บทที่ 10

นี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าฟ้าหญิงแห่งธีบส์มีโอกาสมาสูดหายพระทัยเพื่อรับละอองไอแห่งความงามยามรัตติกาลเบื้องนอกราชวัง เนเฟอร์ติตีนิ่งมองเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่ใช้แขนแข็งแกร่งออกกำลังแรงพายอย่างชำนิชำนาญ ทั้งอดไม่ได้ที่พระทัยเต้นระทึกยามดวงเนตรจับจ้องอยู่บนใบหน้าคมคายอย่างร้ายกาจนั่น

                ราชองครักษ์หนุ่มจะมีสตรีใดในหัวใจบ้างหรือไม่?

                ทรงตั้งคำถามในส่วนลึกทว่าก็มิกล้าบอกกับพระองค์เองด้วยเกรงจะพบคำตอบอันน่าผิดหวัง

                “ข้าอยากออกมานั่งเรือเล่นเช่นนี้ในทุกค่ำคืน”

                “นี่มิได้เรียกว่าทรงประทับเรือเล่น หากแต่ทรงหนีมาต่างหาก”

                “เมมนอน...ท่านคงมิรู้ว่าการต้องถูกจำกัดอิสรภาพมันทรมานมากเพียงไหน การเป็นปุถุชนคนธรรมดาอาจง่ายดายกว่าการเป็นเจ้าผู้สูงศักดิ์ต้องมีองครักษ์คอยตามเฝ้า”

                “พระองค์มิทรงภูมิใจหรือ?... ข้าเชื่ออย่างหนึ่งว่ามีคนอีกมากมายหลังกำแพงนั่นต้องการเป็นเยี่ยงองค์หญิง ผู้ใดล้วนปรารถนาการอยู่ใต้ร่มพระบารมีขององค์ฟาโรห์ทั้งสิ้น”

                “และต้องอยู่ภายใต้ทางเลือก...ที่เรามิได้เลือกเอง”

                เจ้าฟ้าหญิงทรงละสายพระเนตรจากราชองครักษ์ไปยังเวิ้งฟ้าสีเทาเข้มเบื้องบนซึ่งเต็มไปด้วยดวงดาราส่องประกายวับวาวเหนือฟากฟ้าแห่งธีบส์

                “ชีวิตของเราเสมือนการเดินทางของเคเพรา เทพรากำเนิดแต่ขอบฟ้าในอรุณรุ่งแห่งทิวาและเดินทางไปสู่แต่ละช่วงของเวลา...เหมือนเรา เพียงแต่การเดินทางจักไปสิ้นสุด ณ ขอบฟ้าทางตะวันตก ช่างยาวไกลนัก ก่อนทุกอย่างจะดับสลายกลับไปสู่ดินแดนอันมิดมิด”

                “เวลาของพระองค์เพิ่งเริ่มที่ปลายขอบฟ้าเท่านั้นพะย่ะค่ะ...”

                เมมนอนกล่าวก่อนจะวางไม้พายลงข้างลำตัว ดวงตาเข้มจับจ้องบนพระพักตร์ขณะทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน แสงจากคบเพลิงในพระหัตถ์เรียวบางสาดกระทบเกลียวน้ำที่แล่นล้อเข้ามาใต้ลำเรือและสะท้อนอยู่ในดวงตาสีเข้มราวเหล็กกล้าของชายหนุ่ม

                นับแต่เข้ามาทำหน้าที่ราชองรักษ์หลวงติดตามมหาราชผู้เป็นใหญ่เหนือใครในแผ่นดิน ชีวิตวัยหนุ่มของเมมนอนติดลึกอยู่กับหน้าที่และความจงรักภักดีต่อเจ้าเหนือหัว กฎข้อหนึ่งที่เขาต้องจำไว้ขึ้นใจคือภาระนั้นต้องยิ่งใหญ่กว่าความต้องการในชีวิต ทว่าในบัดนี้เขากำลังละเลยต่อความรับผิดชอบของตัวเอง จะผิดหรือไม่หากจะก้าวเดินไปตามเส้นทางของหัวใจสักหน

                “ชีวิตของเจ้าหญิงเพียงก้าวผ่านอรุณรุ่งมาได้ไม่นาน ยังมิทันถึงครึ่งทางของฟากฟ้านั่นเลยกระหม่อม ใยพระองค์จึงกล่าวเสมือนทุกอย่างกำลังดำเนินไปใกล้ถึงจุดสิ้นสุดทั้งที่มันเพิ่งเริ่มต้น”

                “ชีวิตที่ไม่เคยได้รับอิสระดั่งใจเลยก็เหมือนอาทิตย์ราแสงยามอัสดง เห็นเพียงความสว่างไสวสุดท้ายก่อนที่มันจะลับหายไป หากแต่ข้าปรารถนาแสงสว่างชั่วชีวิต”

                “แล้วแสงสว่างที่พระองค์ต้องการคืออะไรหรือพะย่ะค่ะ?”

                เนเฟอร์ติตีจำกล้ำกลืนบางอย่างกลับเข้าไปในพระอุระ เมมนอนไม่มีวันเข้าใจว่าการเป็นเจ้าฟ้าผู้สูงศักดิ์บางครั้งก็มิใช่เรื่องง่ายที่จะกระทำตามใจทุกเรื่อง

                “แสงสว่างชั่วชีวิต...คือความรักที่ข้ามีอำนาจตัดสินใจ...ด้วยตัวข้าเอง”

                “องค์หญิง...”

                เมมนอนอุทานเสียงแผ่ว ทั้งสองยังคงสบสายตาแนบนิ่งราว ณ ปัจจุบันขณะโลกทั้งโลกของเจ้าฟ้าหญิงผู้งดงามและราชองครักษ์หนุ่มต่างถูกดูดกลืนหายเข้าไปในห้วงเวลาของกันและกันกระนั้น

                “แต่ท่านอาจตัดสินใจในเรื่องความรักได้อย่างเสรีกว่าข้า ท่านคงตัดสินใจเรื่องนี้ไปแล้ว กับสตรีนางใดนางหนึ่งในธีบส์”

                คำตรัสคล้ายตัดพ้อและรอคำตอบในทีทำให้เมมนอนส่ายศีรษะน้อย ๆ ก่อนโน้มร่างสูงใหญ่เข้าไปเกาะกุมพระหัตถ์เรียวบางซึ่งถือคบเพลิงเอาไว้ เรือลำน้อยโยกไหวคล้ายดังขับกล่อมช่วงกาลอันชิดใกล้เหนือสายนทีแห่งไนล์ที่ยังไหลริน เจ้าของนัยน์เข้มราวเหล็กกล้าจ้องลึกลงไปในพระเนตรสีน้ำตาลลึกล้ำราวปรารถนาค้นหาบางอย่างที่ยังหลบเร้น

                “พระองค์จักเชื่อหรือไม่...ก่อนหน้านี้ หม่อมฉันยังมิเคยตัดสินใจในเรื่องใด ๆ เกี่ยวกับสตรี... แม้เพียงนางเดียว”