مشاركة

บทที่ 4

مؤلف: Meowmao
last update تاريخ النشر: 2025-09-13 02:37:22

ตอนเช้า

"อื้อออ.."

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในห้องของตัวเอง ก่อนจะดันตัวลุกขึ้นนั่งช้า ๆ พลางมองไปรอบ ๆ เขา ไปแล้วสินะ... มันเป็นแบบนี้มาสี่ปีแล้วแหละ เขาทำแบบนี้กับฉันมาสี่ปีแล้ว ฉันเป็นตัวอะไรสำหรับเขากันนะ ฉันลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปซื้อของเข้าห้องด้วยร่างกายที่แทบจะไม่มีแรงเหลือ คนเอาแต่ใจอย่างเขาชอบทำแบบนี้กับฉันเสมอน่ะแหละ

“อืม...น่าจะซื้อเยอะเลยนะเนี่ย..”

ฉันพึมพำกับตัวเองพลางนึกถึงของที่จะซื้อ ถ้าถามว่าฉันเอาเงินมาจากไหนทำไมถึงยังอยู่คอนโดหรูหรานี่มาได้ถึงสามปี ก็เพราะพ่อกับแม่ฉันส่งตังมาให้ทุกเดือนเลยน่ะสิ แต่ไม่เคยติดต่อมาสักครั้ง พวกเขาส่งมาให้ฉันครั้งละสามหมื่นบาทต่อเดือน แต่ฉันก็ไม่ได้ใช้ฟุ่มเฟือยเลยนะ ประหยัดสุด ๆ เลยล่ะ ฉันเห็นแบบนี้ก็รู้จักขี้งกเหมือนกันนะ

ซุปเปอร์มาร์เก็ต

ฉันมาถึงห้างก็ตรงไปโซนซุปเปอร์มาร์เก็ตทันที ฉันต้องรีบหน่อยแล้วล่ะไม่ค่อยอยากอยู่ข้างนอกนาน ๆ เดี๋ยวฉันมีปัญหาอีก ไม่รู้เขามีกล้องติดตามตัวฉันหรือไง ถึงได้รู้ไปหมดว่าฉันทำอะไร ที่ไหน กับใคร

“อืม…จะพอมั้ยนะ”

ฉันพึมพำกับตัวเองพลางคำนวนว่าจะเอาไข่ไก่กับมาม่าไปไว้เท่าไหร่ให้พอเดือนนี้ดี

“ขอโทษนะครับ...”

ฉันหันไปมองคนที่สะกิดเรียกฉันอย่างตกใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปหาคนที่สะกิดเรียก

“เอ๊ะ!?”

แต่ที่ทำฉันตกใจมากก็คือคตที่ทักฉันนี่แหละ

“ไงครับ”

เขาทักทายฉันแล้วยิ้มอย่างใจดีเหมือนที่ชอบทำให้บ่อย ๆ

“พี่เทม?”

ฉันเรียกชื่อเขาด้วยความตื่นเต้น พี่เทมเป็นลูกของเพื่อนคุณพ่อของฉันเอง ฉันเล่นกับเขามาตั้งแต่เด็ก ๆ จนพอขึ้นมัธยมเขาก็ดันต้องไปเรียนต่อต่างประเทศซะงั้น ตั้งแต่วันที่ไปส่งเขาที่สนามบินวันนั้น เขาก็หายไปเลย จนกระทั่งตอนนี้…

“ไปไง มาไงคะเนี่ย”

ฉันเริ่มถามไถ่ทันที เพราะไม่ได้เจอหน้ากันนาน

“พี่ว่าเราไปหาร้านนั่งคุยกันดีกว่ามั้ย ยัยตัวเล็ก ไม่เจอกันซะนานเรื่องคุยน่าจะเยอะ”

เขาพูดแล้วเอามือลูบหัวฉันอย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนจะส่งยิ้มมาให้ฉันบาง ๆ

“นี่!พี่เทม! ผมยุ่งเลยเนี่ย ไปหาร้านนั่งก็ได้ค่ะ แต่ว่าห้ามเรียกตัวเล็กแล้วนะ เพราะตอนนี้เค้าโตแล้ว”

ฉันพูดพร้อมทำหน้าหมุ่ยใส่เขา พร้อมกับเดินไปด้วย จนลืมไปเลยว่าต้องซื้อของด้วย

“ก็ยังเล็กเหมือนเดิมเลยนะ นี่โตขึ้นบ้างมั้ยเนี่ย”

แหม๋เขาตัวโตกว่าฉันขึ้นนิดหน่อยทำมาเป็นเถอะ ตัวโตขึ้นละทำเป็นมาพูดบุลลี่ฉันนะ

“ใครมันจะไปตัวโตอย่างพี่กันล่ะฮ่ะ! ว่าเเต่ไปทำอะไรมาเนี่ย ดูหล่อขึ้นมากเลย”

ฉันเดินไปมองสังเกตุเขาดี ๆ ไปด้วย เรื่องจริงนะ เขาดูดีขึ้นมาก มากเสียจนฉันก็แทบจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

“แน่นอนอยู่แล้วก็นะ พี่ไปตรงไหนสาว ๆ ก็มองอะนะ”

เขาว่าแล้วยักคิ้วส่งมาให้ฉันกวน ๆ ยอตัวเองสุดๆ ไปเลยจ้าพ่อคุณ

“ยกเว้น เค้าคนหนึ่งอะ ที่ม่ายมองง”

“หรอยัยตัวเล็ก”

พี่เทมพูดแล้วเอามือมาดึงเเก้มทั้งสองข้างของฉันอย่างกับฉันเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ อย่างงั้นแหละ

“อ่อย อ๊าาา ไอ้ อี้ อ้าา (ปล่อย น๊าาา ไอ้พี่บ้าา) ”

ฉันพูดพลางตีมือเขาไปด้วยเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เขาปล่อย

“ว่าแต่เราเถอะสบายดีหรือเปล่า”

เขาถามแต่สายตาเต็มไปด้วยความสงสารและเป็นห่วง เขาคงจะสื่อถึงเรื่องเมื่อสี่ปีก่อนที่ครอบครัวของฉันล้มละลายแบบกระทันหันแบบนั้น ถึงจะช้าไปแต่ก็รู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย เพราะสายตาของเขาน่ะ มันต่างจากสายตาของผู้ชายอีกคนไปโดยสิ้นเชิงเลยล่ะ

“ก็ เรื่อย ๆ อ่ะแหละ เค้าก็ตั้งใจเรียนอยู่ อยากไปหาคุณพ่อคุณแม่ไว ๆ”

ฉันพูดแล้วเดินเลี้ยวเข้าไปในร้านกาแฟทันที เพราะไม่อยากพูดถึงเรื่องนั้นอีก

“ก็ดีแล้ว อ้อแล้วถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกพี่ได้เลยนะยัยตัวเล็ก ห้ามเกรงใจนะ เข้าใจมั้ย”

ฉันอมยิ้มเล็กน้อยเมื่อเขาพูดแบบนี้ แอบรู้สึกดีที่มีคนเป็นห่วงฉันขนาดนี้

“งั้น เลี้ยงชาเขียวหน่อยนะคะ คุณพี่สุดหล่ออ”

ฉันพูดติดตลกพลางทำหน้าตาอ้อน ๆ เพราะไม่อยากเสียเงินซื้อน้ำที่ราคาต่อแก้วเป็นร้อย

"ได้ครับ คุณน้องคนสวย"

พี่เทมเองก็ตบมุขของฉันกลับอย่างรู้ทันทันที ให้มันได้อย่างนี้สิ พี่ฉัน สปอร์ต หล่อ ใจดี ครบจบในคนเดียว!

“งั้นเดี๋ยวพี่ไปสั่งเครื่องดื่มแปป เราเอาชาเขียวกับเค๊กวานิลลาใช่มั้ย?”

ไม่น่าเชื่อ ว่าเขายังจำได้ด้วยว่าฉันชอบอะไร

“ยังจำได้อยู่เหรอคะว่าเค้าชอบกินอะไรน่ะ”

ฉันพูดแล้วยิ้มตาหยีส่งไปให้เขา เขาเองก็ลูบหัวฉันเบา ๆ ก่อนจะเดินแยกไปสั่งเครื่องดื่ม ส่วนฉันก็เดินไปนั่งที่เก้าอี้เพื่อรอเขาทันที

ไม่นานนักเขาก็เดินกลับมาพร้อมเครื่องดื่มของเขาแล้วก็ของฉัน

“น่ากินจัง ของฟรีนี่ดี๊ดี”

ฉันพูดขึ้นเมื่อเขาวางถาดเครื่องดื่มลงตรงหน้าฉัน พร้อมกับเค้กวานิลลา

“ขอบคุณนะคะ คุณพี่เทม”

ฉันพูดขอบคุณเขาด้วยท่าทางน่ารัก หวังให้เขาเอ็นดูเยอะ ๆ เผื่อจะได้อะไรกินฟรีอีก

“กินเข้าไปจะได้อ้วน ๆ นี่วัน ๆ กินอะไรบ้างมั้ยเนี่ยฮ่ะ”

ฉันก็กินนะ กินมาม่าไง เช้า เย็น ส่วนเที่ยงฉันกินแซนวิซกับนมเอา หรือไม่ก็ไปหาอะไรกินกับยัยนก ถ้าเป็นแบบนั้นก็อาจจะกินเยอะหน่อย

“กินสิคะ กินจุแทบทุกมื้อเลยด้วยสงสัยพยาธิเยอะไปหน่อยน่ะค่ะ ฮ่าๆๆ”

ฉันพูดติดตลกแล้วหัวเราะออกมาแต่...ดูเหมือนคนฟังจะไม่ตลกด้วยเลย

“โกหกไม่เนียน ไม่เปลี่ยนเลยจริง ๆ สินะ”

เขารู้ทันอีกแล้ว เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กจริง ๆ

“พี่เทมรู้ได้ยังไงอ่า”

ฉันพูดพลางหลบตาแล้วทำเป็นกินเค้กต่อ

“ถ้าเธอโกหก เธอจะหัวเราะตบท้ายไม่กล้าสบตาตอนพูด เธอเป็นแบบนี้ออกบ่อย”

โห..นี่เขาเคยลืมเรื่องของฉันบ้างมั้ยเนี่ย ขนาดไม่ได้เจอกันนานแล้วนะเนี่ย หากเจอหน้ากันบ่อยครั้ง คงรู้หมดว่าฉันคิดอะไรแบบไหน

“โห..เก่งจัง พี่เทมเองก็ดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะคะ เรื่องนิสัยมองออกคนเนี่ย เก่งที่หนึ่งเลย”

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เพราะเขาเป็นแบบนั้นมาโดยตลอด แต่ก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงใครอีกคนที่มองฉันออกทะลุปรุโปร่งไปแล้วเรียบร้อย

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่าทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ?”

ฉันรีบสบตากับคนตรงหน้าทันที ไม่ได้นะ เขาจะมารู้เรื่องของฉันกับพี่วินไม่ได้นะ หากเขารู้ เขาต้องพาฉันหนีไปหาพ่อกับแม่ทันทีแน่ ๆ แบบนั้นเขาอาจจะเดือดร้อนเพราะฉันอีกคนแน่ ๆ

“เปล่าค่ะไม่มีอะไรหรอกค่ะ”

ฉันพูดแล้วสบตาเขาอย่างไม่ต้องการให้เขาจับได้ทันที ไม่รู้ว่าได้ผลไหม แต่ถ้าเขาไม่ถามเซ้าซี้ก็คงได้ผลแหละ

“พี่เทมลองกินเค้กมั้ยคะ อร่อยน้า”

ฉันทำเป็นตักเค้กไปจ่อตรงหน้าเขา เพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที

“ไม่เอาหรอก พี่ว่ามันเลี่ยนจะตายไป”

ฉันทำหน้าหมุ่ยเล็กน้อยก่อนจะเอาเค้กในช้อนนั้นกลับมากินเสียเอง ไม่เห็นจะเลี่ยนเลย หวานออก

“ยังชอบมันอยู่หรือเปล่า?”

จู่ ๆ เขาก็ถามถึงใครบางคน ที่ฉันเคยชอบเขามาก มากเสียจนไม่เคยเปิดใจให้กับใครอีก

“คะ? ใครหรอคะ?”

ฉันทำเป็นไม่เข้าใจในคำถามของเขาทันที เพราะรู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร

“อย่ามาทำเป็นไขสือน่า เธอรู้ดีว่าพี่หมายถึงใคร”

ฉันเบือนหน้าหนีพี่เทมทันที จะให้ตอบว่าอย่างไรล่ะ ในเมื่อไม่เคยเลิกชอบเขาได้เลย แม้ใจดวงนี้จะเจ็บสักแค่ไหน ก็ไม่อาจจะลบความรู้สึกของฉันที่มีต่อเขาได้เลย

“ยังชอบอยู่สินะ ไม่สินานขนาดนี้ เรียกว่ารักแล้วล่ะมั้ง”

ฉันหันกลับไปมองเขาทันที ที่พี่เทมพูดออกมาแบบนี้เขาคงมองฉันออกอย่างตามเคย

“อย่าพูดถึงเขาเลยค่ะ เรื่องความรู้สึกของรินน่ะ มันไม่มีทางเป็นไปได้หรอกนะคะ”

ฉันรีบบอกเขาทันที เพราะไม่อยากให้เขาพูดถึงคนใจร้าย ที่ตอนนี้เอาแต่ทำตัวร้ายกาจกับฉันราวกลับว่าอยากจะบีบให้ตายคามือ

“ก็ได้ ถ้าเราต้องการแบบนั้น”

พี่เทมพูดแล้วยกแก้วกาแฟของเขาขึ้นจิบอย่างรู้ทัน ว่าฉันกำลังปกปิดความรู้สึกอะไรอยู่

“พี่เทมกลับมาอยู่กรุงเทพนานแล้วหรอคะ”

ฉันถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องทันที เอ๊ะ นี่ฉันเปลี่ยนเรื่องบ่อยเกินไปหรือเปล่านะ

“อืม.. สองเดือนกว่า ๆ แล้วล่ะ พี่ย้ายกลับมาเรียนปี4ที่นี่น่ะ”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ สงสัยจะคิดถึงที่นี่เลยย้ายกลับมา

“มหาลัยเดียวกับรินแน่เลย”

ฉันพูดไปยิ้มไปอย่างรู้ทัน ดูจากที่มาโผล่แถวนี้คงไม่ผิดจากที่คาดเดาสักเท่าไหร่หรอก

“แหน่ะเก่งขึ้นนะเนี่ย เริ่มตามพี่ทันซะและ”

ฉันยิ้มตาใสส่งไปให้เขาอย่างน้อมรับคำชม ไม่คิดจะถ่อมตัวสักนิด

“แล้วนี่เรามาซื้ออะไรล่ะ?”

อยู่ ๆ เขาก็ถามขึ้น จริงสิฉันมาซื้อของไปเก็บไว้นี่นา แล้วนี่ก็ผ่านมานานมากแล้วด้วย หนังสือก็ต้องกลับไปอ่านอีก ตายล่ะ!!

“เค้าลืมไปเลยอ่ะ! งั้นไว้เจอกันนะคะพี่เทม รินต้องไปแล้ว อ้อ! ขอบคุณสำหรับชาเขียวและเค้กอร่อย ๆ ด้วยนะคะ”

ฉันพูดลาเขาพลางรีบลุกขึ้นทันที ก่อนจะตักเค้กชิ้นสุดท้ายเข้าปากทันที และไม่ลืมจะหยิบแก้วชาเขียวมาด้วย

“เดี๋ยว ริน”

ฉันชะงักเท้าที่กำลังจะเดินออกจากตรงนั้นทันทีที่พี่เทมเอ่ยเรียกไว้

“ขอเบอร์ไว้ให้พี่หน่อย ไว้ติดต่อกัน”

พี่เทมพูดแล้วยื่นโทรศัพท์มือถอราคาแพงมาตรงหน้าฉัน ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรับโทรศัพท์ของเขามากดเบอร์ของตัวเองลงไป

“แล้วเจอกันนะคะพี่เทม บ๊ายบายน้า”

หลังจากกดเบอร์เสร็จก็ยื่นโทรศัพท์ของเขาคืนทันที ก่อนที่ฉันจะพูดลาแล้วโบกมือบ้ายบายเขาแล้วเดินออกจากร้านตรงไปซื้อของที่ตั้งใจว่าจะซื้อทันทีด้วยความเร่งรีบ

คอมเม้นท์ + กดใจ = เป็นกำลังใจนักเขียนนะคั้บ~~

หากต้องการอ่านตอนใหม่ก่อนใครสามารถเพิ่มเข้าชั้นหนังสือเพื่อรับการแจ้งเตือนได้นะคั้บ><
استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 205

    บ้านสวนบนภูเขาไม่ใช่บ้านหลังใหญ่ ไม่ได้หรูหรา ไม่ได้ออกแบบมาเพื่ออวดใคร มันเป็นเพียงบ้านไม้หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเนินที่มองเห็นแนวเขาซ้อนกันไกลสุดสายตาเช้า ๆ มีหมอกบางลอยอ้อยอิ่งและเย็น ๆ มีลมพัดกลิ่นดิน กลิ่นหญ้า และกลิ่นใบไม้แห้งเข้ามาในบ้าน เป็นสถานที่ที่เวลาเหมือนเดินช้ากว่าที่อื่นดารินทร์เลือ

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 204

    ค่ำวันนั้น โรงพยาบาลเงียบกว่าทุกวัน ไม่ใช่เพราะคนหายไปแต่เพราะเวลากำลังเคลื่อนช้าลงอย่างตั้งใจเหมือนเปิดพื้นที่ให้ใครบางคนได้คิด ได้ฟังเสียงหัวใจตัวเองโดยไม่ถูกเร่งรัดดารินทร์นั่งอยู่ริมหน้าต่าง ม่านสีอ่อนปลิวไหวตามแรงลมจากช่องระบายอากาศแสงไฟจากตึกฝั่งตรงข้ามสะท้อนเข้ามาเป็นจุดเล็ก ๆ กระจัดกระจายไม

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 203

    เช้าวันใหม่ไม่ได้พาอะไรเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน แสงแดดที่ลอดผ่านม่านยังคงอ่อน อากาศในห้องพักฟื้นยังคงนิ่ง เสียงเครื่องมือแพทย์ยังดังเป็นจังหวะเดิม แต่ดารินทร์รู้รู้ตั้งแต่วินาทีที่ลืมตาขึ้นมาว่าบางอย่างในตัวเธอ ไม่เหมือนเดิมแล้วไม่ใช่ความรู้สึกตื่นเต้นไม่ใช่ความหวัง ไม่ใช่การตัดสินใจ มันเป็นเพียงความร

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 202

    กลางดึกของคืนหนึ่งห้องพักฟื้นเงียบงันจนได้ยินเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เสียง ติ๊ด…ติ๊ด… ไม่ดังพอจะรบกวน แต่ก็ชัดพอจะย้ำเตือนว่าทุกชีวิตในห้องนี้ยังคงดำเนินอยู่ตามจังหวะของมันเองแสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมข้างเตียงทอดลงมาอย่างแผ่วเบา ไม่ได้ช่วยให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นเท่าไร มันเพียงทำให

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 201

    ห้องพักฟื้นในช่วงสายเงียบกว่าที่ควรจะเป็น ไม่ใช่เพราะไม่มีคนแต่เพราะทุกคนที่อยู่ในนั้นรู้ดีว่าไม่ควรพูดมากดารินทร์นั่งพิงหัวเตียงร่างกายยังไม่ฟื้นเต็มที่ ความปวดเมื่อยยังแฝงอยู่ตามข้อต่อแต่หัวใจกลับนิ่งกว่าที่เคยเป็นมาในรอบหลายปีลูกชายถูกอุ้มไว้ในอ้อมแขนน้ำหนักเบา ตัวอุ่นบ่งบอกถึงความมีชีวิต ทุกกา

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 200

    ความเงียบหลังคลอดไม่ใช่ความเงียบที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยการเปลี่ยนแปลงดารินทร์นอนนิ่งอยู่บนเตียง แสงอ่อนจากหน้าต่างส่องเข้ามาในห้องพักฟื้น ไม่จ้าเกินไป และไม่ได้สว่างเกินจะเป็น แต่เป็นแสงที่เหมาะกับการหายใจช้า ๆ เหมาะกับการฟังเสียงหัวใจของตัวเองร่างกายของเธออ่อนล้า เหมือนผ่านสงคร

  • เธอเป็นของผม   บทที่ 183

    บรรยากาศในบ้านใหญ่เงียบงันผิดปกติ ไม่ใช่ความเงียบของบ้านที่สงบ หากแต่เป็นความเงียบที่เต็มไปด้วยแรงกดดันราวกับอากาศข้นหนืดจนหายใจไม่สะดวกวินทัพยืนอยู่ตรงโถงกลางบ้าน เนกไทถูกคลายออกเล็กน้อย เสื้อเชิ้ตยับเพราะไม่ได้เปลี่ยนตั้งแต่เมื่อคืน ดวงตาคมที่เคยมั่นใจ บัดนี้เต็มไปด้วยความลังเลเขาได้ยินเสียงหัวเ

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
  • เธอเป็นของผม   บทที่ 184

    บ้านใหญ่ยามค่ำคืนเงียบสงัดเกินไป เงียบจนเสียงลมหายใจของคนในห้องทำงานชั้นล่างฟังดูหนักหน่วงกว่าทุกคืนที่ผ่านมาวินทัพนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สัก แสงไฟสีอุ่นจากโคมตั้งโต๊ะส่องให้เห็นใบหน้าคมเข้มที่เคร่งเครียด ดวงตานิ่งลึกจ้องเอกสารตรงหน้า แต่สมาธิกลับไม่ได้อยู่ที่ตัวอักษรแม้แต่น้อยภาพหนึ่งวนเวียนอยู่

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
  • เธอเป็นของผม   บทที่ 186

    หลังจากวันนั้น ความสัมพันธ์ระหว่างหยกกับวินทัพก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครสังเกต แต่สำหรับหยกแล้ว เธอรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า เส้นที่เคยแบ่งระหว่าง ‘เจ้านาย’ กับ ‘ผู้ร่วมงาน’ ได้เลือนหายไปโดยสมบูรณ์วินทัพไม่ได้โทรหาเธอบ่อย ไม่ได้ถามไถ่ไม่ได้เร่งรัด เขาเพียงทิ้งพื้นที่ว่างไว้พื้นที่ท

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
  • เธอเป็นของผม   บทที่ 179

    เช้าวันใหม่มาเยือนพร้อมแสงแดดอ่อน ๆ ที่ลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาในห้องนอน ดารินทร์ลืมตาขึ้นช้า ๆ หลังจากหลับ ๆ ตื่น ๆ มาทั้งคืน เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่หัวใจของเธอกลับไม่อาจสงบตามได้เลยเธอขยับตัวเล็กน้อย ความรู้สึกตึงหน่วงที่ท้องเตือนให้รู้ว่าร่างกายไม่ได้เป็นของเธอเพียงคนเดีย

    last updateآخر تحديث : 2026-04-03
فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status