บทที่ 4

“ยังไงตาทิว ลองคิดดูว่าจะให้น้องอยู่ที่นี่กับเราไหม แค่สามเดือน”

“แค่สามเดือน” ชายหนุ่มทวนประโยคสุดท้ายของดาหลาราวกับกำลังครุ่นคิดแผ่นการอะไรบางอย่างเสียอย่างนั้น

“ใช่ สามเดือนถ้าหนูลินทำให้แกรักไม่ได้ ย่าจะให้ลินเซ็นต์ใบหย่า”

“จริงนะครับย่า”

“จริง” นางตอบหลานชายเพียงสั้น ๆ ก่อนจะหันมาคุยกับหลานสะใภ้ที่นั่งอยู่ข้างกัน ซึ่งหญิงสาวก็พยักหน้ารับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ในเมื่อทั้งสองคุยและตกลงกันแล้วเธอจะคัดค้านอะไรได้

ขนาดจดทะเบียนกันก็ยังไม่อาจเอ่ยอะไรได้เลย ถึงแม้ว่าจะดีใจก็ตามที่คนที่เป็นสามีทางนิตินัยจะเป็นเขา แต่อยู่ข้าง ๆ มองหน้าเขาทุกวันมันก็มีความสุขแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าทุกอย่างจะกลับตาลปัตรก็ตาม

“ค่ะคุณย่า” เธอตอบเพียงสั้น ๆ เท่านั้น

“งั้นก็ตกลงตามนี้ แต่ลินมีงานที่ต้องทำอยู่ที่กรุงเทพฯ แล้วจะมาอยู่ที่ไร่นี้ได้ยังไง” นางบ่นขึ้นพลางพึมพรำกับตัวเองเบา ๆ ราวกับตนใช้ความคิดอยู่ว่าจะทำยังไงดีให้ทั้งคู่ได้อยู่ด้วยกัน ไม่ห่างกันเหมือนเมื่อหลายปีก่อน

“กลับไปลาออกซะ!!!”

ทยากรนั่งเงียบมาอยู่พักใหญ่มองสองย่าหลานที่นั่งอยู่เคียงกันพูดขึ้น มันทำเอาทั้งสองถึงกับหันหน้ามามองเขาอย่างกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

“ลาออกเหรอคะ”

นันท์นลินมองหน้าเขาก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองและงวยงง ไม่คิดว่าเขาจะพูดมันออกมา

“ใช่ เธอต้องลาออกแล้วย้ายมาอยู่ที่ไร่นี้ งานที่เธอทำมันก็ไม่ได้เงินอะไรเยอะมากมายเป็นแค่พนักงานคนหนึ่งไม่ใช่เหรอแค่เธอลาออกไปร้านคงไม่เจ็งหรอกมั้ง”

คำพูดเห็นบแนมของเขาทำเอานันท์นลินเจ็บไม่น้อยถึงขั้นกำมือเข้ากับชายเสื้อของตนเอง

“นั่นปากเหรอตาทิว” ดาหลาหันมาเอ็ดหลานชายที่พูดจาไม่ค่อยน่าฟังนัก

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ สิ่งที่คุณทิวพูดมามันก็เป็นเรื่องจริงนี่คะ”

“หึ” เสียงนั้นออกมาจากลำคอก่อนที่จะยกยิ้มมุมปากออกมาเล็กน้อยราวกับกำลังคิดอะไรอยู่

“งั้นก็ตกลงตามนี้ แยกย้ายกันไปพักผ่อนเถอะ”

นันท์นลินพยักหน้ารับคำของผู้มากวัยก่อนที่จะค่อย ๆ ประคองและพยุงท่านขึ้นจากโซฟา แล้วพาขึ้นไปยังห้องพักชั้นสองที่แม่บ้านได้เตรียมเอาไว้ให้ตั้งแต่เมื่อกลางวัน  หลังจากนั้นเธอก็ขอตัวกลับไปยังห้องพักของตัวเองที่อยู่ห้องถัดมาจากดาหลา แต่เท้าเรียวก็ต้องหยุดชะงักเพราะรู้สึกว่าเหมือนมีสายตาของใครบางคนจ้องมองเธอจากความมืดทำเอาขนลุกไม่น้อย คนตัวเล็กส่ายศีรษะน้อย ๆ เพื่อไม่ให้ตัวเองคิดถึงเรื่องราวลี้ลับที่มองไม่เห็นแล้วรีบเปิดประตูเข้าห้องไปอย่างรวดเร็ว

ตลอดเวลาที่อยู่ไร่ทิวทยาของทยากร ทุกอย่างดำเนินไปอย่างปกติไม่มีอะไรผิดแผลกแม้แต่น้อย ระหว่างนั้นเจ้าของไร่หนุ่มให้นันท์นลินไปศึกษาดูงานที่ไร่ โดยให้ผู้จัดการของของที่นี่อย่าง ดรัณภพ คอยให้ความรู้อยู่ตลอดว่าต้องทำอะไรบ้างทั้งในสวนองุ่น ร้านอาหารรวมทั้งฟาร์มวัวนมด้วย

แต่ในส่วนของฟาร์มวัวจะให้จอนคนงานในไร่ที่อยู่กับทยากรมานานคอยแนะนำแทน ในคราแรกนันท์นลันเพียงแค่คอยดูเอกสารของฟาร์มเท่านั้น

“ไหวไหมลิน งานที่พี่เขาพาไปดู”

“ไหวค่ะ ลินว่าลินไหวนะคะ” เธอตอบอย่างยิ้มแย้ม เพื่อไม่ให้ดาหลากังวลใจในระหว่างที่นางกลับกรุงเทพฯ  และเธอต้องอยู่ที่นี่กับเขา ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่เธออยู่ต่างที่ต่างถิ่นเป็นเวลาหลายเดือน

“แกก็อย่าแกล้งน้องล่ะตาทิว ดูแลน้องดีทำตามที่รับปากกับย่าไว้ด้วยล่ะ”

“ครับย่า ผมไม่ทำอะไรหลานสาวสุดที่รักของคุณย่าหรอกครับ” ชายหนุ่มขานรับและตอบกลับอย่างขอไปทีก่อนที่จะส่งย่าดาหลาขึ้นรถกลับกรุงเทพฯ

ในคราแรกนันท์นลินอยากจะกลับไปด้วยเพราะเธอมีของใช้จำเป็นต้องใช้เลยไม่ได้หยิบมาด้วย คนตัวเล็กเองก็ไม่คิดว่าจะกลายเป็นตนต้องมาอยู่ที่นี่เสียอย่างนั้น ใจอยากจะกลับไปเอาวันนี้ แต่เจ้าของไร่หนุ่มที่ยืนอยู่ตรงข้ามกับเธอนั้นบอกว่าอีกไม่กี่วันเขาก็ต้องเข้าไปประชุมการสำคัญที่กรุงเทพฯ สองสามวันค่อยไปตอนนั้นก็ได้ ในเวลานี้นันท์นลินต้องเรียนรู้งานของที่นี่ให้ครบเรียบร้อย

“งั้นย่าไปแล้วนะลูก มีเรื่องอะไรรีบโทรฯ บอกย่าทันนีเลยนะ”

“ได้ค่ะคุณย่า” ว่าแล้วก็สวมกอดย่าดาหลาแล้วส่งนางขึ้นรถตู้คนหรูเดินทางกลับกรุงเทพฯ

“เดินทางดี ๆ นะครับย่า” ทยากรสวมกอดผู้เป็นย่าเช่นเดียวกันกับนันท์นลิน หลังจากผละออกก็หันไปสั่งคุณลุงคนขับรถให้ขับรถดี ๆ พร้อมทั้งกำชับว่าถ้าถึงบ้านแล้วโทรบอกเขาด้วย

ซึ่งคุณลุงคนขับรถก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ไม่นานรถตู้คันหรูประจำบ้านก็ขับออกไปจนลับสายตา พอที่จะรู้ว่าดาหลาไม่ได้สนใจคนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เขาแล้ว

ทุกอย่างก็ทางสะดวกเขาจะทำอะไรกับเธอคนนี้ก็ได้ ในเมื่อเจ้าตัวตกลงเองว่าจะอยู่ที่นี่ตามที่ได้คุยเอาไว้เมื่อวันแรกที่นันท์นลินย่างกายเข้ามาที่นี่

“ไง พร้อมทำงานหรือยัง”

ถึงแม้ว่าทยากรจะพูดขึ้นโดยที่ไม่ได้เจาะจงว่าเป็นใคร แต่ทว่าสายตาของเขากลับมองมาที่เธอ ทำให้หญิงสาวถึงกับต้องชี้นิ้วมาที่ตัวเองราวกับถามว่า เขาพูดกับเธอหรอกหรือ

“หมายลินเหรอคะ”

“ถ้าไม่ใช่เธอจะให้ฉันพูดกับใคร ไอ้จ้อยหรือไง”

ชายหนุ่มพูดอย่างหัวเสียทำให้คนที่ยืนอยู่ห่าง ๆ รอรับคำสั่งว่าเจ้านายจะให้เขาทำอะไรที่ให้คนไปตามมาที่นี่ถึงกับงงไม่น้อย ว่าเจ้านายจะให้ทำอะไรแถมสีหน้าของทยากรนั้นดุขึ้นมากกว่าทุกครั้งเสียอย่างงั้นแหละ

‘งานเข้าไอ้จ้อยแล้วมั้ง’ จ้อยบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางยกมือเกาหัวแกร๊ก ๆ ด้วยความไม่เข้าใจว่าเจ้านายของตนต้องการอะไรกันแน่ และอีกอย่างหนึ่งคือ คุณลิน คนสวยคนนี้ทำไมถึงต้องมาอยู่ที่ไร่นี้ด้วย เพราะเขารู้เพียงผิวเผินเท่านั้นว่าสาวเจ้าเป็นหลานสาวอีกคนที่ย่าดาหลาอุปการะเมื่อหลายปีก่อนเท่านั้น ส่วนเรื่องอื่น ๆ เป็นเรื่องของทยากรเจ้านายทั้งนั้น

ส่วนลูกจ้างอย่างเขาไม่เกี่ยว

“ไอ้จ้อย พาผู้หญิงคนนี้ไปล้างคอวัวฝั่งใต้ให้เรียบร้อย แค่สองคอกพอ”

คำสั่งของเจ้านายยิ่งทำให้ต้องอ้าปากค้างไม่น้อย เพรราะไม่คิดว่าจะให้คุณคนสวยไปล้างคอกวัวเนี่ยนะ

“ไปสิ”

“ครับ ๆ ไปแล้วครับคุณทิว” จ้อยพยักหัวรับคำสั่งจากเจ้านายก่อนที่จะผายมือให้นันท์นลินตามเขามา

เพราะถ้าหากนานกว่านี้ ทว่าทยากรจะโกรธขึ้นมาอีกครั้งเดี๋ยวจะกลายเป็นเรื่องเอาได้