปหมดแล้วค่ะ”แดเนียลเหลือบตามองร่างบางที่นั่งข้างเขาเล็กน้อย ภรรยาเขาเองก็เล่นด้วยราวกับดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายจะสื่ออะไร“แต่พอเห็นทั้งคู่นั่งข้างกันแบบนี้แล้วก็ดูเหมาะสมกันอยู่นะครับ นี่ถ้าไม่ติดว่าคุณแดเนียลมีภรรยาแล้ว ผมคงเชียร์ให้ไปนานแล้ว”คำพูดนี้ของเจมส์ไม่ได้สื่อแบบนั้นจริง ๆ เขาเพียงต้องการย้ำว่าแดเนียลนั้นมีภรรยาอยู่แล้ว เพราะกลัวว่าเดซี่เรย์นั้นจะสนใจในตัวของเขามากกว่า“อุ๊บ!~ ขอโทษทีค่ะ พอดี…นึกเรื่องตลกขึ้นมาได้น่ะค่ะ”คนตัวเล็กกลั้นหัวเราะได้น่าตีมาก เพราะเขารู้ดีว่าคนตัวเล็กข้าง ๆ กำลังคิดอะไรอยู่“แต่…ก็น่าเสียดายจริง ๆ นะคะเนี่ย~”คราวนี้เดซี่เรย์งอตัวไปข้างหน

สองอาทิตย์ต่อมา“กรี๊ดดด!!! เราสอบติดจริง ๆ ด้วย!!” เสียงร้องดังลั่นจนแทบทำแก้วหูแตก ไม่ใช่เสียงใครที่ไหน นอกจากขมิ้นที่ตอนนี้แทบจะกระโดดออกนอกหน้าต่างห้องของใบชาเพราะความดีใจจนล้นปรี่ที่สอบติดกันทั้งคู่แบบที่ตั้งใจเอาไว้“เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้น!?” ใบไม้รีบวิ่งพรวดเข้ามาในห้องน้องสาวด้วยความตกใจ หลังได้ยินเสียงกรีดร้องเมื่อครู่ เพราะคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับน้องสาวของตัวเอง จึงทำให้พุ่งตัวมาอย่างไม่ทันจะคิด“พี่ไม้! ขมิ้นกับชาสอบติดนิติมอพี่แล้วนะ!” ขมิ้นที่ตื่นเต้นจนแทบจะระงับความรู้สึกไว้ไม่อยู่ รีบบอกข่าวดีกับพี่ชายของเพื่อนทันที หากมีพ่อแม่ของใบชาอยู่ด้วยก็คงวิ่งไล่ประกาศไปรอบ ๆ เสียแล้ว“จริงปะเนี่ย?!” ใบไม้ถึงกับอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นไม่แพ้กัน เมื่อได้ยินข่าวน่ายินดีแบบนั้น ตอนตัวเขาเองสอบติดที่นี่ก็น่ายินดีมากแล้ว ยิ่งน้องสาวสอบติดอีกคนพ่อกับแม่ของเขาคงได้ภูมิใจมากแน่ ๆ“จริงสิพี่ไม้! ขมิ้นเพิ่งเช็กจากเว็บมหา’ลัยมาเมื่อกี้เลย!” ขมิ้นยังคงกระโดดโลดเต้นอยู่กลางห้องด้วยท่าทีที่ไม่ต่างจากเดิม ไม่รู้ไปเอาแรงมากจากไหนนักหนาใบชานั่งยิ้มกว้างอยู่ที่ปลายเตียง แม้จะไม่ได้แสดงออกมากเท่าเพื่อน แต

“ดูจากชุดที่พี่คีย์ใส่… ฉันว่าเขาคงสอบติดที่มหาลัยที่เราเล็งกันไว้แน่ ๆ เลยนะชา” ขมิ้นพูดด้วยน้ำเสียงกังวลเล็กน้อย เธอรู้สึกได้ว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ๆ คงหนีไม่พ้นต้องเจอกันในเร็ววันแน่ ๆ ใบชาเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะพยักหน้าอย่างช้า ๆ “ก็… ถ้าเจอกันจริง ๆ ฉันก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงเหมือนกัน” เสียงของใบชาพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมากกว่าปกติ ขมิ้นถึงกับเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ นี่เพื่อนสนิทของเธอเปลี่ยนไปอย่างกะทันหันแบบนี้ได้ทั้ง ๆ ที่ปกติไม่เป็น หรือว่าเป็นเพราะความโกรธที่เกิดขึ้นจากพฤติกรรมของพี่คีย์เมื่อครู่นี้กันแน่… ขมิ้นมองหน้าใบชาอย่างตั้งใจ ก่อนจะพูดเสียงเบาลง “ชา… ถ้ามันเกิดขึ้นจริง ๆ แกต้องเข้มแข็งนะ อย่าปล่อยให้อดีตมาครอบงำแกจนลืมดูแลตัวเอง” ใบชายิ้มบาง ๆ แต่สายตายังคงหม่นเศร้า “ฉันจะพยายามนะขมิ้น… แต่บางครั้งมันก็ยากเกินไปจริง ๆ น่ะแหละ” ขมิ้นยื่นมือไปจับมือเพื่อนแน่นขึ้น “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะอยู่ข้างแกเอง ไม่ปล่อยให้แกต้องเผชิญเรื่องพวกนี้คนเดียวแน่นอน” เมื่อใบชาได้ยินคำพูดนั้นของเพื่อน น้ำตาก็เอ่อคลอเบ้าอย่างไม่รู้ตัว“ขอบคุณนะ… ขมิ้น” ทั้งสองคนยืนอยู่ตรงนั้น

@ห้างสรรพสินค้าชื่อดัง “โห… ที่นี่ใหญ่มาก! มีร้านดังแทบจะครบทุกแบรนด์เลยอะ ใหญ่กว่าห้างแถวโรงเรียนอีกแน่ะ!” ขมิ้นพูดด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น ดวงตาเปล่งประกายขณะหันซ้ายหันขวาสำรวจทุกมุมของห้างใหม่ที่เพิ่งเคยจะมา ราวกับว่าได้ค้นพบสถานที่ใหม่“คอยดูนะ ฉันจะมาทุกวันเลย!” ใบชาเพียงเดินเคียงข้างเงียบ ๆ พลางฟังเพื่อนสาวพูดเจื้อยแจ้วโดยไม่ได้พูดตอบกลับอะไร… แววตาเธอทอดมองไปไกล ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ในใจ “นี่ชา แกไม่คิดจะตื่นเต้นกับฉันเลยเหรอ?” ขมิ้นหันมาทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสนิททันทีเมื่อเห็นอีกคนเงียบกริบไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ใบชาเหลือบตามองเพื่อนอย่างนึกเหนื่อยใจ ‘อะไรอีกล่ะเนี่ย…’ ร่างบางได้แต่คิดในใจอย่างเอือมระอา กับนิสัยขี้น้อยใจของขมิ้นที่แค่เธอไม่กรี๊ดกร๊าดด้วยก็ทำท่าเหมือนโลกจะถล่ม “ก็ตื่นเต้นแหละ…มั้ง” ใบชาพูดพลางยักไหล่เบา ๆ ก่อนจะปรายตามองเพื่อนสนิทที่ทำหน้าบูดอยู่ข้าง ๆ แล้วส่งยิ้มจาง ๆ ไปให้แบบคนเอือมแต่ก็ยังรักอยู่ดี “จะให้กรี๊ดบ้านแตกเหมือนแก ฉันก็ทำไม่ได้นะเว้ยไอ้บ้า” ใบชาพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะต้องการจะจิกกัดใส่เพื่อนรักเบา ๆ“เชอะ! เอ้ะ!” ขมิ้นกำลังจะงอนเดินหนี

สองอาทิตย์ต่อมา“โห้ยยย! ข้อสอบโคตรจะยาก!” เสียงบ่นอุบของขมิ้นดังลั่นทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องสอบ สีหน้าบูดเบี้ยวอย่างไม่ปิดบังอารมณ์ ทำเอาใบชาที่นั่งฟังเพลงอยู่ล่างตึกต้องถอดหูฟังออกทันที“ขมิ้นน เป็นไรรึเปล่า มันยากมาก…ขนาดนั้นเลยเหรอ?” ใบชาถามพร้อมลุกขึ้นยืนมองเพื่อนสนิทที่เดินหน้าหงิกเข้ามาใกล้ “ไม่ใช่แค่ยากอะ มัน ยากมากกกกกกกก! ตัวเลือกก็หลอกตลอด กว่าจะเลือกได้แต่ละข้อหัวแทบแตกอะ!” ขมิ้นโอดครวญพลางฟุบหน้าลงกับไหล่ใบชาอย่างหมดแรงแค่อ่านหนังสือสอบมาตลอดทั้งอาทิตย์ก็ว่าแย่แล้วการมาสอบนี้แย่กว่ามากจริง“เอาน่าแกเก่งอยู่แล้วน่า อย่างน้อยก็พอทำได้ใช่ไหม?” ใบชาพูดปลอบใจพลางลูบหลังเพื่อนเบา ๆ ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ต้องได้สิยะ!…แต่ไม่เต็มคะแนนแน่เลยอะดิ ฮือปวดหัวจะบ้า” ขมิ้นยังไม่วายอวดครวญกับเพื่อนสาว พร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“ไม่เป็นไรน่า ยังมีอนาคตให้เราสองคนได้สู้ต่อนะ!” ใบชาตบไหล่เพื่อนเบา ๆ อย่างให้กำลังใจ ไม่ได้ให้กำลังใจแค่เพื่อนแต่รวมตัวเธอด้วยนี่แหละ“เอ้อ แล้วนี่สอบเสร็จแกมีไปไหนต่อปะ?” ขมิ้นที่เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ก็รีบเอ่ยถามเพื่อนทันที สีหน้ากึ่งมีเลศนัย “ก็ว่าจะก

@ห้องเรียน“ไปไหนมาเนี่ย ครูใกล้จะเช็กชื่อแล้วนะ!” เสียงขมิ้นเอ่ยถามขึ้นทันที เมื่อเห็นเพื่อนสาววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทางเร่งรีบ “เอาของไปให้พลอยมาน่ะ” ใบชาตอบพลางทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ประจำตำแหน่งของตัวเอง ก่อนจะหยิบหนังสือเรียนออกมาวางบนโต๊ะอย่างคล่องแคล่ว นิ้วเรียวกรีดเปิดหน้าหนังสือไปยังบทเรียนของวันนี้ด้วยความเคยชิน “อีกแล้วเหรอ?” ขมิ้นเอ่ยถามพร้อมกับทำสีหน้าเซ็งจัด เหมือนจะชินกับบทบาทคนกลางของเพื่อนสนิทเข้าไปทุกที “แล้วพี่คีย์ล่ะ? เขาได้ติดต่อแกมาบ้างไหม?” คำถามของขมิ้นที่เอ่ยชื่อหนึ่งขึ้นมา ทำให้ใบชาชะงักไปทันที… ชื่อที่เธอพยายามหลีกเลี่ยง ชื่อที่เธอแทบจะลืมไปแล้วว่าเคยมีอยู่ในความทรงจำของเธอด้วยซ้ำ หรือจริง ๆ แล้วก็แค่พยายามไม่นึกถึงชื่อนี้เฉย ๆ เท่านั้น…“ก็ตั้งแต่ปีก่อน…ก็ไม่มีการติดต่อมาอีกเลยนะ” ใบชาตอบเบา ๆ ก่อนจะก้มหน้าลงมองหนังสือตรงหน้า ราวกับต้องการซ่อนบางอย่างไว้ใต้เงาตัวอักษรที่กำลังจดจ้องมันอยู่ทันทีที่พูดจบ ภาพในอดีตก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว หลังจากวันนั้นวันที่ใบไม้กลับมาจากไปหาคีย์ เขาไม่ได้พูดถึงพี่คีย์อีกเลย และที่หนักไปกว่านั้นคือคำพูดเด็ดขาด

@หน้าโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง “ชา! ทางนี้!” “พี่ไม้! เรียกอะไรดังขนาดนี้เล่า!” คนถูกเรียกเอ็ดกลับด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก ขณะกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาอย่างรีบร้อน มือยังยกขึ้นกดกระโปรงนักเรียนไม่ให้ปลิวเพราะลมแรง“อะไรเล่า ก็เห็นเดินช้าจะไปเรียนสายอยู่แล้วเนี่ย” ใบไม้ยักไหล่ตอบหน้าตายตามประสาคนชอบแกล้งน้องสาว“แล้วพลอยล่ะ? ไม่ออกมารับเองเหรอ?” ใบไม้มองซ้ายขวาหาคนที่เป็นเจ้าของของที่เขาเอามาให้ หวังว่าจะได้เจอหน้าเธอสักประเดี๋ยว“ยุ่งอยู่ ซ้อมดรัมหนักมากกก” ใบชาตอบลากเสียงยาวใส่พี่ชาย พลางพยักเพยิดหน้าไปทางอาคารเรียนด้านใน “ไหนของล่ะ?” ร่างบางแบมือเร่งเร้าคนเป็นพี่ “อะนี่…ของสำคัญเลยนะเว้ยไอ้ชา ห้ามหล่นเด็ดขาด” เขายื่นกล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ ให้ด้วยท่าทางจริงจัง ปากบอกน้องสาวย้ำให้ชัดว่าสำคัยมากแค่ไหนเพราะน้องสาวของเขาเป็นพวกไม่ชอบระวังเลยกลัวว่าจะทำของของเขาหล่นกลางทางเสียก่อน“ในนี้มีเครื่องสำอางของโปรดพลอยที่พี่สั่งให้มาใหม่ ถ้าตกแตกนะ แกจบเลย” “โอ้โหของพลอยล้วนเลยสินะ แต่ให้ชาหอบไปให้แทนเนี่ยนะ? ไหนล่ะค่าฝากอะ!” ใบชาทำหน้าทะเล้นทันที มือยังไม่รับกล่องเสียที แต่แบมืออีกข้างเพิ่มเพื่อหว