บทที่ 3

 เตชินท์นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานนิ้วมือของเขาเคาะเข้ากับโต๊ะเบา ๆ ราวกับกำลังใช้ความคิดอะไรบางอย่างอยู่ สายตาคมที่คิดว่าเหม่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่างแต่กลับจับจ้องไปยังรูปภาพที่อยู่บนหน้าจอ

แล็ปท๊อปขนาดใหญ่ที่มีชายหนุ่มกับสาวสวยอีกหนึ่งคนกำลังยืนหวานชื่นท่ามกลางความงดงามของฝรั่งเศษ ก่อนจะลบมันออกจากเครื่องราวกับว่าไม่ต้องการที่จะเห็นมันอีกครั้ง ไม่ว่าภาพหวานชื่นเหล่านั้นจะมีสักเท่าไหร่ชายหนุ่มก็จัดการลบมันออกให้หมดลบมันออกจากหัวใจ

เพราะเขาเกลียดผู้หญิงทรยศคนนี้เหลือเกิน

ระหว่างที่เขากำลังลบรูปภาพ อยู่ก็เห็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่คุ้นหน้าคุ้นตากับใบหน้าสวยหวานออกไปทางคมเล็กน้อยตามแบบฉบับราวกับสาวลูกครึ่ง รอยยิ้มที่ชวนหลงไหลไปกับสดใสตามวัยของเธอเมื่อหลายปีก่อน ไม่ว่าจะมาหลายปีก็ตามรอยยิ้มบนใบหน้านั้นก็ยังเหมือนเคย

แต่อาจจะเปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อเขาภัคธีมาต้องไม่ได้เจอกันมาหลายปี ครั้งนี้เขาตั้งใจกลับมาพบเธออีกครั้ง สายตาคมเข้มมองงานที่ภัคธีมาส่งมาให้เขาตรวจเช็คอีกครั้งก่อนจะพาเธอเข้าไปดูสถานที่จริงเป็นครั้งที่สอง

“คุณเตครับ คุณเดียร์ส่งแบบมาให้คุณเตมาสองวันแล้วเธอถามผมว่าจะให้เธอเข้าไปดูสถานที่วันไหนครับ”

“สักสองสามวันแล้วกัน”

ชายหนุ่มตอบโดนที่ไม่ละสายตาจากรูปภาพภัคธีมาบนหน้าจอ

“แล้วแบบต้องส่งให้คุณเดียร์แก้ไหมครับ”

“ไม่ต้อง! ผ่านแล้ว แต่ฉันยังอยากจะแกล้งเด็กคนนั้นต่อ”

“เด็กคนนั้น” นิธิเอียงหน้าถามอย่างสงสัยที่ชายหนุ่มพูดถึง

หญิงสาวราวกับรู้จักกันมานานเสียอย่างนั้น

“ภัคธีมา”

“นี่มันคุณเดียร์นี่ครับ”

“จำได้ด้วยเหรอ”

“ใบหน้าของคุณเดียร์เธอมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวมากนะครับ ตอนที่เข้าไปฟังเธอพูดครั้งก่อนพนักงานที่บริษัทต่างชมความสวย เก่งและมากความสามารถของคุณเดียร์มากเลยครับ”

เลขาหนุ่มบอกอย่างชื่นชมในความสวยและความสามารถของสาวเจ้าไม่ว่าจะด้านไหนเธอก็เพียบพร้อมไปเสียทุกอย่าง

“เหรอ”

ชายหนุ่มตอบเพียงสั้น ๆ เท่านั้นโดยที่ไม่มีบทสนทนาอะไรต่อแม้แต่นิดเดียว สายตาคมหลุบลงต่ำเล็กน้อยก่อนที่จเหลือบมองราวกับคิดอะไรบางอย่างออก

“นิธิดูตารางว่าฉันว่างวันไหน แล้วนัดเดียร์ไปดูรีสอร์ท”

“ได้ครับ เดี่ยวผมจัดให้”

“บอกผู้จัดการรเตรียมห้องพักเอาไว้ด้วย”

หลังจากที่เจ้านายหนุ่มสั่งงานกับเลขาคนสนิทเรียบร้อยแล้ว สายตาคมกลับจับจ้องรูปภาพบนหน้าจออีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่รูปภาพของภัคธีมาคนเดียว ทว่าภาพถ่ายรูปนี้กลับมีกันอยู่สี่คนนั่นก็คือตัวของเขาเอง ภัคธีมาในชุดนักเรียนมัธยม กับผู้ชายและผู้หญิงอีกสองคนส่งยิ้มให้กล้องเช่นเดียวกัน

ซึ่งทั้งสองคนนั้นไม่ใช่คนอื่นไกลที่ไหนนอกเสียจากผู้หญิงทรยศอย่าง ชลิตา และ ธนิน

แววตาที่ของชายหนุ่มกลับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นมาทันทีหลังจากที่ได้เห็นทั้งคู่

‘ในเมื่อพวกมึงสองคนหักหลังกู พวกมึงก็อย่ามีความสุขเลย โดยเฉพาะน้องสาวของมึง’

แต่อย่างไรก็ตามในเมื่อเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้วจะให้หยุดทุกอย่างกลางทางได้อย่างใร ทั้งความรู้สึกของภัคธีมายังมีต่อเขาเช่นเดิม ไม่ว่ากี่ปีมันก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง วันนั้นน้องรักเขาอย่างไรวันนี้ความรักที่สื่อผ่านนัยน์ตาหวานจากที่เขาเห็นมันก็ยังเหมือนเดิม

ภัคธีมายังคงรักเขาอยู่

“ถึงแล้วค่ะพี่ธี ไม่ต้องเป็นห่วง”

ภัคธีมาวางสายหลังจากที่คุยกับธีรัตม์เรียบร้อย เพราะทางเจ้านายหนุ่มนั้นโทรมาถามความเรียบร้อยและความปลอดภัยของคนที่เขาเอ็นดูเหมือนน้องสาวที่ต้องเดินทางขับรถไปดูรีสอร์ตท่าจะต่อเติมและสร้างเพิ่มของเตชินท์ที่ชะอำโดยที่มีผู้ช่วยนั่งมาเป็นเพื่อนร่วมทางอีกคนหนึ่ง

สายตาเธอหันไปมองผู้ช่วยที่หลับคอพับคออ่อนไม่มีท่าทีว่าจะตื่น ๆ ดูท่าทางคนข้างจะอ่อนเพลียจากการเดินทาง หลังมือเรียวเคาะเข้ากับกระจกรถยนต์ของตนเพื่อที่จะปลุกให้น้องผู้ช่วยลงจากรถได้แล้ว เพราะตอนนี้พนักงานของที่นี้เดินตรงเข้ามาหาแล้ว

“สวัสดีครับคุณภัคธีมาใช่ไหมครับ” พนักงานสอบถามด้วยความสุภาพ

“ค่ะ ฉันเอง”

“คุณเตให้ผมพาคุณภัคธีมากับผู้ช่วยไปที่ห้องพักก่อนครับ และฝากผมขอโทษที่ไม่ได้ที่ไม่ได้ออกมาต้อนรับ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเองก็มาก่อนเวลาเหมือนกัน”

ภัคธีมาตอบอย่างเกรงใจเพราะเธอนั้นเดินทางมาก่อนวันนัดหนึ่งวัน โดยที่เธอก็โทรมาบอกเตชินท์แล้วเช่นกัน ซึ่งเขาก็ไม่ได้ติดอะไรที่หญิงสาวมาก่อนกำหนด ในคราแรกเขาบอกจะมาต้อนรับและพาดูสถานที่เองตอนที่มาถึง

“เชิญคุณภัคธีมาตามผมมาทางนี้เลยครับ”

“ขิงเอาของแล้วเดินตามมา” คนตัวเล็กพยักหน้ารับก่อนจะหันไปคุยกับน้องที่มาด้วย

“ค่ะพี่เดียร์ ขิงขอโทษนะคะหลับมาตลอดทางเลย”สาวน้อยรีบขอโทษขอโพยหญิงสาวงที่เจ้านายให้ตอนนั่งรถมาเป็นเพื่อนร่วมทางเพราะกลัวเกิดอุบัติเหตุ แต่นั่งไปไม่กี่ชั่วโมงก็เผลอหลักเสียอย่างนั้น

“ไม่เป็นไร พี่ขับรถคนเดียวได้สบายมากน่ะ” คนตัวเล็กตอบอย่างไม่ใส่ใจ เพราะไม่ว่าจะมีเพื่อนร่วมทางหรือไม่ก็ไม่เป็นปัญหาสำหรับเธอแม้แต่น้อย

“งั้นมาเดี๋ยวขิงช่วย”

ขิง ขนิษฐารีบขันอาสาช่วยหญิงสาวถือของอย่างรวดเร็ว เพราะในมือของรุ่นพี่เธอนั้นมีของมากมายไหนจะอุปกรณ์ทำงานและกระเป๋าเสื้อผ้าอีก ทั้งสองสาวเอาสัมภาระของตัวเองและรีบเดินตามพนักงานชายคนนั้นไป

บรรยากาศที่ร่มรื่นและสายลมแผ่ว ๆ ที่พัดผ่านกระทะกายทำเอารู้สึกดีและสดชื่นไม่น้อย หาได้ยากกับชีวิตการทำงานในเมืองนาน ๆ ทีที่จะออกต่างจังหวัดแบบนี้ทำเอาผ่อนคลายจากการทำงานได้มากเลยทีเดียว

“พี่เดียร์ที่นี่อากาศดีมากเลยนะคะ”

“ใช่พี่เห็นด้วยเลย แถมทางนั้นน่าจะเป็นท้ายหาดใช่ไหมนั่น”

สายตาหวานกวาดมองไปรอบ ๆ ที่มีแต่ความสดชื่น เธอเริ่มอยากจะนอนพักอยู่ที่นี่เสียแล้วสิ

“ใช่ครับ ทางนั้นจะเป็นทางท้ายชายหาดครับ แต่ส่วนใหญ่จะไม่มีคนไป” พนักงานชายคนเดิมตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพพร้อมทั้งพาทั้งสองสาวที่เจ้านายหนุ่มสั่งให้ดูแลเป็นอย่างดีไม่ว่าต้องการอะไรก็หามาให้

“ถึงแล้วครับ นี่คือกุญแจครับ”

“ขอบคุณค่ะ เอ่อขอถามเพิ่มได้ไหมคะ” ภัคธีมากล่าวขอบคุณและถามเพิ่มเติมเพราะเธอเองนั้นคาใจไม่น้อย ว่าทำไมถึงมีใครไปที่นั่นตามที่พนักงานบอก เพราะเท่าที่มองผ่าน ๆ ดวงตา วิวตรงนั้นสวยมากเหมาะกับการถ่ายรู้ลงโชเชียลมีเดียไม่น้อย

“ท้ายหาดเป็นบ้านพักของคุณเตครับ”

“อ่อ ขอบคุณค่ะ” เธอตอบพลางพยักหน้ารับเล็กน้อย

“ถ้าคุณทั้งสองคนตั้งการอะไรเพิ่มเติมแจ้งมาที่ผมได้นะครับ”

“ได้ค่ะ”

หลังจากที่รู้ว่าพื้นที่ตรงนั้นเป็นที่ของใครและทำไมถึงไม่มีใครเข้าไป ขอตัวพักผ่อนเพราะการเดินทางมาใช้เวลานาน จึงพากันเข้าห้องพักที่ตกแต่งเรียบง่ายสไตล์มินิมอลทันสมัย ของภายในห้องดูเข้ากันอีกทั้งไม่น่าจะต้องออกแบบเพิ่มเติมเลย

“ห้องสวยมากเลยนะพี่เดียร์”

ขนิษฐามองไปรอบ ๆ ห้องสำรวจดูว่าภายในก้องมีอะไรบ้าง พลางเดินไปเดินมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าในห้องนี้มีอะไรบ้าง ทุกอย่างเป็นไปตามมาตรฐานของทางรีสอร์ท

“นั้นสิพี่ว่ามันสวยมากเลยนะ แถมยังน่าอยู่น่าพักอีกต่างหาก” ภัคธีมาบอกพร้อมทั้งวางข้าวของของตนลงกับโต๊ะทำงานที่มีอยู่ภายในห้อง ก่อนจะเอางานอแอกมาดูเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เสียเวลาไปมากกว่านี้

“พี่เดียร์ไม่พักสักหน่อยเหรอคะขับรถตั้งสองสามชั่วโมง”

“ถ้าขิงง่วงขิงก็นอนเลย เดี๋ยวพี่ดูงานสักหน่อยค่อยนอน”

“ขิงว่าขิงหลับมาเต็มที่แล้ว ว่าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย พี่เดียร์กินอะไรไหมคะ เดี๋ยวขิงซื้อกลับมาให้”

“ไม่เป็นไร ไปเดินเล่นก็ระวังตัวด้วย”

เธอบอกอย่างเป็นห่วง ถึงแม้ว่าขนิษฐาจะโตแล้วก็ตามแต่อย่างไรก็เถอะเป็นน้องเป็นนุ่งยังไงเธอก็เป็นห่วงเป็นธรรมดา  สาวเจ้ารับปากเป็นหมั่นเป็นเหมาะว่าจะดูแลตัวเองอย่างดี หากถ่ายรูปจนพอใจแล้วจะรีบกลับ ส่วนคนที่ไม่ออกจากห้องพักนั่งดูงานที่ทำค้างไว้เล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนกับเตียงนุ่ม ๆ และหลับไปเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยอ่อน 

เนื่องจากเธอมีงานที่ต้องประชุมเพิ่มเติมกับทีมงานกว่าจะได้พักผ่อนก็แทบจะเข้าเช้าของอีกวัน เรียกว่าทำงานหามรุ่งหามค่ำก็ว่าได้ เพราะต้องการที่จะทำงานแก้งานในจุดต่าง ๆ ให้เรียบร้อยรวมทั้งงานของภัคธีมาที่ถูกส่งให้ทีมต่าง ๆ ดูแลต่อ

เวลาล่วงเลยจนกระทั่งตกเย็นที่บรรยากาศดีกว่าตอนกลางวันที่มาถึง ภัคธีมาตื่นขึ้นมาด้วยสีหน้าที่แช่มชื่นไม่เหนื่อยอ่อนเหมือนตอนที่มาถึงใหม่ ๆ เธอจัดการลุกไปอาบน้ำแต่งตัวเปลี่ยนเป็นชุดใหม่ออกไปเดินเล่นรับลมทะเลยามเย็น เผลอ ๆ บางครั้งเธอจะชวนน้องที่มาด้วยกันไปเดินเล่นที่ตลาดกลางคืนที่เธอเปิดดูแล้วว่ามีของขายมากมายรวมทั้งอาหารการกินด้วยที่มากมายละลานตาเต็มไปหมดตามเพจรีวิวการท่องเที่ยว

“พี่เดียร์เราไปถ่ายรูปกันเถอะ” ขนิษฐารีบเรียกหญิงสาวที่เพิ่งเดินออกจากห้องน้ำพอดี

“ไปเดินเล่นหน่อยก็ดีเหมือนกัน เดี๋ยวค่ำๆไปเดินตลาดกันดีไหม”

“ไปค่ะ ขิงอยากหาขนมที่ตลาด”

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยแล้วสองสาวที่อายุห่างกันเพียงไม่กี่ปีก็พากันเดินชมทิวทัศน์ความสวยงามยามเย็นไปพลางถ่ายรูปไปพลางมาทำงานทั้งทีจะพลาดโอกาสที่จะมีรู้สวย ๆ อัพลงโซเชียลมีเดียเสียหน่อย เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม และท่าทางกริยาต่าง ๆ ของภัคธีมาที่สลับกันถ่ายรูปให้กันและกันอยู่ในสายตาของใครบางคนตั้งแต่เธอเดินออกมาแล้ว

แต่เลือกที่จะยืนมองคนตัวเล็กกับท้องทะเลตอนนี้พร้อมกับยกยิ้มมุมปากสายตาคมจับจองไปที่ภัคธีมาไม่วางตาจนกระทั้งหญิงสาวและรุ่นน้องเดินหายลับออกไป คาดว่าน่าพากันไปเดินเล่นทีตลาดที่อยู่ไม่ห่างจากรีสอร์ทของเขา

“เธอต้องเป็นของพี่”

“ตรงนี้ผมอยากได้แบบเรียบ ๆ แต่มีลูกเล่นที่เป็นเอกลักษณ์อยู่ภายในห้องด้วย แต่ก็ต้องไม่ลืมที่ความร่มรื่นผ่อนคลายมองไปทางไหนสบายตา”

เจ้าของรีสอร์ตบอกความต้องการของตนเองให้กับมัณฑนากรสาวและผู้ช่วยของเธอโน้ตสิ่งต่าง ๆ ที่จำเป็นรวมทั้งสิ่งที่ต้องรับและแก้ไขให้ดีขึ้นกว่าเดิมก่อนที่จะส่งงานให้อีกฝ่ายต่อไป

“โอเคค่ะ เท่านี้คุณเตชินท์ต้องการให้เพิ่ม”

“ครับ ส่วนค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ไม่มีปัญหา”

“ได้ค่ะ อีกประมาณสัปดาห์หน้าฉันจะส่งงานออกแบบให้ดูอีกครั้งนะคะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเรียบราบแต่เต็มไปด้วยความหวั่นเกรงกับหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

“ขอบคุณครับ”

ภัคธีมาพยักหน้ารับเล็กน้อยก่อนหันไปหาขนิษฐาน้องผู้ช่วยของตนเอง “โน้ตไว้หมดไหม สรุปรายละเอียดมาให้พี่ เดี๋ยวพี่จะดูงานต่อคืนนี้”

“ได้ค่ะพี่เดียร์”

“คุณเตชินท์ต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกได้นะคะ”

“ครับ”

“งั้นขอตัวก่อนนะคะ” เธอหันไปบอกเขาด้วยความสุภาพพร้อมทั้งส่งยิ้มให้เขาเล็กน้อย

“เดียร์” ชายหนุ่มเรียกเขาเสียงนุ่มในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินออกไปทำเองเจ้าของชื่อรวมทั้งน้องผู้ช่วยหยุดชะงักหันมามองคนเรียกที่อยู่ทางด้านหลังของภัคธีมา

“มีอะไรหรือเปล่าคะ”

“พี่มีเรื่องอยากจะคุยกับเดียร์”

“เอ่องั้นขิงไปนั่งสรุปงานที่คาเฟ่รอพี่นะคะ”

“ครับ อยากสั่งอะไรสั่งได้เลย เดี๋ยวผมจัดการเอง”

แต่ยังไม่ทันที่ภัคธีมาจะเอ่ยปากบอกก็ถูกเตชินท์เอ่ยขึ้นก่อนเสียอย่างนั้น ทำเองเธอเองถึงกับงวยงงไม่น้อยว่าทำไมเขาถึงต้องพูดแทรกเธอ

“มีอะไรหรือเปล่าคะคุณเต”

คนตัวเล็กที่มีอุปกรณ์ทำมาหากินอยู่ในมือถามขึ้น

“ตรงนี้มีแค่เรา เรียกว่าพี่เตดีกว่า”

“ค่ะ พี่เตมีอะไรจะคุยกับเดียร์เหรอคะ” สาวเจ้าถามอย่างสงสัยเพราะน้อยครั้งที่ทั้งเขาและเธอจะมีโอกาสที่จะได้คุยกันสองต่อสองแบบนี้

“เย็นนี้มาทานข้าวกับพี่หน่อย”

“เนื่องในโอกาสอะไรเหรอคะ”

“โอกาสที่เราได้เจอกันอีกครั้งไง”

โอกาสที่เขาบอกว่าได้พบกันอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่สำหรับตน เธอพบเขาโดยบังเอิญหลายต่อหลายครั้งแล้วแต่ไม่มีตังหวะและโอกาสที่จะได้คุย อีกอย่างด้านภัคธีมาเองก็ไม่ได้มีธุระอะไรที่ต้องคุยกับเขาสองต่อสอง

ทว่าในตอนที่พบกันเธอมักจะไปพร้อมพี่ชายเสียมากกว่า

เพราะเตชินท์กับพี่ชายของเธอเป็นเพื่อนกัน

“เราเจอกันหลายครั้งแล้วนี่คะพี่เต”

“แต่ทุกครั้งมันก็เป็นเรื่องงานทั้งนั้น พี่อยากคุยกับเราโดยที่ไม่มีงานเข้ามาเดี่ยวข้อง” เตชิท์ตอบเสียงทุ้มนุ่มพลางค่อย ๆ เดินเข้าไปหาหญิงสาว ทำเองคนตังเล็กที่ไม่ทันตั้งตัวต้องผละถอยออกเช่นกัน

‘นี่เขากำลังจะทำอะไรเนี่ย’

“เอ่อ พี่เตจะทำอะไรคะ” เธอถามพลางหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ

“แมลงมันเกาะที่ไหล่ของเดียร์น่ะ”

เตชินท์ยื่นแขนออกไปปัดแมลงที่เกาะไหล่ของหญิงสาวให้บินออกไปก่อนจะโปรยยิ้มเจ้าเสน่ห์ให้คนตรงหน้า เขาลอบสังเกตุใบหน้าของภัคธีมาแดงระเรื่อราวกับกำลังขวยเขินในการกระทำของตน

 “เอ่อ ขอบคุณค่ะ”

“ว่ายังไงพี่รอคำตอบจากเดียร์อยู่ ไปทานข้าวกับพี่นะเย็นนี้ “

“ได้ค่ะ”

“ว่าแต่เดียร์อยากทานอะไรที่ไหน”

“ทานที่รีสอร์ตก็ได้ค่ะ จะได้ไม่ต้องไปไกล” เธอบอกอย่างเกรงใจด้วยความที่เตชินท์เป็นทั้งเพื่อนของพี่ชายอีกทั้งยังเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทด้วยหากจะปฎิเสษก็คงดูไม่ดี

เผลออาจจะมีผลกระทบต่อหน้าที่การงานในอนาคตอีกต่างหาก

“ตกลงเดี๋ยวเจอกัน”

“ได้ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”

“ครับ”

เตชินท์บอกเสียงนุ่มพร้อมทั้งส่งร้อยยิ้มที่แสนละมุนชวนหลงไหลให้กับหญิงสาว เช่นเดียวกับภัคธีมาก็ยิ้มตอบอย่างทำตัวไม่ถูกสักนัก

ชายหนุ่มยืนส่งหญิงสาวจนหายลับออกไป จนกระทั่งมีชายร่างสูงแต่งตัวภูมิฐานดูดีเช่นเดียวกับคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้านี้

“คิดจะทำอะไรของมึงวะ”

“ก็ไม่ได้ทำอะไรนี่” คนถูกถามเฉไฉไม่ยอมเอ่ยความต้องการของตนเองที่กำลังจะทำอะไรอยู่ในตอนนี้

“มึงแน่ใจนะว่าไม่มีอะไร”

“อืม” เขาเพียงแค่ขานรับในลำคอเท่านั้นมองเพื่อนสนิทอีกคนอย่างทยากรที่ไม่รู้ว่ามาตั้งแต่ตอนไหน

“แล้วมึงมาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ก็นานพอที่จะเห็นมึงคุยกับน้องของไอ้กรมันนั่นแหละ” ทยากรนิ่งไปครู่หนึ่งราวกับคิดและพอที่จะเดาทางของเพื่อนออกว่าคนอย่างมันกำลังจะทำอะไรกันแน่ ก่อนที่จะเอ่ยออกมาพลางจับสังเกตุท่าทางของเพื่อน “หรือที่มึงเข้าหาน้องเดียร์เพราะจะเอาคืนเรื่องนั้น”

“แล้วยังไงวะ ถ้ากูจะทำ”

“มึงก็รู้ว่ามันหวงน้องของมันจะตาย”

“ยิ่งมันหวงกูยิ่งอยากทำ”

ทั้งสีหน้าแววน้ำเสียงและคำพูดของเตชินท์เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เมื่อพูดถึงเรื่องเก่าเมื่อในอดีตที่มันยังคงฝังลึกอยู่ภายในใจของเขา ถึงแม้ว่ามันจะผ่านมานานแล้วก็ตามมันก็ยังไม่อาจที่จะลบเลือนไปจากใจของ

ชายหนุ่มได้แม้แต่น้อย

“สายตาแบบนี้กูคงห้ามมึงไม่ได้แล้วใช่ไหม แต่มึงก็ระวังหน่อยแล้วกัน เพราะคนที่เจ็บมามันอาจจะเป็นมึงเอง”

ทยากรรู้ดีว่าไม่อาจจที่จะห้ามเพื่อนของตนที่รู้จักกันมานานได้ หากยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุเพื่อนของตน ก็ได้แต่เตือนด้วยความหวังดีว่าอย่าเอาหัวใจของตัวเองมาเล่น อีกทั้งมันยังพ่วงมาด้วยหัวใจดวงน้อยของ

ภัคธีมาด้วย

“แค่มองกูก็รู้ว่าน้องเขารักมึง กูไม่เชื่อว่ามึงจะมองไม่ออกกับสายตาของเดียร์”

“แล้วไงกูไม่สนซะอย่าง ว่าแต่มึงมาหากูถึงที่นี่มีเรื่องอะไร” เตชินท์รีบเปลี่ยนบทสนทนาทันทีพร้อมทั้งถามถึงจขุดหมายว่ามาหาเขาถึงที่มีเรื่องอะไรกันแน่

“เปล่าหรอก แค่อยากเปลี่ยนที่นอนเฉย ๆ”

“แค่นั้น มึงไม่ได้หนีใครมาใช่ไหม” เจ้าของรีสอร์ตหนุ่มถามอย่างรู้ทัน

“เปล่าไปนอนล่ะ”

เตชินท์มองเพื่อนที่เดินโบกมือให้เขาโดยที่ไม่หันกลับมามองจนลับสายตา ถึงแม้ว่าเพื่อนจะเตือนเขาว่าให้ระวังตัวให้ดี ในเมื่อธนินหวงน้องสาวคนเดียวของตัวเองมากขนาดๆไหนเขาก็ไม่กลัว อีกอย่างมันก็ไม่ได้อยู่ที่ประเทศไทยกว่าจะกลับก็มีเวลาอีกนาน แน่นอนว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามแผนที่เขาวางไว้

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรฯหานิธิเพื่อให้จัดการเตรียมตัวสำหรับดินเนอร์คืนนี้

‘แม่งเอ้ยพามาทำไมวะ’

แต่แล้วสิ่งที่เขาวางไว้ก็พังลงเมื่อเขาคิดว่าภัคธีมาจะมารับประทานอาหารเย็นกับเขาสองต่อแสง ไม่คิดว่าจะพาก้างขวางคอมาด้วยตัวเบ้อเร้อเช่นนี้

เธอดันพาผู้ช่วยของตัวเองมาร่วมโต๊ะเสียนี่