บทที่ 17

ยังไม่ทันได้เดินออกไปไหนเสียงแตรรถหรูก็ขับมาจอดดักทางด้านหน้าก่อนจะบีบแตรใส่เธอ และชั่วอึดใจร่างสูงที่นั่งอยู่ภายในรถก็ลดกระจกลงแล้วมองไปที่ล้อรถของอีกฝ่าย

“กลับยังไง?” วินทัพลงจากรถแล้วเอ่ยถามร่างบางด้วยน้ำเสียงที่ดูปกติ พลางมองไปที่ล้อรถของเธออีกครั้งด้วยความพึงพอใจ ในฝีมือของลูกน้องที่เขาสั่งให้มาทำ

“เรียกรถกลับน่ะค่ะ…” ดารินทร์ตอบและไม่คิดจะอธิบายถึงเหตุผล เพราะการที่เขามองย้ำแบบนี้ก็พอจะเดาได้แล้วว่ารถเธอไม่สามารถวิ่งไปไหนได้

“ขึ้นรถสิ เดี๋ยวไปส่ง” เขาพูดเชิญชวน แต่ดารินทร์รีบปฏิเสธทันที เธอไม่อยากพลาดเป็นครั้งที่สองหรอกนะ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองดีกว่า ไม่อยากรบกวนคุณวินทัพน่ะค่ะ…” เธอรีบปฎิเสธ ร่างสูงรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก แต่ก็ออกอาการอะไรมากไม่ได้

“ขึ้นรถเถอะ มันค่ำแล้วเป็นผู้หญิงนั่งแท็กซี่คนเดียวมันอันตราย” เขาพยายามหาข้ออ้างมาให้เธอรู้สึกกังวล แต่สำหรับเธอ ไม่ว่าจะเรียกรถหรือไปกับเขาก็อันตรายพอกัน เพราะไม่รู้เลยว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่

“เอาตรง ๆ เลยนะคะ…ฉันไม่สะดวกใจที่จะไปกับคุณจริง ๆ… ขอตัวนะคะ” ดารินทร์พูดเท่านั้นก็เดินหนีออกไปเรียกรถกลับเองทันที เพราะเธอเลือกแล้วว่แ