บทที่ 5

ตลอดระยะเวลาที่นันท์นลินอยู่ที่ไร่องุ่นทิวทยา นี่ก็จะเข้าสัปดาห์ที่สองแล้วในการมาอยู่และทำงานที่นี่ แน่นอนว่าหญิงสาวใช้เวลาในการปรับตัวระยะหนึ่ง เพราะเจ้าของไร่หนุ่มอย่างทยากร หาเรื่องมากลั่นแกล้งได้ตลอดเวลา หลังจากที่ให้คนตัวเล็กไปล้างคอกวัวแล้วก็ยังคงให้เธอทำแบบนั้นแบบนี้ และครั้งนี้ก็เพิ่มเติมโดยที่ต้องมาช่วยนายจ้อยล้างคอกม้าอีก

ดูเหมือนว่าเขาจะแกล้งเธอหนักขึ้นทุกวัน ๆ เพื่อที่จะให้เธอยอมหย่าและกลับกรุงเทพฯไปให้เร็วที่สุด

“เฮ้อ ร้อนจะแย่”

คนตัวเล็กที่อยู่ในชุดทำงานที่มีผ้าใบกันเปื้อนจากน้ำที่กระเซ็นเข้ามาบ่นขึ้นเล็กน้อยตามนิสัยของเธอที่ทำงานนาน ๆ บ่นออกมาบ้างคงไม่เป็นอะไร หลังมือขาว ๆ พลาง ซับเหงื่อเม็ดเล็กเม็ดน้อยบนหน้าผากมนอย่างลวง ๆ ไม่ใส่ใจนัก

“ร้อนหน่อยนะครับคุณลิน”

“ไม่เป็นไรค่ะ ก็ช่วงนี้ทางพยากรอากาศบอกว่าอุณหภูมิจะเพิ่มสุงขึ้นนิดหน่อยนี่” เธอว่าพลางใช้ไม้กวาดทางมะพร้าวกวาดมูลสัตว์ไปกองไว้อีกมุมหนึ่ง ก่อนที่จะเอาไปทำปุ๋ยหมักไว้ใส่กับพีชผลที่อยู่ในไร่

“ทำไมนายถึงให้คุณลินมาทำความสะอาดคอกวันเลยนะ ผมล่ะไม่เข้าใจ”

“เขาคงอยากจะแกล้งลินมั้งคะ” เธอพูดพลางหัวเราะร่าออกมาราวกับไม่คิดอะไร มองว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องตลกขบขัน เขามีความสุขที่ได้กลั่นแกล้งเธอ

“คุณลินก็พูดไปนั่น นี่คุณลินไปทำงานมาสองที่เลยเหรอครับ”

“ใช่ค่ะ ตามที่เจ้านายของจ้อยสั่งน่ะ”

“ไปทั้งออฟฟิศแล้วไหนจะมาล้างคอกวัวทุกวันอีก ไหวไหมครับ”

“ไหวค่ะ แค่นี้เอง”

ว่าแล้วทั้งสองคนก็คุยกันไปเรื่อย ๆ นายจ้อยก็เปิดเพลงจากโทรศัพท์มือถือของตนเองในระดับเสียงที่ดังพอสมควร ชนิดที่ว่าไม่จำเป็นต้องเกรงใจใครเพราะที่นี่มีเพียงตัวของจ้อยกับนันท์นลินเท่านั้น แต่ทว่าบทสนาและเสียงหัวเราของทั้งคู่ที่คุยกันตั้งแต่เริ่มทำจนมาถึงตอนนี้ก็รวม ๆ สองสามชั่วโมงเห็นจะได้ อยู่ในสายตาของทยากรที่เดินมามาดูทั้งหมด เขาเองก็ไม่รู้ว่าทั้งสองมีเรื่องอะไรเล่าหรือพูดคุยอะไรกันมากขนาดนั้น

“คุยกันขนาดนี้งานที่ให้ทำเสร็จแล้วหรือไง”

เจ้าของเสียงเข้มถามขึ้นทำเอาคนที่กำลังคุยกันสนุกถึงกับต้องสะดุ้งตกใจกับการมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง อีกทั้งนี้ทั้งสองคนไม่รู้ตัวเลยว่าเจ้านายหนุ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

“ยังครับนาย เหลืออีกนิดหน่อย” จ้อยบอกแก้เก้อพลางกวากสายตามองไปรอบๆ ที่ยังทไม่เรียบร้อย เพราะทั้งนันท์นลินและจ้อยทำไปเพียงฝั่งเดียวเอง ยังเหลืออีกหนึ่งฝั่งที่ยังไม่ได้จัดการให้เรียบร้อยตามที่ทยากรสั่ง

“ยังค่ะ ยังเหลืออีก”

“แล้วทำไมไม่ทำให้เสร็จ มัวแต่เล่นแต่คุยกันอยู่นั่นแหละ แล้วเมื่อไหร่จะเรียบร้อย ยังมีงานอื่นที่ต้องทำอีก”

“โธ่นาย ยังมีอีกเหรอ” นายจ้อยฟังถึงกับอ้าปากค้างปล่อยมือจากไม้กวาดทางมะพร้าวอย่างอ่อนแรง

“ไม่ใช่มึง แต่เป็นนันท์นลิน” เขาว่าพลางมองไปทางคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างไม่วางตาราวกับกำลังหาเรื่องที่แกล้งใช้งานเจ้าหล่อนให้หนัก จะได้ถอดใจแล้วกลับกรุงเพทฯ ไป

เขาจะได้เป็นอิสระจากผู้หญิงคนนั้นเสียที อีกอย่างเขาจะทำให้เธอออกไปจากบ้านของเขาด้วย ไม่ว่าจะต้องทำวิธีไหนเขาก็จะไล่ให้นันท์นลินไปให้พ้น

“แต่งานมันยังไม่เสร็จเลยนะคะ”

เธอค้านขึ้นทั้งที่หญิงสาวยังคงจับไม้กวาดอยู่เลย เธอเหนื่อยมากเลยตอนนี้ทำงานหลายอย่างมันไม่หนักหนาสักเท่าใด แต่ทว่าเธอทำมายังไม่ได้พักเลย ออกจากออฟฟิศกินข้าวกับคนงานอื่น ๆ แค่ยี่สิบนาทีแล้วก็ยังต้องมาล้างคอกวัวต่ออีก

จนมาถึงตอนนี้เธอยังไม่ได้นั่งพักเลย

“นั่นมันเรื่องของเธอ เธอก็รู้ว่าตัวเองมีหน้าที่จะต้องทำ”

นันท์นลินถึงกับถอนหายใจหนักกับคำสั่งที่เอาแต่ใจของคนตรงหน้าเหลือเกิน “ค่ะ คุณมีอะไรจะใช้งานฉันก็ว่ามาเถอะ”

“หลังจากล้างคอกวัวเสร็จก็ไปให้อาหารม้าที่คอกฝั่งโน้นด้วย”

“ค่ะ แค่นี้ใช่ไหมคะ”

ทยากรไม่ตอบกลับอะไรนอกเสียจากเดินผละออกไปจากพื้นที่ตรงนั้น ทิ้งให้ทั้งสองงวยงงไม่น้อยกับอาการผีเข้าผีออกของเจ้านายหนุ่ม

“เจ้านายของจ้อยเป็นแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”

“ก็ไม่นะครับคุณลิน ผมเพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละครับ”

“แปลกคนเนอะ เรามาทำงานกันต่อเถอะ เดี๋ยวไม่เสร็จจะมาวีนใส่อีก” นายจ้อยเห็นด้วยในสิ่งที่นันท์นลินพูดมาเมื่อสักครู่นี้ เพราะช่วงนี้เจ้านายของเข้านั้นอารมร์แปรปรวนยิ่งกว่าผู้หญิงที่เป็นวันนั้นของเดือนเสียอีก เอาใจยากแถมเดาอารมณ์ไม่ถูกด้วยว่าจะเป็นไปในทิศทางไหน ทางซ้ายหรือทางขวา

ตอนนี้เขาเอาใจทยากรไม่ถูก

หลังจากที่ช่วยนายจ้อยทำความสะอาดคอกวัวเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ก็จัดการไปให้อาหารม้าที่อยู่อีกฝากหนึ่งของฟาร์มตามคำสั่งของทยากร โดยที่หญิงสาวนั้นขอยืมจักรยานของจ้อยปั่นไปแทนการเดินเพราะว่าใช้เวลาค่อนข้างหลายนาที ถึงแม้ว่าภายในไร่ทิวทยาจะสว่างจากแสงไฟโซล่าซ์เซลล์ก็ตามที ในตอนนี้ท้องฟ้าเริ่มหม่นแสงลงแล้ว

แต่เธอเองก็กลัวอันตรายเหมือนกัน 

นันท์นลินจัดการทำตามหน้าที่ของตนเองที่ทยากรสั่งมาโดยการให้อาหารม้าในข่วงเย็น เธอทำตามสิ่งที่นายจ้อยแหละคนงานอื่น ๆ บอกว่าจะต้องทำยังไง ให้ในปริมาณเท่าไหร่ที่จะไม่มากไปและน้อยไป โดยที่คนดูแลม้าพวกนี้ประจำบอกว่า หากให้ในปริมาณที่มากเกินไปจะทำให้เกิดภาวะเสียดท้องได้ ดังนั้นเธอจึงระวังเรื่องพวกนี้เข้าไว้

คนตัวเล็กจัดการให้หญ้าต่าง ๆ ชนิดที่เตรียมเอาไว้แล้วจะมาถึงตัวสุดท้ายที่ทำไมมันดูรู้สึกดีใจเหลือเกินที่ได้อาหาร

สาวเจ้ายิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะวางอาหารจานโปรดให้พร้อมทั้งบอกและลูบหน้าของมาตัวนี้เบา ๆ อย่างอ่อนโยน

“ดูเจ้าตัวนี้จะชอบคุณนะครับ”

“คุณคิดว่าอย่างนั้นเหรอ”

“ครับ ดูจากท่าทางแล้วเจ้าสีหมอกมันชอบคุณมาก ๆ เลยแหละ”

เจ้าของมือนุ่ม ๆ ที่หันหน้าไปมองคนที่พูดด้วยเมื่อครู่ก่อนที่จะหันมาลูบเจ้าม้าสีหมอกที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเอ็นดู ก่อนที่จะปล่อยให้มันกินอาหารของมันไปส่วนเธอนั้น ก็ไปจัดการให้อาหารและน้ำม้าที่เหลือช่วยคนที่อยู่ในนั้นให้เสร็จก่อนที่ท้องฟ้าจะมืดไปมากกว่านี้

“อีกนิดเดียวก็เสร็จแล้ว จะได้ไปนอนพักสักที” เธอบ่นขึ้นพลางยืดแขนขึ้นบิดขี้เกียจให้ให้หายปวดเมื่อยหลังจากที่ทำงานมาทั้งวัน คนตัวเล็กหันไปบอกคุณลุงคนที่มาช่วยให้อาหารม้าและที่ทำเป็นประจำว่าขอตัวกลับก่อนพร้อมส่งยิ้มให้ลุงเขา และเดินกลับไปยังรถจักรยานที่ยืมจ้อยมาปั้นไปทางบ้านหลังใหญ่ ผ่านสวนเล็ก ๆ มีดอกไม้และและน้ำพุขนาดย่อมให้ความรู้สึกดีเหลือเดิน

นันท์นลินจอดจักรยานเอาไว้ริมถนน และเดินไปยังน้ำพุขนาดย่อมที่มีไฟประดับส่องประกายในยามค่ำ สำหรับเธอมันสวยมากจนที่จะไม่ให้หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาถ่ายรูป พร้อมทั้งอัพเดตแคปชันลงบนโซเชียลมีเดียด้วย

“เรียบร้อยแล้วก็กลับไปอาบน้ำดีกว่า”

ในจังหวะที่เธอนั้นกำลังจะเก็บเครื่องมือสื่อสารเข้าที่เดิมที่ออกมา พลันสายตาหวานของเธอนั้นเหลือบเข้าไปเห็นเวลาที่อยู่หน้าจอเข้าพอดิบพอดี จนอุทานออกมาก่อนจะตรงดิ่งไปยังรถจักรยานที่จอดเอาไว้เมื่อสิบนาที่ที่แล้ว พร้อมทั้งรีบปั่นตรงกลับบ้านทันที

“ตายแล้วหกโมงครึ่งแล้ว”

“กว่าจะกลับมาได้นะ”

นันท์นลินรีบร้อนเดินเข้ามาในบ้านของทยากรเธอนั้นใช้ประตูทางด้านหลังแทน หญิงสาวเดินก้อมหน้าก้มตาโดยที่ไม่ได้มองเลยว่ามีใครกำลังยืนรออยู่ ทันทีที่คนตัวเล็กได้ยินเสียงถึงกับเงยหน้าขึ้นมามอง

ว่าใช่คนที่เธอคิดเอาไว้หรือไม่

และมันเป็นเขาจริง ๆ ทยากรยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ

“คุณทิวมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ไปทำอะไรมาถึงกลับเอาป่านนี้” คำถามของเขาเหมือนจะเป็นห่วงคนตรงหน้า แต่ความรู้สึกของคนฟังไม่ได้ไปในทางนั้นเลย

“ทำงานไงคะ”

“แน่ใจว่าทำงาน ไม่ใช่ไปเถลไถลที่ไหนมา”

ทำเอานันท์นลินถึงขั้นถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเต็มทน “ลินไม่ใช่เด็กแล้วนะคะ ที่จะต้องไปไหนมาไหนโดยที่รายงานคุณตลอดเวลา”

คนที่เพิ่งทำงานกลับมาเดินผละออกจากเขาหมายจะเดินไปยังบันได แต่ก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงเรียกของเขาอีกครั้ง

“เธอเองควรรู้ตัวนะนันท์นลินว่าอยู่ในฐานนะไหน”

“ลินทราบดีค่ะ ว่าอยู่ในสถานะไหน คุณทิวไม่ต้องกังวลค่ะ ไม่มีใครรู้ว่าเราเป็นอะไรกัน มีเรื่องจะพูดกับลินแค่นี้ใช่ไหมคะ”

“อย่างนั้นก็ดี แต่ตอนนี้เธอต้องทำงานของเธอก่อน”

“งานอะไรของคุณอีกคะ ในเมื่อคุณสั่งให้ฉันทำงานในไร่หมดแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ยังมีสิ ทำไมจะไม่มี”

“อะไร?” น้ำเสียงของเธอเริ่มกระชากเล็กน้อยอย่างไม่พอใจ เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยจนอยากจะอาบน้ำและนอนพักเอามาก ๆ เลย

“งานแม่บ้าน ไปทำอาหารเย็นให้ฉัน”

ใบหน้าหวานนงวยงงไม่น้อย เพราะเธอคิดว่าเขารับประทานอาหารมื้อเย็นไปแล้ว เพราะทุกวันป้านงค์กับมะเฟืองเป็นคนจัดการทุกครั้งแล้วไม่ใช่หรือ

“แล้วป้านงค์กับเฟืองไม่ได้เตรียมอะไรไว้เหรอ”

“วันนี้ลา ไม่ต้องถามมาก ฉันให้เวลาเธอยี่สิบนาทีทำอะไรให้ฉันกินซะ” ชายหนุ่มบอกอย่างตัดบทและเดินผ่านหน้าของนันท์นลินออกไปโดนที่ไม่พูดอะไรต่อแม้แต่คำเดียว ทำเอาหญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่

ให้กับคนที่ไม่ค่อยฟังเหตุผลอะไรจากใครเช่นเขาคนนั้น

“อยากกินมากใช่ไหมข้าวน่ะ ได้เดี๋ยวทำให้”

เจ้าของร่างเพรียวยืนมองคนตัวสูงที่เดินหายลับออกไปจากหเองครัว พลอยทำให้เธอบ่นออกมาน้อย ๆ ในเมื่อเขาอยากจะกิน เธอก็จะทำให้กิน ไม่นานหญิงสาวเดินกลับเข้าห้องครัว แล้วคว้าผ้ากันเปื้อนที่แขวนอยู่ข้าง ๆ ผนังเข้ามาสวมและตรงไปเปิดตู้เย็นดูว่ามีอะไรพอจะทำเมนูอะไรได้บ้าง

“เอาเมนูนี้แหละง่ายดี”

ว่าแล้วก็ลงมือปรุงอาหารเมนูง่าย ๆ ให้กับทยากร ไม่รู้ว่าเขาจะรับประทานได้หรือไม่ แต่ในเมื่อสั่งให้เธอทำ เธอก็ติ้องทำให้เขาทาน เธอเองก็ทำได้แค่นี้แหละสำหรับคนที่ไม่ค่อยทำอาหาร

หรือทักษะการเข้าครัวแทบจะเป็นศูนย์เลยล่ะ