บทที่ 6

ชีวิตการทำงานที่แสนราบเรียบของภัคธีมาดำเนินไปตามปกติเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่แล้ววันนี้ก็มาถึงวันที่ทุกคนเริ่มสงสัยในความสัมพันธ์ของเธอกับเตชินท์ลูกค้ารายใหญ่ของทางบริษัท เหมือนมีบางอย่างที่ผิดปกเกี่ยวกับอารมณ์ของมัณฑนากรสาวที่ช่วงหลัง ๆ  อารมณ์ดีกว่าเมื่อก่อนเสียอีก

“ทุกคนเดียร์ซื้อชานมไข่มุกหวานน้อยมาฝากค่ะทุกคน”

คนตัวเล็กเดินกลับเข้ามาภายออฟฟิศหลังจากที่เธอออกไปคุยงานกับลูกค้าอีกคนหนึ่งมาและระหว่างทางที่ขับรถกลับออฟฟิศนั้นเกิดอยากจะกินชานมไข่มุกของร้านที่อยู่ข้างล่างเข้าพอดี

ในจังหวะที่คนตัวเล็กกำลังจะสั่งคนที่เพิ่งแยกออกมาจะเธอเมื่อช่วงเช้สตรู่เดินเข้ามาหาพร้อมทั้งจ่ายค่าเครื่องดื่มอีกทั้งยังสั่งเผื่อพนักงานคนอื่น ๆ  อีกหลายสิบแก้วให้กับเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ

ก่อนที่เตชินท์จะเดินจากไปเธอถามเขาว่ามมาจ่ายค่าเครื่องดื่มพวกนี้ให้เธอทำไมกัน

เขาบอกเธอแค่ว่า ‘จ่ายเงินให้เมียมันผิดตรงไหน’ คำพูดของเขาทำเอาเธอนิ่งเงียบไม่สามารถตอบโต้อะไรเขาได้เลย เพราะสิ่งที่ชายหนุ่มพูดมามันคือเรื่องจริง

“วันนี้ฝนจะตกไหมเนี่ย“

“นั่นสิ พักหลัง ๆ  พี่เดียร์ของเราอารมร์ดีจนมีพิรุธนะเนี่ย”

เพื่อนร่วมงานต่างพากันสงสัยมิวายเอ่ยแซวหญิงสาวเพราะช่วงพีกหลัง ๆ  ไม่ว่าจะเจอเรื่องราวหนักหนากัสหรืองานเยอะล้นมือมากมายเพียงใด ก็ยังพบรอยยิ้มที่สุดแสนจะสู้กับทุกสิ่งเสมอ แต่วันนี้หญิงสาวที่อารมณ์ดีผิดปกติ

“อารมณ์ดีอะไร มันก็ปกติ พี่ก็ซื้อมาเลี้ยงทุกคนออกจะบ่อย”

เธอตอบพลางจะเดินผ่านเพื่อนร่วมงานในทีมของตนกลับเข้าไปยังห้องทำงานของตนที่ขนาดไม่ใหญ่มากนักแต่ก็ตองหยุดชะงักกับประโยคสนทนาต่อมา “ใช่พี่ค่ะ พี่เดียร์เลี้ยงบ่อย แต่ไม่ได้เลี้ยงเยอะแทบจะทั้งบริษัทอะไรขนาดนี้นี่น่า ยังไงขอบคุณนะคะที่ซื้อชานมมาเลี้ยงพวกเราวันนี้”

เพื่อนร่วมงานรุ่นน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น แน่นอนว่าคนอื่น ๆ ต่างพากันขอบคุณในความมีน้ำใจของคนตรงหน้า

“ไม่เป็นไรค่ะ ทานให้อร่อยนะคะทุกคน”

“พี่เดียร์ไปได้เลขเด็ดอะไรมาหรือเปล่าคะเนี่ย”

“ไม่หรอกมีคนเลี้ยงอีกที” ภัคธีมาตอบกลับในจังวหะที่ตนกลับหลังคิดอะไรเพลิน ๆ อยู่กับตัวเองก็ต้องชะงัก

“มีคนเลี้ยงใครอะ แอบคบใครอยู่หรือเปล่า” ครานี้เป็นเสียงของตะวันวาดที่ถามเพื่อนน้ำเสียงเย้าหยอกคนตรงหน้าตามนิสัยของตน

“บ้าน่ะ จะมีที่ไหนวัน ๆ  ทำแต่งานออกไปเจอลูกค้าเอาเวลาไหนหาแฟนเล่า”  ตอบปัดๆไปเพื่อไม่ให้สงสัยพลอยหลบสายตาหลายคู่ที่จ้องเธอราวกับจับผิดเสียอย่างนั้น

“แน่นะว่าไม่มีอะไรปิดบังฉันน่ะยัยเดียร์”

“กินไปเถอะน่า”

บทสนทนาเงียบหายไปครู่หนึ่งเพราะต่างคนต่างพากกันดื่มชานมไข่มุกแก้วของตนเอง แต่มีอยู่หนึ่งคนที่ที่กินแก้วของตัวเองไป พลางมองหน้าของภัคธีมาไปราวกับว่ามีเรื่องคับแคลงใจและสงสัยอยู่ไม่น้อย แต่ไม่รู้ว่าจะถามออกมาดึหรือไม่ นั่นก็คือ ณัฐนรีสาวผมสั้นสีผมสีเทาอ่อนความยาวประบ่าที่มีทั้งความสวยหล่อนเป็นคนที่ชอบลุยแต่มีความอ่อนโยนอยู่ในตัว

“มีอะไรหรือเปล่าณัฐเห็นมองหน้าเรานานสองนาน”

“ณัฐมีเรื่องอยากจะถามเดียร์เหรอ” ผู้ถูกถามมองหน้าอย่างสงสัยที่คนตรงหน้ามองเธออยู่นานสองนาน แต่อันที่จริงมองมาหลายวันแล้ว เหมือนอยากจะถามอะไรบางอย่างแต่ไม่กล้าถามเสียที

“เมื่ออาทิตย์ก่อนเดียร์ไปดูหนังรอบดึกกับใครมาเหรอ”

สิ้นเสียงของณัฐนรีที่เอ่ยประโยคนั้นออกมาทำเอาเหล่าสาว ๆ ที่อยู่ด้วยกันถึงกับหันหน้ามองภัคธีมาเป็นทางเดียวกัน ทำเอาเจ้าตัวถึงกับสะดุ้งกับคำถามและสายตาที่มองมาทางเธอราวกับอยากรู้เรื่องราวที่พูดขึ้นมา

“ณัฐตาฝาดหรือเปล่า เดียร์นี่นะจะไปดูหนัง” เธอรีบบ่ายเบี่ยงหลีกเลียงที่จะตอบคำคนตรงหน้าด้วยหาหลุดขึ้นมามันคงไม่ดีแน่

“ไม่ฝาดหรอกวันนั้นณัฐไปดูหนังกับแฟนมาเหมือนกัน น่าจะเป็นตอนที่เดียร์เดินสวนเข้าไปแล้วไม่ทันได้มองมั้ง”

ด้วยความที่ว่าผ่านมาเกือบจะสัปดาห์เข้ามาแล้วความทรงจำมันย่อมเลือนลางและจำไม่ได้เป็นธรรมดา ใบหน้าครุ่นคิดราวกับว่าคุ้นเคยกับผู้ชายที่อยู่กับภัคธีมาวันนั้น

ทำเอาคนตัวเล็กเลิกลั่กดูดน้ำจากแก้วแก้เก้อไปพลาง ๆ ไม่รู้ว่าจะตอบยังไงแต่ทว่ายังไม่ทันที่หญิงสาวจะเอ่ยอะไรขึ้นมา ประโยคถัดมาที่

ณัฐนรีพูดขึ้นถึงขั้นสำลักน้ำ

“ผู้ชายคนนั้นเหมือนคุณเตลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทเราเลย”

“จริงเหรอ”

หลายเสียงเอ่ยขึ้นประสานขึ้นอย่างตกใจเสียอย่างแรงหลังจากที่ได้ยินชื่อ ไม่คิดว่าจะเป็นคนนี้เสียด้วยซ้ำ

“คุณเตเหรอ”  เสียงของภัคธีมาแผ่วเบาราวกับละเมอชื่อของชายหนุ่มคนรักของตน ไม่คิดว่าวันนั้นณัฐนรีจะอยู่ที่นั้นด้วย

“ใช่ฉันเห็นผู้ชายคนที่เดียร์ไปดูหนังด้วยเป็นคุณเต”

“แกคบกับคุณเตใช่ไหมเดียร์”ครานี้เป็นตะวันวาดเพื่อนสนิทถามอย่างอยากรู้แววตาเป็นประกายราวกับว่าชอบใจและปลื้มใจก็ไม่ปาน

“เอ่อ...”

ในตอนนี้ภัคธีมาเหมือนคนที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกไม่รู้จะตอบว่าอย่างไร ถึงแม้ว่ามันจะเป็นเรื่องส่วนตัวก็ตาม แต่ถามและจ้องกันขนาดนี้จะตอบว่าอย่างไรดีล่ะ ว่าเธอกำลังคบหาอยู่กับเตชินท์ซึ่งเป็นเพื่อนของพี่ชายและเป็นลูกค้ารายใหญ่ของที่นี่อีกด้วย

“ครับผู้ชายคนนั้นคือผมเอง”

ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนนอกเสียจากเสียงของเตชินท์ที่เดินเข้ามาภายในบริษัทอย่างคุ้นเคยราวกับเป็นที่ของตนเสียอย่างนั้น

“พี่เต” ภัคธีมาหันมองไปตามเสียงทำเอาดวงตตากลมโตเบิกโพลงในทันที เป็นเขาจริง ๆ ด้วยเธอไม่ได้ตาฝาด เธอคิดว่าเขากลับไปตั้งแต่แยกกันตอนอยู่ข้างล่างแล้วเสียอีก

“คุณเตกำลังคบกับเดียร์เหรอคะ”

ตะวันวาดถามอย่างสงสัยเพราะคนอื่น ๆ ก็สงสัยอะไรไม่ต่างจากตน อีกอย่างคิดไม่ถึงเสียมากกว่าว่าเขาจะย้อนกลับมาที่นี่ ทั้ง ๆ ที่ตกลงกันแล้วว่าจะกลับไปเจอกันที่บ้านของเขาหรือไม่ก็คอนโดมิเนียมของเธอ

“ไหนว่าจะเจอกันหลังเลิกงานไงคะ” เธอขยับมาหาชายหนุ่มที่เดินเข้ามายืนอยู่ข้าง ๆ  ตนก่อนที่จะเอียงศีรษะเข้าหาเขากระซิบเบา ๆ ให้ได้ยินเพียงสองคน

“พี่ซื้อของกินมาฝากเพื่อนของเดียร์ แล้วก็แวะมาคุยงานกับคุณธีรัตม์เข้าด้วย”

หลังจากที่ได้ฟังก็พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ โดยที่ไม่ตอบอะไรชายหนุ่มให้คนอื่น ๆ สงสัยไปมากกว่านี้

“พี่เตแวะมาคุยกับงานใช่ไหมคะ ตอนนี้พี่ธีร์อยู่ในห้องค่ะ” เธอบอกเขาและเผลอเรียกสรรพนามที่คุ้นเคยกันในยามที่อยู่กันสองต่อสองเท่านั้น ชายหนุ่มไม่ตอบอะไรนอกเสียจากพยักหน้ารับอย่างยิ้ม ๆ ก่อนที่จะเดินตรงไปยังห้องทำงานของธีรัตม์ ลับหลังร่างสูงโปร่งที่ดูสง่างามเป็นที่หมายตาของสาว ๆ หลายคนรวมทั้งคนที่อยู่ในที่นี่ด้วย  เหล่าสาว ๆ เพื่อนร่วมงานของภัคธีมาชะเง้อคอมองดูเพื่อความแน่ใจว่าเขาเข้าไปข้างในแล้วจริง ๆ  ก่อนที่จะหันมามองคนตัวเล็กที่ยืนดูดชานมไข่มุกทำปากแข็งไม่ยอมตอบคำถามพวกตนอีกครั้ง

“ยังไง ไหนยังไงว่ามาสิแม่คนปากแข็ง” ตะวันวาดท้าวเอวมองภัคธีมาราวกับจะจะคาดคั้นเอาความจริง ท่าทางนั้นกลับไม่ได้จริงจังแม้แต่นิดเดียวมันจะติดไปทางหยอกล้อกับเพื่อนเสียมากกว่า

“นั่นสิว่ายังไง” คนอื่น ๆ  ต่างอยากรู้ในความสัมพันธ์ของคนที่ไม่เคยเปิดใจให้กับผู้ชายคนไหน หรือมีคนมาจีบสาวเจ้าก็ตัดสัมพันธ์เสียทุกคน แต่ว่าไม่ใช่กับคนนี้

“อือ ๆ   ตอบก็ได้ เดียร์กำลังคบกับพี่เตอยู่ แต่ไม่ต้องถามนะว่าไปคบกันตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะเดียร์ก็จำไม่ได้แล้วเหมือนกัน”

คนที่ถูกเพื่อนรบเร้าเรื่องคนรักอยู่นานสองนานจำเป็นต้องบอกในสถานะของตนกับเตชินท์ให้ได้รู้ อันที่จริงเธอไม่อยากจะปิดบังอะไรกับทุกคน แต่เพียงแค่ว่าของให้มั่นใจมากกว่านี้ก่อนถึงจะเปิดตัวกัน หลังจากที่เธอพูดจบประโยคที่แสนยาวเหยียดของตนจบก็รีบผละเดินเลี่ยงเข้าห้องทำงานของตัวเองทันที เพราะถ้าหากอยู่นานกว่านี้เหล่าเพื่อนร่วมงานก็จะถามกันไม่หยุดเป็นแน่

เวลาล่วงเลยผ่านไปหลายต่อหลายเดือนความสัมพันธ์ของสองหนุ่มสาวเป็นไปในทางที่ดี ถึงแม้ว่าจะมีทะเลาะกันบ้างก็ตามประสาของคนรัก แต่คนส่วนใหญ่ทั้งในบริษัทของเตชินท์และภัคธีมาต่างรู้ว่าทั้งสองคนกำลังคบกันอยู่ ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะเปิดตัวกันได้ไม่นาน หลายคนต่างเห็นว่าเป็นคู่ที่เหมาะสมอยากทั้งสอง

จนอยากให้ทั้งสองแต่งงานกัน เช่นเดียวกันกับคุณย่าของภัคธีมาที่เห็นเด็กทั้งสองคนนี้อยู่ในสายตาของคุณย่าอ่อนศรี เช่นเดียวกับตอนนี้ที่เตชินท์มักจะมาเยี่ยมเยียนนางที่อาศัยอยู่ที่บ้านของหลานชายที่ตอนนี้ไปทำงานอยู่ต่างที่ยังไม่มีท่าทีว่าจะกลับ

“คุณเตหอบของมาเยอะแยะอีกแล้วค่ะคุณย่า”  น้อยแม่บ้านคนที่คอยดูแลอ่อนศรีมานานในระหว่างที่หลานชายและหลานสาวไปทำงาน เพราะด้วยความกลัวว่าจะเกิดอันตรายในยามที่อยู่คนเดียว

“สวัสดีครับคุณย่า” เตชินท์เดินถือของพะรุงพะรังเข้ามาภายในบ้านตรงที่อ่อนศรีและน้อยทีกำลังนั่งคุยกันอยู่

“ซื้ออะไรมาเยอะแยะน่ะพ่อคุณ ย่าบอกแล้วไงว่าไม่ต้องซื้อมา” นางบอกอย่างเกรงใจเพราะคนรุ่นราวคราวหลานมาครั้งใดมักมีของติดไม่ติดมือมาตลอด ทั้งที่มาเยี่ยมตนหรือตอนที่มาหาหลานสาวในช่วงวันเสาร์อาทิตย์

“ไม่เป็นไรครับคุณย่า ผมเต็มใจวันนี้ผมซื้อของบำรุงมาให้คุณย่าด้วยครับ”  ว่าแล้วชายหนุ่มก็กำลังจะเดินเอาของเข้าไปวางไว้ให้อย่าอ่อนศรีกับน้อยในบ้านแต่ก็ถูกน้อยยื่นมือมารับของขากเข้าไปอยู่ในมือของตนแทน

“ขอบคุณครับย่าน้อย”

“ไม่เป็นไรค่ะ มันเป็นหน้าที่ของน้อยอยู่แล้ว คุณเตนั่งคุณกับคุณย่ารอคุณเดียร์ดีกว่าค่ะ”

แต่ก็ถูกน้อยเอ่ยขึ้นเสียก่อนบอกว่ามันเป็นหน้าที่ของตนให้เตชินท์นั่งคุยกับคุณย่าระหว่างที่รอภัคธีมาลงมาจากห้องของตน เท่าที่นางรู้

หญิงสาวมักจะนอนดึกอยู่เสมอเพราะด้วยความที่งานของหญิงสาวนั้นล้นมือไม่ว่าหยุดเสาร์อาทิตย์มักจะเห็นหอบงานกลับมาทำที่บ้านตลอดไม่คอยมีเวลาออกไปเที่ยวไหนเหมือนคนอื่น ๆ ด้วยความที่วัน ๆ ทำแต่งาน

“ทำไมป้ารู้ล่ะครับว่าผมจะถามหาเดียร์” ชายหนุ่มถามยิ้ม ๆ

“ก็ป้ารู้นี่ค่ะ เพราะคุณเตมาหาบ้านทีไรมักจะถามหาคุณเดียร์ตลอด ผิดกับเมื่อก่อนที่มาหาคุณกร”

“ก็ตอนนี่ไอ้กรไม่อยู่ ผมก็มาหาเดียร์สิครับ”

“ตั้งแต่มาบอกกับย่าว่าคบกันก็เทียวมาหาย่าบ่อยกว่าเมื่อก่อน” นางพูดดยิ้ม ๆ ด้วยความเอ็นดูคนที่เปรียบเหมือนหลานชายอีกคนหนึ่ง

“เมื่อก่อนงานผมยุ่งมากเลยครับย่า แล้วอีกอย่างผมเตรียมที่จะเปิดรีสอร์ตใหม่ด้วยครับเลยไม่ค่อยมีเวลา อีกอย่างนะครับห้องพักที่รีสอร์ตใหม่ทั้งหมดของผมเดียร์เป็นคนออกแบบ รวมทั้งบ้านใหม่ด้วยครับ” ชายหนุ่มบอกอย่างยาวเหยียดเพราะมาหลายที่มาก็ไม่มีโอกาสได้คุยเพราะมาด้วยความเร่งรีบ อีกอย่างในยามที่เขาจะพูดเรื่องงานทีไรมักจะชอบลืมอยู่บ่อนครั้ง หรือไม่ก็มีงานเข้ามาอยู่ตลอด

“จริงเหรอยัยเดียร์ทำงานให้เราด้วยเหรอ”

“ครับคุณย่า น้องออกแบบงานออกมาสวยได้ถูกใจมากเลยครับ” ชายหนุ่มชุมหญิงสาวด้วยรอยยิ้มอย่างภูมิใจในตัวของภัคธีมา ถึงแม้ว่าในตอนแรกเขามักจะให้เธอแก้งานใหม่อยู่ตลอด ทั้งที่งานจริงของเธอทั้งสวยและมีคุณภาพไม่ว่าจะงานไหนและงานของใคร

“กว่าพี่เตจะให้งานเดียร์ผ่านก็ใช้เวลาไปนานเหมือนกันนะคะคุณย่า”

“นานขนาดนั้นเลยเหรอลูก”

“ใช่ค่ะ พี่เตเขาแกล้งเดียร์ให้แก้ใหม่ใช้เวลาหลายเดือนเลยเดียร์เหนื่อยจะแย่” คนตัวเล็กที่เพิ่งลงมาจากห้องนอนของตนเองมาได้ยินคำพูดของแฟนหนุ่มเข้าพอดีจึงรีบฟ้องผู้เป็นย่าทันที ทั้งภัคธีมา เตชินท์และอ่อนศรีนั่งคุยเรื่องสรรพเพเหระไปเรื่อย ๆ ด้วยความสนุกสนานที่นาน ๆ จะได้หัวเราะได้เต้มเสียงบ้าง

แต่แล้วก็ต้องตกใจและหันมองหน้ากันอย่างไม่เชื่อหูของตนในประโชคของเตชินท์

“ผมยากแต่งงานกับเดียร์”

ชายหนุ่มแจ้งความประสงค์ความต้องการของตัวเองว่าอยากแต่งงานกับภัคธีมา ทำเอาหญิงสาวมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ไม่คิดว่าจะมาพูดต่อหน้าย่าของเธอ ก่อนหน้านี้เขามีเปรย ๆ ไว้บ้างว่าอยากกแต่งงาน แต่ด้วยความที่ภัคธีมาเองยังไม่พร้อมและไม่ได้ให้คำตอบกับเขา

“พี่เต พูดอะไรของพี่คะเนี่ย”

“พี่พูดจริง พี่อยากแต่งงานกับเดียร์ แต่พี่รู้ว่าเดียร์ยังไม่พร้อมเราหมั้นกันไว้ก่อนก็ได้”

เตชินท์เอ่ยกับคนตรงหน้าด้วยน้ำเสียงหนักแน่นแสดงถึงความจริงใจคำพูดของตัวเอง ราวกับจะให้คุณย่าศรีอ่อนเป็นพยานขออนุญาติผู้หลักผู้ใหญ่

บทสนทนาของทั้งสามคนที่นั่งคุยกันย่างเป็นกันเองอย่างสนุกสนาน ผู้มาใหม่ได้ยินเข้าเต็มสองหู ทำเอาในใจของเขาเต็มไปด้วยความกังวลเป็นอย่างมาก ไม่รู้ทำไมเพราะเหตุใดเขาถึงเป็นแบบนี้

เขารู้สึกเป็นห่วงน้องสาวของตัวเองเหลือเกินกับสิ่งที่เขาบังเอิญได้ยินเมื่อครู่นี้