로그인“พูดไทยได้ แล้วทำไมไม่พูด มากระแดะพูดภาษาฝรั่ง หึ! อยากอัพค่าตัวเหรอ ห้าร้อยก็แพงแล้วอีหนูเอ๊ย! ถุย!"
ท้ายประโยคเขาถุยไม้จิ้มฟันที่คาบอยู่ออกทิ้ง ดึงเสื้อยีนพาดไหล่โยนทิ้งไปยังโซฟาด้วยความรำคาญสายตาคมเข้มหันไปมองสำรวจร่างเล็กใหม่อีกครั้ง แล้วยื่นมือหยาบกระด้างของตนไปลูบไล้หน้าของเธอ
เผียะ!
เพียงแค่มือใหญ่สัมผัสแก้มของเธอเธอก็ตวัดมือเล็กใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายจนหันไปตามแรงกระทบของมือเธอ
"เชี่ย!" สบถกระด้างพร้อมกับผลักร่างเล็กล้มหงายไปกับพื้น
"โอ๊ย!"
“แค่ผู้หญิงขายตัว กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน อีฝรั่งขี้นก!" ผลักร่างเพรียวระหงล้มลงไปไม่พอเขายังย่อตัวลงไปหาหล่อน มือใหญ่ยื่นไปแตะริมฝีปากน้อยของหล่อน
"หึหึ อย่าคิดว่าเธอมีค่า ยัยฝรั่งขี้นก ฉันต้องการ ไม่สนหรอกว่าจะผมดำผมแดง ขอแค่ตอนนี้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ”
"ถุย!"
สาวน้อยใจกล้าถุยน้ำลายใส่คนห่าม มือเล็กผลักเขาออกห่าง แล้วพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ต้องร้องเจ็บ
"โอ๊ย!"
มือใหญ่กระชากหล่อนไว้ แล้วตามด้วยร่างใหญ่โตคร่อมทับกดร่างน้อยกับพื้นห้อง มือใหญ่บีบปากเล็กอย่างสั่งสอน
“ชั้นต่ำ! กล้าดียังไงมาถุยน้ำลายใส่หน้าฉัน คืนนี้ไม่ได้ตายดีแน่!"
น้ำเสียงเดือดดาลลอดออกจากปาก แล้วเขาก็ฉวยโอกาสจังหวะที่หล่อนกำลังจะอ้าปากโต้ตอบนั้นบดขยี้หนักหน่วงลงมา ฟันเขาเขากระแทกกับฟันของหล่อนจนเจ็บ แต่ก็ไม่ยอมผละริมฝีปากหนาออกมา
“อื้อ! อะ!"
ฟันหน้าของหล่อนกระแทกกับฟันหน้าของคนหยาบกระด้างอย่างรุนแรง หล่อนเจ็บ พยายามดันใบหน้ารกเคราออกไปให้พ้น แต่มือใหญ่ของเขาก็ตวัดเกี่ยวรั้งท้ายทอยของหล่อนไว้แน่น ปากหนาโสมมบดจูบปากน้อยของหล่อนหนักหน่วง เรียวลิ้นสากกระด้างของบุรุษไร้สกุล สถุล ถ่อย สอดแทรกเข้ามาในโพรงปากของเธอจนไม่อาจปฏิเสธดิ้นหนีได้ ลิ้นของเธอถูกลิ้นของอีกฝ่ายกอดเกี่ยวรัดคลึงหยอกเร่าไปมา
“อื้อ! หวานใช้ได้ แบบนี้ค่อยน่าคุ้มกับเงินห้าร้อยที่จะให้หน่อย” ผละปากหนาออกมาเย้ยหยันแหม่มผมทองที่ปากหวานจนเขาอยากจูบหล่อนทั้งวันทั้งคืน
เผียะ!
อีกครั้งหลังจากถูกปล้ำจูบ ซาน่า ชนา วิสแฮม วัย 25 ปี ลูกครึ่งไทย – อเมริกัน ตบคนเถื่อนขโมยจูบแรกของตนเอง เธอไม่ยอมให้อีกฝ่ายกระทำตนอยู่ฝ่ายเดียว สาวลูกครึ่งไทยผสมพยายามยันกายบุกขึ้นยืนเพื่อจะหนี แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่คิดเมื่อใบหน้าด้านชาจากแรงตบขอคนตัวเล็กหันกลับมาจ้องมองเธอด้วยสายตาวาวโรจน์
“เมื่อกี้เธอตอบฉันอีกแล้วอีฝรั่งขี้นก กล้าตบคนอย่างไอ้หรรมไม่ได้ตายดีแน่ ยัยฝรั่งสกปรก”
“สองเดือนไม่ได้เอากัน ซาน่ายังจะใจดำให้พี่เอาแค่ยกเดียวเนี่ยนะ อีกครั้งนะครับ”“อ่ะ! อ่า!" หล่อนร้องครวญออกมาอีกครั้งเมื่อเอวสอบกระแทกเข้าหาหนักหน่วง “อีกครั้งนะคะ”“อ่า! น่ารักมากยัยแหม่มของผัว อูว์!"แล้วบทรักครั้งที่สองของทั้งสองก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง สำหรับหรรมใหญ่เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมและเสน่ห์หลอกล่อคนไร้เดียงสาให้อ่อนโอนตามได้เสมอ และมีครั้งที่สองได้ก็ต้องมีครั้งที่สาม ที่สี่ได้เช่นกันห้องรับประทานอาหารบ้านวิลแฮมทุกคนมารอท่าซาน่ากับหรรมใหญ่ ที่ให้สาวใช้ขึ้นไปตามแล้วสองครั้งทั้งสองก็ยังไม่ลงมา พอจะลงมือทานก่อน ซาน่าก็เดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารด้วยสายตาอิดโรย และคนที่เดินมาด้วยคือหรรมใหญ่ที่เดินประคองหญิงสาวเข้ามา“เดี๋ยวพี่ขยับเก้าอี้ให้นะ” หรรมใหญ่รีบเดินไปขยับเก้าอี้ตัวที่ว่างและคิดว่าน่าจะเป็นที่ประจำของภรรยา“หมั่นไส้” สมิธเอ่ยขึ้นลอย ๆ เมื่อเห็นลูกเขยเอาอกเอาใจลูกสาวตน“สมิธคะ เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนะคะ” ภาวิกาหันไปพูดกับสาม
“อ่ะ! โอว์! พี่หรรม...อูว์!"“หายเจ็บรึยังครับ อ่า! ตอนนี้พี่เสียวจะบ้าตายอยู่แล้ว อยากเข้าไปในตัวซาน่าใจแทบขาด แยกขาเกี่ยวเอวพี่สิคนดี อูว์! นั่นแหละเมียไอ้หรรม...”ซาน่าทำตามคำสั่งปรารถนาของสามีอย่างไม่อิดออด หรือขัดขืนแต่อย่างใด ศึกรักครั้งนี้หล่อนเต็มใจ และพร้อมจะเป็นทาสกามของบุรุษเหนือร่าง ร่างน้อยขยับยกแอ่นขึ้นเบียดสีสู้รับร่างใหญ่โตด้วยความเสียวร้อน ใบหน้าสวยมีเหงื่อไคลผุดขึ้นเต็ม แสดงให้รู้ว่าตอนนี้หล่อนพร้อมสำหรับชายอันเป็นที่รักแล้ว“อ่า! ไม่ไหวแล้วพี่หรรม อ่า! อือ! ซาน่าร้อนเหลือเกิน อืม!"“ไม่ไหวก็ไม่ต้องทน พี่เองก็ไม่ไหว อยากเอาซาน่าจะแตกอยู่แล้ว อ่ะ! อืม!"“อ่า! ซี้ดดดด”ซาน่าสูดปากแรง แอ่นเด้งสะโพไปตามแรงกระแทกเสียวที่จ้วงลึกเข้ามาฝากฝังในร่างของตัวเอง เพียงแค่ความใหญ่โตของหรรมใหญ่สอดแทรกเข้ามา หล่อนก็สูดปากเกร็งร่างอึดอัดทันทีเมื่อมีอะไรมาอัดอั้นอยู่กลางร่าง“โอว์! ซี้ดดดด แน่นเหลือเกินยอดรัก อูว์!"เสียงห้ามคำรามพร้อมกับแอ่นกายยกขยับเร่าเข้าออกในกายคับแน่นของภรรยา
“พี่จะถือว่าซาน่าชมก็แล้วกัน ว่าแต่ที่พูดว่ารักน่ะ รักจริงรึแกล้งกัน”“ไม่รักหรอกมั้ง”“บอกอีกครั้งได้ไหม พี่อยากฟังคำรักจากเมีย มาง้อเมียเมียก็เมิน ดูสิ พอง้อได้ เมียก็เล่นตัว เดี๋ยวพ่อจัดหนักเลยดีไหม”“ใครกลัวกันคะ จัดมาเลยซาน่าพร้อมต่อต้าน”“อย่าท้าทายพี่นะ เดี๋ยวจะทำให้ครางลั่นวอชิงตันเลย”“กลัวที่ไหน กลัวแต่ไม่ถึงแหละ”“อย่ายั่วพี่นะซาน่า รู้ไหมตอนนี้หรรมใหญ่ของพี่มันพร้อมรบมากแค่ไหน มันอยากเอาเมียตลอดเวลาที่ห่าง ยิ่งมาเจอแบบนี้มันเป็นเสือตกมันเลยนะคนสวย”“แล้วคิดว่าซาน่าไม่ตกมันบ้างเหรอคะ ตอนนี้ซาน่าอยากให้พี่หรรมเอาแรง ๆ”พูดออกมาได้ แต่เธอก็พูดไปแล้ว บทเธอจะยอมคนตัวโตเธอก็ยอมง่าย ๆ นี่สินะความรักที่เขาว่าทำให้คนตาบอด ตอนนี้ยอม หล่อนยอมเป็นคนตาบอดขอแค่เพียงได้อยู่เคียงคู่กับชายที่ชื่อหรรมใหญ่“อวดเก่งนะเรา เดี๋ยวเจอของใหญ่เข้าจะร้องครางลั่นบ้าน” พูดจบความร่างใหญ่ก็ขยับพลิกขึ้นคร่อมสาวเจ้าทันทีอย่างคล่องแคล่ว
หรรมใหญ่นอนพักผ่อนอยู่ในห้องนอนของซาน่า เขานอนจนไม่อยากจะนอนจึงลุกขึ้นมาอาบน้ำเพื่อให้ตัวเองผ่อนคลายสบายตัว อาบเสร็จนุ่งผ้าเช็ดตัวของซาน่าออกมายืนส่องกระจก แล้วมองไปเห็นรูปติดตามผนังห้องที่มีรูปของเจ้าของห้องติดอยู่หลากหลายอิริยาบถ ปากหนาขยับยิ้มขำเมื่อมองรูปแต่ละรูปของซาน่า“น่ารักแต่เด็กเลยเว้ยเมียกู”จิ้มนิ้วไปยังรูปที่ติดอยู่ตรงผนัง แล้วหัวเราะเสียงดังออกมาด้วยความภาคภูมิใจ ก่อนจะเดินกลับไปยังเตียงแล้วกระโดดขึ้นไปนอนบนเตียง สะบัดผ้าเช็ดตัวที่พันรอบเอวทิ้งข้างเตียง ท่อนขาแข็งแรงแยกกว้าง สองแขนกางออกด้วยท่าทางสบาย ทำราวกับห้องนอนนี้เป็นห้องนอนของตัวเองก็มิปานแอ๊ด!เสียงประตูห้องนอนดังขึ้น แสดงให้รู้ว่ามีผู้มาใหม่ ชายหนุ่มจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มเพื่อปกปิดร่างกายของตน พอมองไปเห็นผู้มาใหม่เป็นเจ้าของห้องเขาก็ยิ้มทรงเสน่ห์ส่งให้หญิงสาว“ไหนว่าไปหาไอ้ฝรั่งนั่นไงล่ะ ทำไมกลับมาเร็วจัง” น้ำเสียงห้วนถามอย่างไม่พอใจ“ก็มีคนรออยู่ที่ห้องเลยรีบไปรีบกลับ ไม่รู้ว่ารออยู่รึเปล่า&rdqu
“อย่าทิ้งพี่ไปแต่งงานใหม่เลยนะ”“ซาน่า...”“ซาน่าเกลียดพี่ พี่รู้ แต่พี่อยากให้ซาน่าให้โอกาสพี่ใหม่ พี่จะพยายามปรับตัว จะพยายามเป็นคนที่...ดีขึ้น”“แล้วทุกวันนี้ยังไม่ดีอีกเหรอคะ ถ้าคิดว่ายังดีไม่พอแล้วคิดว่าซาน่าจะฝากชีวิตกับคนที่ดีไม่พอได้เหรอคะ”เธอเช็ดน้ำตาของตัวเองออกจากสองแก้มนวล และผละห่างจากคนตัวโต ลุกมายืนอยู่ข้างเตียง ปากน้อยขยับยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นชายหนุ่มกุมขมับด้วยความเครียดซาน่าก็รักพี่นะคะ รักที่พี่เป็นคนดีไม่พอแบบนี้ แต่ซาน่ายังอายที่จะยอมรับว่าซาน่าเองก็รักพี่ เธอพูดกับตัวเองในใจ“นอนพักเถอะค่ะ ซาน่ามีนัดกับพี่เอฟตัน”“ไม่ให้ไป! ทำไมซาน่าต้อง...”“ซาน่าต้องไปค่ะ พักผ่อนให้หายดีนะคะ เรื่องของเรา ซาน่ากลับมาค่อยคุยกันค่ะ ซาน่าเหนื่อยแล้ววันนี้” เธอสวนกลับทันควัน พร้อมกับเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเอง เพราะตอนนี้ถึงเวลานัดกับเอฟตันแล้วตอนนี้เขาโวยวายได้ไหม เขาหงุดหงิดกระชากลากถูกซาน่ามากักขังอยู่ใต้ร่างได้ไหม ได
“ไม่! ที่ให้คนตามเก็บรูปพี่กับเธอคนนั้นเพราะว่ามันจะเป็นประโยชน์ตอนฟ้องหย่าค่ะ ซาน่าว่าพี่รีบเซ็นใบหย่าให้ซาน่าเถอะค่ะ เราจะได้ไม่ต้องเกี่ยวข้องอะไรกันอีก”“พี่ไม่หย่าแล้วซาน่าจะทำไม อีกอย่างพี่ไม่มีวันปล่อยเมียกับลูกพี่ให้คนอื่นหรอก พี่รักของพี่ พี่หวงของพี่” และคนห่ามปากเสียอย่างเขาก็พูดในสิ่งที่เก็บไว้ในใจตลอดระยะเวลาที่ห่างจากภรรยาคนสวยมะ...หมายความว่ายังไง เขารักฉันอย่างนั้นนเหรอ เป็นไปไม่ได้ที่ผู้ชายอย่างเขาจะรักใครเป็น ซาน่าถามตัวเองในใจ เมื่อได้ยินคำสารภาพรักไม่หวานและห้วนของชายหนุ่ม“อย่าพยายามรั้งฉันไว้ด้วยคำว่ารักเลยค่ะ พี่พูดออกมาเพียงเพราะอยากจะรั้งฉันไว้ ฉันรู้ค่ะ ปล่อยฉันไปใช้ชีวิตของฉันเถอะพี่หรรม”“พี่ไม่ได้พยายามรั้งซาน่า แต่พี่อยากบอกความรู้สึกของพี่จริง ๆ พี่รักเธอซาน่า รักเธอตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ แต่พี่รักเธอจริง พี่ปล่อยเธอไปไม่ได้จริง ๆ ยอมรับว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่พี่จะไม่ยอมเสียเธอไปให้ใคร” หรรมใหญ่ดึงร่างน้อยเข้ามากอดแนบแน่นอีกครั้ง ไม่สนว่าเธอจะดิ้นรนขัดขืน ตอนนี้เขาแพ้แล้ว เขาแพ้ต่อหัวใจตัวเองที่เผลอไปรักหล่อนโดยไม่รู้ตัว“ปล่อย! อย่าทำแบบนี้กับซาน่า ซาน่า..







