บทที่ 4

ปิ่นลดาครางกับตัวเอง นอกจากหลงมาอยู่ในที่แปลกประหลาด แต่ละคนที่หล่อนเจอก็เหมือนหลุดจากโลกที่เธอไม่คุ้นเคยด้วย

ศจีไม่ต่อล้อต่อเถียง หิ้วปิ่นโตเดินไปในห้องครัว คงจะจัดอาหารให้เธออย่างที่เคยทำ

นี่เป็นหน้าที่ของศจีใช่ไหม ใครเป็นคนสั่งมา หรือจะเป็นคุณใหญ่คนนั้น

“ฉันอยากพบคุณใหญ่ค่ะ” 

ปิ่นลดาต้องพูดซ้ำถึงสามครั้งกับคนสามคนในเช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อเดินมายังคฤหาสน์ใหญ่ 

คนแรกที่เจอเมื่อเข้ามาถึงเขตต้องห้ามตามที่ศจีเคยบอก เธอเห็นผู้ชายที่คงเป็นคนสวนง่วนอยู่กับการดูแลสวนดอกไม้ที่เคยเผลอเดินเข้ามาแล้วครั้งหนึ่ง ซึ่งพอสังเกตใกล้ ปิ่นลดาก็นึกทึ่งว่าแท้จริงนอกจากไม้ดอกและไม้ประดับที่พอคุ้นตาแล้ว ยังมีพืชผักต่างๆ ปลูกเป็นแปลงยาว ดูเป็นระเบียบ สวยงามไม่ต่างกัน

หากว่ารายแรกนั้น เมื่อเธอถามก็ต้องอารมณ์เสียสุดฤทธิ์ นอกจากเธอจะถูกมองเหมือนเป็นสัตว์ประหลาด แล้วถูกเดินหนีอีกต่างหาก

มันน่าหงุดหงิดนักเชียว หญิงสาวถึงฮึดมาถึงหน้าระเบียงคฤหาสน์ คราวนี้เป็นผู้หญิงรุ่นเดียวกัน เห็นเธอแล้วทำหน้างุนงง ก่อนเดินมาถามอย่างลังเล และปิ่นลดาก็ต้องพูดประโยคนั้นเป็นครั้งที่สอง

ผลที่ได้นั่นหรือ...เลวร้ายไม่ต่างกับรายแรก...จะดีนิดหน่อยตรงเจ้าตัววิ่งไปบอกหญิงสูงวัยกว่าที่ตอนนี้กำลังจ้องเธอด้วยสายตาเข้มงวด เหมือนว่าปิ่นลดาได้ทำความผิดร้ายแรงอย่างไม่น่าให้อภัยอย่างนั้นแหละ

และเมื่อเห็นผู้อาวุโสยังไม่เปิดปากพูด เธอจึงต้องย้ำถามอีกรอบ

“ฉันจะพบคุณใหญ่ได้ที่ไหนคะ เขาอยู่ที่นี่หรือเปล่า หรือฉันต้องไปพบที่อื่น” ...เป็นผีดิบหรือเปล่าถึงพบยากพบเย็น สิงอยู่ในปราสาทกลางป่าอีกต่างหาก

“เธอควรอยู่ในที่ของเธอ แม่ศจีไม่ได้บอกหรือว่าห้ามเธอมาเพ่นพ่านแถวนี้ แขกไปใครมาจะว่าที่นี่ไม่อบรมคน”

“อะไรนะ ป้าว่าฉันเพ่นพ่านเลยเหรอ ฉันแค่มาถามว่าจะพบคุณใหญ่ได้ที่ไหน เขาเป็นเจ้านายป้าใช่ไหม”

“คุณใหญ่เป็นเจ้าของที่ที่เธอยืนอยู่”

“แล้วเป็นเจ้าชีวิตของทุกคนด้วยหรือเปล่า”

 “เอ๊ะ!” 

หญิงวัยกลางคนร่างท้วมแทบกระทืบเท้าเร่า เมื่อถูกสวนมาด้วยคำพูดที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินใครพูดถึงนายหนุ่มแบบนี้มาก่อน และท่าทางของเธอคงทำให้สาววัยคราวลูกรู้สึกตัว เจ้าหล่อนจึงพูดขึ้น ซึ่งทำให้อุณหภูมิอารมณ์ลดลง

“ฉันขอโทษค่ะ ฉันหงุดหงิดไปหน่อยที่มาอยู่โดยไม่รู้อะไรเลย แถมยังติดต่อใครไม่ได้ ฉันมารับจ้างเลี้ยงเด็ก รออยู่ในบ้านหลังสีฟ้าเป็นเดือน แต่ยังไม่เห็นเด็กสักคน เลยอยากมาพบและถามคุณใหญ่...เมื่อกี้บอกว่าคุณใหญ่เป็นเจ้าของที่นี่ ฉันอยากรู้ว่าเขาเป็นนายจ้างของฉันด้วยไหม”

คำพูดรัวเร็วอย่างคนอัดอั้นมานานแล้วได้จังหวะปลดปล่อย ทำให้หญิงสองคนมีปฏิกิริยาต่างกัน คนแรกทำหน้างุนงง ฟังเธอแล้วหันไปหา คนสูงวัยกว่า และปิ่นลดาก็ทันเห็นว่าหล่อนถูกปรามด้วยสายตา...แต่สุดท้ายพวกเขาก็เงียบ 

นานเป็นนาทีที่ปิ่นลดารอลุ้น

“กลับไปเถอะ เมื่อถึงเวลาเธอจะได้เริ่มงานเอง และฉันขอเตือนไว้ว่าอยู่บ้านนี้อย่าสร้างปัญหา อย่านำความวุ่นวายมาให้คุณใหญ่ เพราะเธอเองจะเดือดร้อน”

“คุณใหญ่...เขาเป็นเจ้านายฉันด้วยใช่ไหมคะคุณน้า”

“ใช่ คุณใหญ่เป็นเจ้านายของทุกคน รวมทั้งเธอด้วย แล้วอีกอย่าง...” หยุดคำพูดดื้อๆ แล้วมองดวงหน้านวลอย่างเรียบเฉย “เรียกฉันว่าคุณทิพย์”

“อ๋อ ค่ะ คุณทิพย์” ปิ่นลดากลายเป็นคนว่าง่ายเมื่อเห็นว่าหญิงวัยกลางคนยอมให้คำตอบเธอ แม้จะไม่กระจ่างนักก็เถอะ “งั้นฉันพอเข้าใจแล้ว คุณใหญ่ท่านคงอายุมากแล้ว เลยอยากอยู่อย่างสงบ มิน่าล่ะ ตอนกลางคืนเห็นปิดไฟมืดเลย ยังคิดว่าเหมือนปราสาท...ปราสาทในนิยายน่ะค่ะ”

 แล้วเจ้าของคำพูดก็ยิ้มแหย หลบหน้าหลบตา เธอเกือบจะหลุดความในใจที่คงทำให้คุณทิพย์ต้องขัดเคืองเป็นแน่...ถ้ารู้ว่าคฤหาสน์สุดหรูในสายตาเธอนั้นไม่ต่างกับปราสาทแดรกคิวล่าเลยจริงๆ

และเมื่อช้อนตามอง เธอเห็นสาวรุ่นเดียวกันลอบยิ้ม เหมือนเจ้าตัวจะรู้ทันความคิด ส่วนคุณทิพย์นั้นแค่พยักหน้าเนิบว่าเข้าใจอย่างเสียไม่ได้...ปิ่นลดาจึงถือโอกาสเข้าประเด็นคาใจอื่นต่อ

“แล้วฉันจะโทร.กลับบ้านได้ยังไงคะ มือถือที่ใช้ ไม่มีสัญญาณ แล้วบ้านนี้เขาติดต่อคนข้างนอกกันยังไง”

 “ฉันจะบอกคุณใหญ่ให้ ระหว่างนี้เธออยู่เฉยๆ ในที่ของเธอ อะไรที่สงสัยเมื่อถึงเวลาเธอจะได้รู้เอง เข้าใจไหม”

“ค่ะ คงต้องเข้าใจตามนั้น” 

ปิ่นลดาเลิกคิ้วแล้วพ่นลมหายใจ แน่นอนว่าท่าทางนี้ดูขวางตาคนอาวุโสกว่าชะมัด

“เชิญกลับไปได้แล้ว ตอนนี้ศจีรออยู่ที่บ้านเธอแล้ว”

เพียงเท่านี้ หญิงสาวผิวนวลผ่องก็จำใจเดินกลับด้วยท่าทางเนือยๆ อุตส่าห์ตื่นตั้งแต่เช้า หลบผู้คุมส่วนตัวออกมา แต่คำตอบที่ได้กลับมีเพียงเท่านี้

คิดไปก็ทอดถอนใจ ได้แต่ปลอบตัวเองว่าอย่างน้อยก็รู้ว่าชีวิตในนี้ของตนต้องขึ้นอยู่กับ ‘คุณใหญ่’ คนเดียว