Todos los capítulos de เบี้ยสวาทจอมเถื่อน Nc35+: Capítulo 1 - Capítulo 10

“พูดไทยได้ แล้วทำไมไม่พูด มากระแดะพูดภาษาฝรั่ง หึ! อยากอัพค่าตัวเหรอ ห้าร้อยก็แพงแล้วอีหนูเอ๊ย! ถุย!"ท้ายประโยคเขาถุยไม้จิ้มฟันที่คาบอยู่ออกทิ้ง ดึงเสื้อยีนพาดไหล่โยนทิ้งไปยังโซฟาด้วยความรำคาญสายตาคมเข้มหันไปมองสำรวจร่างเล็กใหม่อีกครั้ง แล้วยื่นมือหยาบกระด้างของตนไปลูบไล้หน้าของเธอเผียะ!เพียงแค่มือใหญ่สัมผัสแก้มของเธอเธอก็ตวัดมือเล็กใส่ใบหน้าของอีกฝ่ายจนหันไปตามแรงกระทบของมือเธอ"เชี่ย!" สบถกระด้างพร้อมกับผลักร่างเล็กล้มหงายไปกับพื้น"โอ๊ย!"“แค่ผู้หญิงขายตัว กล้าดียังไงมาตบหน้าฉัน อีฝรั่งขี้นก!" ผลักร่างเพรียวระหงล้มลงไปไม่พอเขายังย่อตัวลงไปหาหล่อน มือใหญ่ยื่นไปแตะริมฝีปากน้อยของหล่อน"หึหึ อย่าคิดว่าเธอมีค่า ยัยฝรั่งขี้นก ฉันต้องการ ไม่สนหรอกว่าจะผมดำผมแดง ขอแค่ตอนนี้ฉันได้สิ่งที่ต้องการ”"ถุย!"สาวน้อยใจกล้าถุยน้ำลายใส่คนห่าม มือเล็กผลักเขาออกห่าง แล้วพยายามจะลุกขึ้น แต่ก็ต้องร้องเจ็บ"โอ๊ย!"มือใหญ่กระชากหล่อนไว้ แล้วตามด้วยร่างใหญ่โตคร่อมทับกดร่างน้อยกับพื้นห้อง มือใหญ่บีบปากเล็กอย่างสั่งสอน“ชั้นต่ำ! กล้าดียังไงมาถุยน้ำลายใส่หน้าฉัน คืนนี้ไม่ได้ตายดีแน่!"น้ำเสียงเดือดดาลลอดอ

“ไม่ต้องกลัวฉันไปหรอก ผู้หญิงอย่างเธอรับผู้ชายมาไม่รู้กี่คนต่อกี่คนแล้วใครจะไปรู้ หรือเธอกลัวที่ฉันใหญ่” สิ้นคำน่ารังเกียจเขาก็ลุกขึ้นช้อนอุ้มร่างเล็กสั่นเทาที่พื้นขึ้นทันที"ว้าย!"สาวเจ้าร้องเมื่อถูกช้อนอุ้มขึ้น สองมือเล็กตวัดโอบลำคอหนาด้วยความกลัวตก กระเป๋ากับโทรศัพท์ที่ติดตัวมาด้วยหล่นลงพื้นอย่างช่วยไม่ได้“ปล่อยฉันนะคนเลว!""หึหึ"หรรมใหญ่ทำเพียงขำในลำคอเท่านั้น เท้าใหญ่ยังคงก้าวเดินยาว ๆ ไปยังเตียงขนาดห้าฟุตของห้อง แล้วโยนร่างเล็กไปยังเตียง"โอ๊ย!"หล่อนร้องจุกเจ็บออกมาเมื่อร่างกระแทกกับเตียงไม่เบาเท่าไรนัก แต่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวก็ต้องร้องเสียงหลงออกมาเมื่อเขากระชากชุดของเธอขาดผ่ากลาง"กรี๊ดดดดด ชุดฉัน! นายรู้ไหมว่าชุดนี้กี่หมื่น!"หล่อนตะคอกเสียงห้วนใส่คนกระชากฉุดของหล่อนขาดผ่ากลางร่างด้วยความเดือดดาล เท้าเล็กยันกายกึ่งเปลือยของตนไปพิงหัวเตียงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างของตนไว้เพื่อปิดบังสายตาหื่นกระหายของชายตัวใหญ่ไร้สกุลตรงหน้า“กี่หมื่นไม่สน เพราะฉันจะต้องการความสุขจากร่างเธอ ยัยแหม่ม” ว่าแล้วก็ดึงผ้าห่มที่เธอดึงไปปิดร่างโยนทิ้ง"ว้าย!"“ว้าย ๆ อยู่นั้นแหละ ร้องหาพ่อเธอเรอะ! รำค

“โอว์! ดีเหลือเกิน เรียกชื่อฉันสิ พี่หรรม เรียกหน่อย อูว์!" อยากให้คนตัวเล็กร้องเรียกชื่อตนด้วยน้ำเสียงครางกระเส่า“มะ...ไม่! อ่า! ชูว์!"“ไม่บอกใช่ไหม อ่ะ!" เขากระแทกหนักหน่วงกว่าทุกครั้งเพื่อเป็นการสั่งและบังคับให้หล่อนทำตามตามคำสั่งตน ร่างเล็กไหวเอนหัวกระแทกกับหัวเตียงจนเจ็บจุก“ครางชื่อพี่สิ พี่หรรม อูว์! ตอดรัดดีเป็นบ้า ซี้ดดด เสียว อ่า!"“มะ...อ่า! ไม่มีวัน อือ!"“เพราะเธอจะครางชื่อฉันวันนี้ไงล่ะ อ่ะ! โยว์! เอามันเหลือเกินยัยแหม่ม ว่าแต่เธอชื่ออะไร บอกมาสิฉันจะได้ครางถูก อูว์! ไม่ไหวแล้วยัยแหม่มจ๋า ซี้ดดด เสียว อ่ะ! โยว์!"นาทีนี้หรรมใหญ่มีความสุขอิ่มล้นเมื่อได้จ้วงลึกในกายฉ่ำสวาทคับแน่นบริสุทธิ์ของสาวใต้ร่าง ปากหนาคำรามลั่นกระแทกร่อนเอวส่ายกดคลึงหนักหน่วง ทำให้คนร้องไห้เจ็บปวดครวญครางกระเส่าหวาน จากตอนแรกเธอไม่มีความสุข ตอนนี้เธอกำลังแอ่นยกร่างเสียดสีเร่าสนองเขากลับ แม้จะไร้เดียงสา แต่ก็ทำให้เขาเสียวทะลวงลึกทุกคราที่หล่อนตอบสนองกลับ“โอว์! ชื่ออะไรแหม่มจ๋า...อ่า! ตอดรัดพี่หรรมดีเหลือเกิน ชูว์!"“ซะ...ซาน่า...อื้อ! ชะ...ช่วยซาน่าด้วยค่ะ อ่ะ! อืม!" หล่อนยอมบอกชื่อของตัวเองด้วยควา

“อุวะ! ซวยแล้วกู” หรรมใหญ่สบถมองไปยังพ่อแม่ลูกกอดกันบนเตียง แล้วปรายตามองไปทางพนักงานของโรงแรมที่ยืนก้มหน้า ด้วยเพราะพวกเขาไม่กล้าสู้หน้าเขา“ซาน่าเป็นอะไรรึเปล่าลูก” สมิธถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าซาน่าเจอกับอะไรมาเมื่อดูจากสภาพแล้ว ก่อนจะมองไปยังผู้ชายถ่อยคนหนึ่ง แล้วลุกขึ้นเดินมาประจันหน้าชายหนุ่ม“มึงกล้าทำลูกกู” สมิธถามเสียงกร้าว แม้ว่าภาษาไทยของเขาจะไม่แข็งแรง แต่ทุกถ้อยคำชัดเจน“แล้วทำไมครับคุณพ่อตา ผมก็แค่ให้ความสุขลูกคุณพ่อ” หรรมใหญ่ตอบยียวนกวนบาทาของคนตรงหน้าโดยไม่เคารพยำเกรง“คุณหรรมใหญ่ครับ...” หนึ่งในพนักงานเอ่ยเรียกชื่อเขา“อะไรของมึงอีกวะ! ออกไปจากห้องได้แล้ว เรื่องนี้ฉันจัดการเอง แล้วอย่าบอกพ่อกับแม่ฉันล่ะ ฉันไม่อยากให้พวกท่านตกใจ” ใช่ โรงแรมนี้ก็เป็นของเขาเหมือนกัน เป็นของครอบครัวใจเกินร้อย นอกจากทำไร่ตะไคร้กับไร่ข่าเป็นพันไร่แล้วยังมีโรงแรมระดับห้าดาวชื่อดังในจังหวัดอีก และนี่ก็คือของเขาเช่นกัน“ครับ” พนักงานพากันออกจากห้องพักไปโดยทิ้งเหลือแต่ลูกชายเจ้าของโรงแรมกับแขกที่มาพัก“ว่ายังไงครับคุณพ่อตา อยากให้ผมทำให้ดูไหมครับว่าให้ความสุขยังไงกับซาน่า”เร

“สวัสดีครับ ดีใจจังได้พ่อพ่อตากับแม่ยายอีกครั้ง” ยกมือไหว้ตามคำสั่งของผู้เป็นแม่ แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มกวนให้ทั้งสอง“มะ...หมายความว่ายังไงสา” ภาวิกาถามเพื่อนเสียงผะแผ่ว“เธอจำหรรมใหญ่ไม่ได้เหรอวิ” สาพยักหน้าและถามเพื่อน เพราะนางเคยพาลูกชายไปร่วมงานแต่งงานของเพื่อนรักในสมัยที่ชายหนุ่มยังเด็ก“ไม่ได้ แล้วทำไม...”ภาวิกาพูดไม่ออก เมื่อมองสำรวจสารรูปหรรมใหญ่ที่ตนเคยเจอตอนเด็ก สมัยเด็กตัวขาว ๆ น่ารัก เป็นที่เอ็นดูของผู้ใหญ่ ถึงได้ชื่อหรรมใหญ่ เพราะคนอิสานเขาว่ากันว่าเด็กน่ารักน่าเอ็นดูจะต้องชื่อนี้และมันก็น่ารักเมื่อเป็นหรรมใหญ่ และมีชื่อหรรมใหญ่ หรรมน้อยอีกหลายคนถ้าเป็นเด็กผู้ชายที่ตั้งชื่อแบบนี้ แต่ถ้าเป็นเด็กผู้หญิงจะเป็นอีนาง อีหล่าน้อย เป็นคำน่ารักน่าเอ็นดู เป็นชื่อที่นิยมมากทางแถวภาคอิสาน แต่สำหรับคนนี้ในวัยเด็กนั่นเขาน่าเอ็นดูเหมือนชื่อจริง แต่พอมาตอนนี้ไม่ใช่...มองยังไงก็กุ๊ยข้างถนน ผิวเข้มคร้ามแดด หนวดเครารกรุงรังปิดบังใบหน้าจนมองไม่ออกว่าหน้าตาดีหรือขี้เหร่ แต่ที่เด่นชัดคือแววตาดุดันกับจมูกโด่งเป็นสันของบุรุษหนุ่ม“เฮ้อ! แล้วเมียผมไม่มาด้วยเหรอครับพ่อตา แม่ยาย” หรรมใหญ่เอ่ยแทรกขึ้น