ตอนที่ 4 ของฝาก 1

ศิรดากลับมาถึงบ้านตอนเจ็ดโมงกว่าๆ แต่ก็เหมือนจะยังสายกว่าบางคนที่ไม่รู้มาถึงตั้งแต่ตอนไหน สายตาของวรุตพี่ชายที่จ้องมองน้องสาวตัวเองเดินเข้ามาในห้องอาหารเรียกว่าสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้ากันเลยทีเดียว

"สวัสดีค่ะ พี่รุต" เธอรีบยกมือสวัสดีพี่ชาย

"ทำสีผมอะไรของเราน่ะ" นอกจากไม่ทักทายน้อง เสียงเข้มที่เอ่ยถามคล้ายดุไปในตัวเสียอีกด้วย

"เอ่อ...ทำโปรโมตร้านให้เพื่อนน่ะค่ะ เดี๋ยวก็ย้อมสีดำกลับแล้วค่ะ" เหตุผลที่เพิ่งคิดได้ตอนนี้เอง

"รีบๆ ไปย้อมซะ แบบนี้จะไปทำงานที่ไหนได้ ความน่านับถือหมดกันพอดี"

เธอได้แต่พยักหน้ารับ ทำหน้าละห้อยใส่พี่ชาย แล้วก็เดินไปทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม

"อ้าว ยายรดา กลับมาแล้วหรือ พอดีเลยลูก เอาผลไม้ไปฝากบ้านหนูจ๋าหน่อย พี่ชายเราเพิ่งเอามาจากสวนที่ทดลองปลูกด้วย"

"ได้ค่ะแม่" เสียงคุณรำไพผู้เป็นแม่ ช่วยให้เธอได้พอหายใจสะดวกขึ้นบ้าง เพราะจะได้ไม่ต้องนั่งให้พี่ชายจับผิดอยู่ตรงนี้อีกนาน

"นี่ยายรดา ไม่ค่อยกลับบ้านหรือครับ" นั่นไงล่ะ โดนอีกแล้ว

"มีไปนอนที่คอนโดบ้างแหละ" คุณรำไพตอบให้ พร้อมกับจัดผลไม้ใส่ตะกร้าใบสวย

"เพราะพ่อกับแม่ตามใจแบบนี้ไง อีกหน่อยก็เสียคนพอดี"

"น้องโตแล้ว และที่ผ่านมาก็ไม่ได้ไปเกเรที่ไหน ผลการเรียนก็ดี ปล่อยให้น้องเป็นอิสระบ้างเถอะน่า"

"ยิ่งไปคบลูกสาวบ้านนั้นระวังไว้หน่อยก็ดีนะผมว่า คนพี่ก็เกเร น้องก็ไม่ค่อยสนใจเรียน ชวนกันแต่เที่ยว ถ้าไม่ได้ยายรดา ยายจ๋านั่นจะเรียนจบหรือเปล่าเถอะ"

"เรานี่บ่นเป็นคนแก่ไปได้ แล้วไปว่าหนูจ๋าเขาแบบนั้นได้ยังไง เราไม่ได้รู้จักเขาจริงๆ จังๆ สักหน่อย"

ศิรดาได้แต่มองพี่ชายทีมองแม่ที เพราะสองคนนี้เหมือนจะเถียงกันจริงจังเลยทีเดียว จนคุณรำไพจัดตะกร้าเสร็จจึงได้พยักหน้าให้เอาไปให้บ้านข้างๆ เธอจึงได้แต่รีบเดินตัวปลิวออกมา เพราะกลัวว่าเรื่องที่สองแม่ลูกเถียงกันจะมาถึงตัวอีกรอบ พอพ้นออกมาเธอจึงได้แต่ผ่อนลมหายใจหนักๆ

บ้านหลังใหญ่ของ ราชศิริโสภณ ที่ใหญ่กว่าบ้านของเธอหลายเท่าตัวนัก แม้จะอยู่รั้วติดกันแต่ความโอ่อ่าใหญ่โตช่างแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง จนเธอต้องใช้รถจักรยานไฟฟ้าขี่ไปบ้านข้างๆ เพราะถ้าเดินก็คงใช้เวลาหลายนาทีกว่าจะถึง

บ้านหลังนี้เธอเพิ่งย้ายมาอยู่เมื่อตอนมัธยมปลาย ตอนนั้นยังไม่ได้รู้จักบ้านข้างๆ สักเท่าไร ได้แต่เคยแอบเห็นในบางครั้ง จนเมื่อเธอเข้าเรียนมหาวิทยาลัยแล้วได้มีโอกาสเรียนคณะเดียวกับยายจ๋า จึงทำให้ทั้งสองบ้านเริ่มรู้จักกันมากขึ้น เพราะสองสาวคอยไปมาหาสู่กันตลอด และก็เพราะยายจ๋านี่แหละ ที่ทำให้เธอกล้าขอพ่อกับแม่ไปอยู่คอนโดตอนปีสาม ด้วยเหตุผลกิจกรรมเยอะต้องกลับบ้านดึก ทำให้พ่อซื้อคอนโดไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยให้

ตอนที่เธอเริ่มรู้จักกับยายจ๋า เขาคนนั้นก็เตรียมไปเรียนต่อต่างประเทศพอดี ยังไม่เคยได้ทำความรู้จักกันสักนิด รู้แค่เพียงพี่รุตกับพี่ธรเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกันเท่านั้น ส่วนพี่รุตพอเรียนจบก็เรียนต่อโทที่เมืองไทยแล้วก็มารับช่วงงานโรงแรมต่อจากพ่อ โดยพี่ชายเธอขอเริ่มโปรเจกต์โรงแรมที่เชียงใหม่ ชีวิตหลังจากนั้นของเขาก็บินขึ้นเชียงใหม่กรุงเทพเป็นว่าเล่น และทุกครั้งที่กลับมาก็มักจะมีเสียงบ่นตามมาแบบนี้เสมอ

เธอจอดรถจักรยานไฟฟ้าสีแดงคู่ใจที่หน้าบ้านหลังใหญ่อย่างคุ้นเคย หิ้วตะกร้าหวายที่มีผลไม้ในนั้นอยู่หลายชนิดแต่ละอย่างก็ล้วนน่ากินเพราะปลูกเองจากสวนทดลองที่พี่ชายเริ่มทำนอกเหนือจากโรงแรม

"เอ๊ะ..ทำผมใหม่ซะด้วยสวยเชียว แล้วนั่นหิ้วอะไรมาแต่เช้าลูก มาๆ ทานข้าวด้วยกันลูก" เสียงคุณพรรณีดังมาจากหน้าบ้าน เธอรีบยกมือไหว้

"พี่รุตกลับมาจากเชียงใหม่ค่ะ คุณแม่ให้เอาผลไม้มาฝากคุณป้าค่ะ"

"แหม เกรงใจจัง มาๆ เข้ามาก่อนลูก"

คุณพรรณี แม่ยายจ๋า รับตะกร้าไปถือไว้แล้วก็เดินนำเธอเข้าไปในห้องอาหารอย่างคุ้นเคย

"ยายจ๋า ไม่อยู่หรือคะ" เธอเอ่ยถามเพราะหลังจากแยกกันเมื่อช่วงหัวค่ำก็ไม่แน่ใจว่ายายจ๋าจะกลับบ้านหรือเปล่า

"อยู่บนห้องนั่นแหละ ตามลงมาทานข้าวด้วยกันเลยนะ"

"ได้ค่ะ"

ออกจากห้องอาหารเธอก็เดินตรงขึ้นไปที่ชั้นสองห้องของยายจ๋าที่เคยมานอนด้วยบ่อยๆ ไม่ว่าจะตั้งแต่สมัยเรียนหรือเรียนจบแล้วก็ตาม กว่าจะขุดยายตัวดีลุกจากเตียงไปล้างหน้าแปรงฟันได้ก็เล่นเอาเหนื่อย

"ไง เมื่อคืนไปเที่ยวที่ไหนมาล่ะ ถึงนอนไม่ตื่นแบบนี้"

"ไปผับพี่ธรนั่นแหละ"

เธอเอ่ยถามหลังจากที่ยายจ๋าเดินงัวเงียออกมาจากห้องน้ำ ขนาดว่าโดนน้ำเจ้าตัวยังทำท่าแทบจะเดินหลับตาเลยทีเดียว

"แล้วมาทำไรแต่เช้า ไหนบอกพี่รุตมาไม่ใช่หรือ" ยายจ๋ามาทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาตัวเล็ก ใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดบ่าอยู่เช็ดหน้าอย่างไม่เบามือนัก

"อือ มาถึงก็โดนสวดแต่เช้า พอดีแม่ใช้ให้เอาผลไม้มาให้ เลยรีบหนีมานี่ไง" คนฟังได้แต่หัวเราะชอบใจคงเพราะคิดถึงใบหน้าเข้มเวลาดุของพี่ชายเธอได้

"งั้นกินข้าวเช้าที่นี่แหละ ขืนกลับไปเธอโดนพี่ชายกินหัวอีกแน่" เธอพยักหน้ารับตามคำแนะนำยายจ๋า แล้วก็พากันอมยิ้ม