บทที่ 5

“ทำไมไม่มาดูตอนกลางวัน”

เตชินท์เดินเคียงข้างกับภัคธีมาเข้ามาภายในโรงภาพยนตร์ เพื่อที่จะดูหนังรอบดึกกันสองต่อสอง เอ่ยถามอย่างไม่เข้าใจว่าทำไมถึงต้องมาดูหนังกันเวลานี้

“ก็ตอนกลางวันพี่เตกับเดียร์ก็ทำงานกันนี่คะ แล้วจะเอาเวลาไหนมาดู” คนตัวเล็กที่ถือถังป๊อปคอร์นกับแก้วน้ำยืนอยู่ตรงหน้า

“กลางวันพี่ว่าง”

“ก็พี่เป็นเจ้านายเขาจะทำงานก็ได้ไม่ทำก็ได้ แต่เดียร์เป็นลูกจ้างเขานะจะลาหยุดบ่อยก็ไม่ดี”

“ลาหยุดไม่ดี งั้นลาออกจากงานมาพี่เลี้ยงเอง”

“พูดเป็นเล่นน่าพี่เต” ประโยคเมื่อครู่นี้ทำเอาคนตัวเล็กตกตะลึงอยู่ไม่น้อย เพราะเขาไม่เคยพูดอะไรแบบนี้กับเธอ ส่วนมากก็แค่หยอกเท่านั้น แต่ที่ฟังจากน้ำเสียงแล้วมันดูต่างออกไปเหลือเกิน

“พี่พูดจริง”

เตชินท์บอกพลางส่งสายตาหวานซึ้งให้หญิงสาวโยที่เจ้าตัวนั้นไม่สนใจว่าคนที่เดินผ่านไปผ่านมาแม้แต่น้อย ผิดกับภัคธีมาที่คอยมองซ้ายแลขวาราวกับกลัวว่าจะมีคนรู้จักมาเห็นเสียอย่างนั้น เธอจึงตัดสินใจจชวนชายหนุ่มมานั่งที่โซฟาสีแดงที่อยู่ไม่ห่างมากนัก เพราะหากยืนอยู่ตรงนี้ก็จะเป็นการขวางทางเดินผ่านไปผ่านมา เวลาของภาพยนต์ที่กำลังจะเข้าไปชมนั่นยังไม่ถึงเวลา อีกทั้งตรงนี้ยังเป็นหน้าเคาน์เตอร์ขายเครื่องดื่มและป๊อปคอร์น

“เอ่อ เดียร์ว่ามันเร็วไปมั้งคะ”

“สมัยนี้มันไม่มีช้าเร็วแล้ว” ชายหนุ่มเอ่ยพลางจองนัยน์ตาหวานซึ้งทำเอาเธอทำตัวไม่ถูกไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ถึงแม้ว่าถจะอยู่ไกล้เขามาหลายต่อหลายครั้ง ในทุกครั้งก็หวั่นไหวไม่ต่างอะไรจากตอนนี้ที่เธอก็ใจเต้นแรงจนทำตัวไม่ถูก

“พี่เตได้เวลาที่หนังจะเริ่มแล้วค่ะ เราเข้าไปกันดีกว่านะคะ”

ก่อนที่จะเกินเลยไปมากกว่านี้ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในที่สาธารณะก็ตามที อีกอย่างผู้ชายตรงหน้าไม่ค่อยน่าไว้ใจสักเท่า เธอรีบผละออกไปพร้อมกับแก้วเครื่องดื่ม ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูของภัคธีมาอยู่ในส่ายตาของเตชินท์ครู่หนึ่ง คว้าเข้ากับถังป๊อปคอร์เดินตามหญิงสาวที่ยื่นตั๋วหนังให้กับพนักงาน สองหนุ่มสาวเดินเข้าไปชมภาพยนต์โดยที่ไม่รู้เลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งที่มองเตชินท์กับภัคธีมาอย่างสงสัยในความสัมพันธ์ของคนนทั้งคู่

หลังจากที่ดูหนังรอบดึกเรียบร้อยทั้งเตชินท์และภัคธีมาพากันกลับคอนโดมิเนียมของหญิงสาว​โดยมีชายหนุ่มเป็นคนขับรถมาส่ง เป็นประจำทุกครั้งที่ออกไปไหน รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดที่บริเวณลานจอดรถได้ครู่หนึ่งยังไม่มีท่าทีว่าจะลงจากรถ เพราะคนตัวเล็กกำลังตอบแชทข้อความของพี่ชายก่อนจะหยิบกระเป๋าถือเตรียมตัวลงจากรถเพื่อที่จะขึ้นห้อง

“ขับรถกลับบ้านดี ๆ นะคะพี่เต ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ” คนตัวเล็กหันไปขอบคุณคนข้าง ๆ เสียงหวานด้วยรอยยิ้ม แต่เธอเห็นท่าทางของเขายังคงนิ่งอยู่ไม่ได้ตอบโต้อะไร เธอจึงยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาฟอดหนึ่ง

“เป็นอะไรไปคะ”

“พี่ปวดหัว” เขาตอบเสียงอ่อนอย่างไม่สู้ดีนัก

“ปวดหัวมากไหมคะ ขับรถกลับไหวไหม” ภัคธีมาถามด้วยความเป็นห่วงเขาพลางยกข้อมือดูเวลาจากนาฬิกาเรือนเล็กของเธอในตอนนี้ก็เกือบจะเข้าตีสามเสียแล้ว จึงตัดสินใจบอกให้ชายหนุ่มขึ้นไปพักที่ห้องของเธอ

“งั้นขึ้นไปพักที่ห้องของเดียร์ก่อนดีไหมคะ”

“ได้เหรอ” บอกพียงแค่นั้นพร้อมส่งสายตาอ้อนใส่เธอและพยักหน้ารับให้เข้าขึ้นห้อง

“ค่ะ ขึ้นไปพักก่อนพรุ่งนี้ค่อยกลับก็ได้เดี๋ยวเดียร์หายาให้ทานค่ะ”

หลังจากที่ทังสองตกลงกันเรียบร้อยแล้ว ภัคธีมาลงรถแล้วรีบเดินไปอีกฝั่งของระเพื่อที่จะประคองคนที่บอกว่าปวดหัวอยู่ครู่ลงจากรถ ชายหนุ่มลงจากรถด้วยท่าทางอ่อนแรงราวกับเหนื่อยเสียเต็มประดาทำเอาคนตัวเล็กถึงกับเซเล็กน้อย

“อุ๊ย พี่เตไหวไหมคะ”

“นิดหน่อยพี่มึนหัวจัง”

เขาบอกเสียงอ้อน ๆ เอาศีรษะเอียงซบเข้ากับไหล่มนของคนตัวเล็กที่คอยประคองคนตัวสูงที่ยืนจะล้มแหล่อยู่ข้าง ๆ ก่อนที่เธอจะจัดการล็อครถยนต์ให้เรียบร้อย และพาเตชินท์เข้าไปด้านในรอลิฟต์ไม่ถึงนาทีและใช่เวลาไม่นานก็ถึงหน้าห้องพักของภัคธีมา

“พี่เตนั่งรอตรงนี้ก่อนนะคะ”

เจ้าของคนสวยพาคนตัวสูงมานั่งรอที่โซฟาสีเบสตัวยาวที่วางอยู่หน้าโทรศัทน์จอขนาดใหญ่ ก่อนที่จะผละออกไปจัดหาน้ำกับยาแก้ปวดมาให้ชายหนุ่ม เพื่อบรรเทาอาการในตอนนี้ที่ดูเหมือนว่าจะยังไม่ดีขึ้นสักเท่าไหร่

“พี่เตเป็นยังไงบ้างคะ” คนตัวเล็กหย่อนกายนั่งข้าง ๆ  เขาพร้อมทั้งส่งยาและแก้วน้ำในมือส่งให้เขารับประทาน

ชายหนุ่มรับของทั้งสองสิ่งมาไว้ในมือของตนก่อนจะวางเข้ากับโต๊ะกลางหน้าทีวี และหันมาทางคนตัวเล็กที่มองตนด้วยความงวยงงราวกับสงสัยว่าทำไมถึงไม่กินยา

“ทำไมถึงไม่ทานละคะ พี่เตบอกว่าปวดหัวไม่ใช่เหรอ”

“พี่ไม่อยากกินยา  พี่อยากกินอย่างอื่นมากกว่า”

“อะไรเหรอคะ” เธอถามอย่างสงสัยทำไมเขาถึงไม่ทานยาที่ตนนำมาให้เมื่อครู่ แต่กลับวางลงตรงหน้าเสียอย่างนั้น

“พี่อยากคุยกับเดียร์เรื่องของเรา”

“เราก็เป็นแฟนกันอยู่แล้วนี่คะ”

“พี่อยากเป็นมากกว่าแฟน พี่อยากดูแลเดียร์” น้ำเสียงของเขานุ่มทุ้มปนหนักแน่น จ้องลึกเข้าในนัยน์ตาหญิงสาวอย่างหวานซึ้งใหเห็นถึงความจริงใจของตน

“พี่เตหมายความว่ายังไงคะ”

ถึงแม้ว่าเธอพอจะเดาความหมายของเตชินท์ออกออกบ้าน ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้อะไรเลย แต่ต้องการถามเพื่อความแน่ใจว่าคิดไปเองหรือเปล่า

“พี่รักเดียร์ เป็นของพี่นะ”

สิ้นเสียงของชายหนุ่มที่ไม่รอคำตอบอะไรจากภัคธีมาแม้แต่น้อย ริมฝีปากหนาประกบเข้ากับริมฝีปากบางของหญิงสาวอย่างดูดดื่ม ทำเอาคนที่ไม่ประสานเรื่องอย่างว่าถึงกับตาโตทำตัวไม่ถูก แต่แล้วก็ต้องปล่อยทุกอย่างไปตามธรรมชาติ ปล่อยตัวปล่อยใจไปกับความปรารถนาที่มีมากล้นตามความต้องการของกันและกัน ให้เข้าสู้ห้วงทำนองของความฝันที่แสนหวานและอบอุ่นที่เตชิยท์มอบให้กับคนที่อยู่ใต้ร่างของเขา