บทที่ 4

“มาส่งดอกไม้ให้กับคุณภัคธีมาครับ”

พนักงานส่งของบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพพลางกวาดสายตามองหาเจ้าของชื่อว่าจะมีใครออกมารับหรือไม่จากการที่ดูแล้วทุกคนที่อยู่ในนี้ต่างพากันก้มหน้าก้มตายุ่งงานของตัวเอง

“วันนี้ดอกไม้ก็มาอีกหนึ่งช่อใหญ่ ๆ เหมือนเคย” เพื่อนร่วมงานของภัคธีมากลายเป็นคนรับดอกไม้จำเป็นเสียแล้ว เท่าที่นับได้อาทิตย์นี้เป็นช่อที่สามเห็นจะได้แล้ว

“พี่เดียร์ได้รับดอกไม้อีกแล้ว”

“วันนี้มีข้อความว่ายังไงบ้าง”

เพรื่อนร่วมงานถามอย่างอยากรู้อยากเห็น เพราะเรื่องราวเจ้าของรีสอร์ตหนุ่มกำลังตามจีบมัณฑนากรสาวคนแก่งของที่นี่กระจายไปทั่งบริษัท

“ตอบไลน์พี่หน่อย จะดองไว้นานแค่ไหนคนดี”

หลังจากเสียงอ่านข้อความในกระดาษการ์ดที่แนบมาด้วยจบทำเอาคนที่อยู่ตรงนั้นพากันหวีดไม่น้อยกับประโยคที่ว่ามา

“นี่ขิง เอาไปให้พี่เดียร์ที” คนที่เพิ่งจะรับของมาเมื่อครู่สอดกระดาษการ์ดใบเล็กเอาไว้ที่เดิมก่อนจะส่งให้ผู้ช่วยของหญองสาว

ก่อนจะเดินตรงเอาช่อดอกไม้แสนสวยไปให้กับภัคธีมาที่กำลังนั่งทำงานอยู่ในห้องของตัวเอง ในระหว่างทางที่กำลังจะเอาของไปให้นั้นก็เดินสวนกันกับเจ้านายพอดี

“ดอกไม้ของใครเนี่ยขิง” ธีรัตม์ถามอย่างสงสัยเพราะพักนี้มักจะมีดอกไม้มาส่ง

“ของพี่เดียร์ค่ะ จากคุณเตชินท์เหมือนเดิม”

เจ้านายหนุ่มพยักหน้ารับเล็กน้อยอย่างเข้าใจเพราะช่วงนี้น้องสาวของเขาเสน่ห์แรงเหลือเกิน เมื่อก่อนมีใครเข้ามาจีบก็จะบอกปัดให้ออกห่างตลอด ผิดกับลูกค้ารายใหญ่คนนี้ ที่ส่งดอกไม้มาก็หลายช่อไหนจะข้อความ อีกทั้งช่วงนี้เตชินท์มาที่บ่อยกว่าเมื่อก่อน หากมาเรื่องงานจะส่งเลขามาแทน แต่ช่วงนี้กลับผิดคาดเขามาเองทุกครั้ง

แม้ว่าจะไม่มีเรื่องงานเข้ามาเกี่ยวข้องก็ตาม

“งั้นขิงขอเอาดอกไม้ไปให้พี่เดียร์ก่อนนะคะ”

“มีอะไรก็ไปทำเถอะ บอกเดียร์มาประชุมกับพี่ด้วยตอนบ่ายสาม”

“ได้ค่ะ” ขนิษฐาขานรับไปพร้อม ๆ กับพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนรีบเดินเอาดอกไม้ช่อโตไปให้หญิงสาวและบอกเรื่องประชุมด่วนกับภัคธีมาด้วย

หากให้คิดว่าการทำงานแบบพวกเธอนั้นว่า แต่เปล่าเลย ทุกคนต่างมีงานล้นมือ ทั้งทีมของภัคธีมาและพี่ ๆ อีกหลาย ๆคน ด้วยความที่ว่าทางลูกค้าเจาะจงที่จะให้ทีมของภัคธีมาทำตั้งแต่แรกแล้วก็ไม่อาจที่จะขัดได้

“พี่เดียร์จ๋ามีดอกไม้มาให้พี่เดียร์อีกแล้วค่ะ” บอกอย่างร่าเริงแกมแซวสาวเจ้าที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานของตนอยู่ คนถูกเรียกส่งยิ้มให้พลางเอียงหน้าหันไปมองช่อดอกไม้ที่วางอยู่มุมห้อง ไม่รู้ว่าจะเอาไปไว้ไหนหรือทำอะไรดี

“เอาไปวางไว้ที่เดิมเลย เดี่ยวเย็นนี้พี่เอากลับคอนโดฯ”

คนที่เอาของมาให้ก็ทำตามอย่างว่าง่าย เอากุหลาบสีแดงช่อโตไปวางลงรวมกับเพื่อนของมันมีแทบจะมีทุกสี

ดอกไม้ทุกดอกล้วนมีความหมายของมัน

“พี่เดียร์จะไม่ยอมไปทานข้าวกับคุณเตหน่อยเหรอคะ”

“พี่ยังไม่ว่างเลย ขิงก็เห็นว่างานของพี่เยอะมาก ส่วนใหญ่ก็จะเป็นของคุณเตทั้งนั้นแหละ”

“ก็คุณเตเขาเจาะจงแกมาโดยเฉพาะนี่ บอสเราเขาขัดได้ที่ไหนกันล่ะ”

ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนนอกเสียจากเสียงของตะวันวาดที่บังเอิญเข้ามาได้ยินเข้าพอดีก็เลยพูดคุยกันตามประสา อีกทั้งถือวิสาสะเข้าไปดูการ์ดที่แนบมากับช่อกุหลาบด้วย

“รู้น่าว่าเจาะจง แต่พี่เตก็แก้ไม่หยุด นิด ๆหน่อย ๆ ปรับนี่ปรับนั่น เมื่อไหร่จะลงตัวสักทีเหนื่อยแล้ว” ภัคธีมาอดที่จะบ่นไม่ได้กับงานที่อยู่ตรงหน้า

สองสาวมองหน้ากันด้วยความงวยงงเพราะแทบจะไม่เห็นคนตรงหน้าบ่นเกี่ยวกับงานแม้แต่น้อยผิดกับตอนนี้

“ทำเถอะน่าแก”

“สู้ ๆ นะคะพี่เดียร์ เอ่อมีอีกเรื่องค่ะบอสบอกว่าบ่ายสามมีประชุมด่วนนะคะ”

“แกเข้าประชุมไหมตะวัน”

“เข้าสิ ไว้เจอกันนะ แล้วก็มีหนุ่มมาชวนกินข้าวก็ไปกินสิ”

“ที่เป็นเพื่อนของพี่ชายกับลูกค้ารายใหญ่ของบริษัทเนี่ยนะ”

“ใช่ ก็ไปในฐานะพี่น้องไง คิดอะไรมาก”

ภัคธีมาพยักหน้าพลางเล็กน้อยกับสิ่งที่ตะวันวาดเอ่ยขึ้นมา เธอนั้นคิดมากทุกครั้งที่ชายหนุ่มชวนเธอไปรับประทานอาหารด้วยกัน สองต่อสองโดยส่วนตัวไม่ได้คิดอะไรมาก แต่เราไม่สามารถห้ามความคิดของคืนอื่นได้

“ไว้เจอกันตอนประชุมนะ เดี๋ยวขอทำงานก่อน”

             

“ให้ตายเถอะ นี่มันอะไรกันเนี่ยเมื่อไหร่งานฉันจะเสร็จสักที”

การประชุมงานที่แสนยืดเยื้อยาวนานเป็นเวลาหลายชั่วโมงทำเอาทุกคนสภาพแทบไม่ต่างจากภัคธีมาแม้แต่น้อย

“นั่นสิงานเก่ายังไม่เรียบร้อย งานใหม่มากองรอเป็นภูเขา”  

หลายคนต่างพากันบ่นเป็นเสียงเดียวกันแต่จะทำอย่างไรได้งานเยอะยังดีกว่าไม่มีงานทำและช่วงนี้ทุกคนต่างพากันรีโนเวทบ้าน รีสอร์ทกันใหม่ให้เข้ากันตามยุคสมัยที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

เช่นเดียวกับรีสอร์ทของเตชินท์ที่ต้องการเปลี่ยนแปลงให้มันดีขั้น แต่เขาก็ยังไม่ยอมอนุมัติให้ผ่านงานเสียที

“นี่ยัยเดียร์ของแกก็มีแต่ของคุณเตชินท์”

“ใช่ของคุณเตชินท์ จะห้าเดือนแล้วปรับนั่นปรับนี่อยู่ได้ แล้วไหนบอกว่ารีบนักรีบหนา”

คนตัวเล็กบ่นอุบอิบให้กับคนที่สั่งเธอปรับงานแล้วปรับงานอีก นับตั้งแต่วันที่เธอไปดูสถานที่พร้อมกับน้องผู้ช่วยนี่ก็หนึ่งเดือนแล้ว

ทว่านับตั้งแต่กลับมาจากที่นั้นเธอรู้สึกว่าชายหนุ่มจะปฎิบัติกับเธอแตกต่างออกไป จากที่ไม่เคยมายุ่งวุ่นวายกับเธอกลับมาหาที่ออฟฟิศค่อนข้างบ่อย ไหนจะช่อดอกไม้เกือบสิบช่อที่วางอยู่ในห้องอีก

“อย่าบ่นไปนักเลยน่า”

“ทำไมคะพี่ธีน้องบ่นนิดหน่อยเองนะ” เธอหันไปบอกเจ้านายที่เคารพเหมือนพี่ชายอีกคนพลางทำหน้ามุ้ยเล็กน้อย

“บ่นน่ะบ่นได้ไม่ว่าอะไรหรอก ว่าแต่ช่วงนี้คุณเตเขาส่งดอกไม้มาให้เราบ่อยนะ”

ธีรัมต์ถามแกมยิ้มแซวสาวรุ่นน้อง

“ใช่ค่ะบอสรับช่อดอกไม้แทบจะทุกวัน” ไม่วายที่เพื่อนร่วมงานต่างแซวภัคธีมาตามเจ้านายอีกระรอกหนึ่ง

“มีอะไรหรือเปล่า”

“ไม่มีอะไรนี่คะพี่ธี เดียร์ก็ไม่รู้ว่าเขาจะส่งมาให้เดียร์ทำไม”

เธอเองนั้นไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าเหตุผลอะไรที่เขาจะต้องส่งดอกไม้มาให้เธอทุกวัน ไหนจะบางครั้งมีสั่งอาหารมาเลี้ยงพนักงานที่ออฟฟิศอีกด้วย

ถ้าหากว่าเป็นเหตุผลที่ต้องการให้เธอไปทานข้าวด้วยก็เถอะ 

“หรือว่าคุณเตชินท์เขากำลังจีบพี่เดียร์”

อยู่ ๆ ขนิษฐาพูดขึ้นในจังหวะที่ภัคธีมากำลังจิบน้ำได้ยอนถึงกับสำลักน้ำหันมองผู้ช่วยรุ่นน้องทันที

“อันนี้ก็เป็นไปได้” ตะวันวาดเสริม

“ไม่จริงหรอก” สาวเจ้ารีบปฏิเสษทันที โดยที่พยายามปกปิดซ่อนเร้นความรู้สึกของตนเองที่มีต่อชายหนุ่มเอาไว้ด้วย

“สายตาที่คุณเตชินท์มองพี่เดียร์มันแปลก ๆ อยู่นะ”

“ไม่มีอะไรหรอก แค่มองในฐานะน้องสาวนั่นแหละไม่ต้องใส่ใจหรอก” ภัคธีมารีบบอกปัดทันทีและขอตัวกลับก่อนเพราะถ้าหากอยู่นานกว่านี้เรื่องราวคงบานปลายแน่นอน ผู้ร่วมวงสนทนาทั้งสามคนก็ไม่ติดอะไรเพราะนี่ก็เลยเวลาเลิกงานมาพอสมควรแล้ว  ทว่าคิดไปคิดมาภัคธีมาจะกลับบ้านตอนนี้ก็ได้ แต่ก็ต้องเสียเวลารถติดหลายชั่วโมง จากที่เก็บของเตรียมกลับบ้านจึงเปลี่ยนใจนั่งทำงานต่อน่าจะดีกว่า

“พี่เดียร์ขิงกลับก่อนนะ”

“ฉันกลับก่อนนะ ขับรถดี ๆ ล่ะ”

เพื่อนร่วมงานหลายต่อหลายคนต่างผลัดกันมาบอกภัคธีมาว่าขอตัวกลับก่อนเพราะเห็นหญิงสาวยังไม่ออกมาจึงแวะมาบอกเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ตกใจที่ออกมาแล้วไม่พบใคร ทุกคนมักจะทราบดีว่าเวลาที่คนตัวเล็กทำงานจนจะไม่สนใจสิ่งรอบ ๆ ข้างเลย

เหมือนเช่นตอนนี้ที่กำลังมีใครบางคนยืนกอดอกมองหญิงสาวที่กำลังตั้งอกตั้งใจในการทำงานอยู่ ทำเอาคนที่ยืนมองถึงกับส่ายหน้าน้อย ๆ กับความไม่ระวังตัวของเธอเอาเสียเลย หากเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นมาจะทำอย่างไร

“แล้วพี่จะกลับมาเมื่อไหร่”

อยู่ ๆ ภัคธีมาก็พูดขึ้นมาทำเอาคนที่ยืนแอบมองถึงกับฉงนเล็กน้อยพลางหรีตามองว่าหญิงสาวกำลังคุยกับใครอยู่

“ค่ะ งั้นอีกสามเดือนเจอกันคิดถึงนะคะพี่ชายขา”

หลังจากคุยธุระกับพี่ชายดสร็จเรียบร้อยแล้วก่อนวางสายไม่วายอ้อยอ้อนคนปลายสายตามประสาพี่น้องที่ไม่ได้เจอกันมานาน เธอโทรคุยกับพี่ชายไปแก้งานที่อยู่ตรงหน้าไปเพลิน ๆ จนเวลาล่วงเลยมาสองชั่วโมงเห็นจะได้

“ในที่สุดก็เสร็จสักที” 

เธอเอ่ยกับตัวเองเบา ๆ พลางบิดยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยให้คลายความเมื่อยล้าจากการนั่งทำงานโดยที่ไม่เปลี่ยนท่าทางเป็นเวลานาน ๆ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะเข้ากับกระจกทำเอาคนที่นั่งอยู่ถึงกับหันควับด้วยความตกใจ

“งานเสร็จแล้วไปกินข้าวเป็นเพื่อนพี่หน่อย”

ไม่ใช่เสียงใครที่ไหนนอกเสียจากเตชินท์คนที่คอยตามตื้อภัคธีมาตามประสาคนที่เขาจะสานสัมพันธ์กับเธอ

“พี่เต มาทำอะไรที่นี่คะ”

“มารอรับเดียร์ไปทานข้าว”

“ก็ได้ค่ะ ไปก็ไปแต่ต้องเป็นร้านที่เดียร์เลือกนะคะ”

เธอถอนหายใจเล็กน้อยก่อนที่จะตกปากรับคำว่าจะไปกับเขา แต่มีข้อแม้ว่าร้านที่ไปต้องเป็นร้านที่ตนเลือกเท่านั้น แน่นอนว่าชายหนุ่มย่อมตกลงอยู่แล้ว

ว่าเธอจะพาไปร้านอาหารร้านไหน

อาหารมื้อพิเศษที่เธออยากกินมานานคงหนีไม่พ้น ร้านหมูกระทะ แต่ไม่มีโอกาสได้กินเสียทีเพราะงานยุ่งมาก เตชินท์เห็นร้านแล้วก็ไม่ได้ว่าหรือติดอะไร เขาเองก็รู้สึกชอบไม่น้อยที่ได้กลับมากินอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ได้มากับคนตรงหน้ามันย่อมดีเข้าทางเข้า

แค่ปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปทางเส้นทางของมัน

ไม่ใช่สิ ต้องเป็นไปตามแผนที่เขาวางเอาไว้ที่จะเอาคืนคนพวกนั้น

“เดียร์”

อยู่ ๆ ชายหนุ่มก็เรียกชื่อหญิงสาวขึ้นมา

“คะ”

“พี่จะจีบเดียร์”

ร่างสูงเพรียวก้าวเดินไปข้างหน้ากวาดสายตามองร้านเสื้อผ้าหลากหลายแบรน์ทั้งราคาที่จับต้องได้และราคาที่เกินความสามารถที่คนอย่างเธอสามารถซื้อหาได้ แต่อันที่จริงเราไม่จำเป็นต้องซื้อสิ่งของราคาแพงก็ได้ใส่ชุดไหนถูกใจและชอบก็ซื้อหามาใส่

แต่ส่วนใหญ่ที่เข้าร้านหรู ๆ ราคาแพง ๆ ก็มักจะลองชุดนั้นชุดนี้ไปเรื่อยถูกใจค่อยซื้อ น้อยครั้งที่จะเห็นคนอย่างภัคธีมามาเดินเล่นภายในห้างสรรพสินค้าแบบนี้ หากไม่มีเรื่องที่คิดไม่ตกเรื่องงานที่ทำอยู่ ก็เป็นเรื่องส่วนตัว

‘พี่จะจีบเดียร์’

คำ ๆ นี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวอยู่ตลอดเวลานับตั้งแต่วันนั้นที่เตชินท์ได้พูดกับเธอ

คนตัวเล็กที่กำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ภายในร้านพลางคิดถึงเรื่องที่ชายหนุ่มพูดกับเธอถึงกับพึมพำกับตัวเอง

“ไม่ใช่หรอกมั้งพี่เตเขาแกล้งแกรึเปล่า” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางเอาชุดที่อยู่ในมือทาบกับตัวเองและดูความเหมาะสมและเข้ากัน ในจังหวะที่เธอถอยหลังไปชนกับใครบางคนเข้า

“โอ๊ยนี่ถอยหลังประสาอะไรเนี่ย” น้ำเสียงเหวี่ยงวีนอย่างไม่พอใจที่มาชนเจ้าหล่อน

“ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้มองค่ะ” 

ใช่อันที่จริงเธอเองก็ไม่ได้ระวังด้วยจนทำให้ชนคนข้างหลัง จึงรีบขอโทษขอโพยสาวเจ้าอย่างรวดเร็ว แต่ก็ต้องจกตะลึงในความสวยของคนตรงหน้า

สวยมา ผู้หญิงอะไรทำไมสวยอะไรขนาดนี้ ขนาดภัคธีมาเองที่เป็นผู้หญิงด้วยกันถึงขั้นเอ่ยปากชมในความสวย

“ไม่เป็นไร คราวหลังก็หนัดระวังบ้างล่ะจะได้ไม่ไปชนคนอื่นเขาอีก” น้ำเสียงของคนตรงหน้าเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่วีนเธอด้วย

“ขอโทษจริง ๆ ค่ะ”

“ไม่เป็นไร” สาวสวยคนนั้นเดินออกไปเลือกกระเป๋าแบรน์เนมราคาแสนแพง เธอมองอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันมาสนใจในส่วนของตัวเองและวนกลับคิดเรื่องของตัวเอง แต่ก็ต้องส่ายหน้าไล่ความคิดนั้นออกจากหัวไปให้หมดไม่ต้องคิดในตอนนี้

ภัคธีมากำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ก็มีข้อความแจ้งเตือนผ่านหน้าจอล็อคสกลีนโทรศัพท์มือถือของตน จึงเอาของที่อยู่ในมือเก็บเข้าที่เดิมก่อนมาตอบข้อความเพียงเสี้ยววินาทีก็เปลี่ยนเป็นรับสายแทน

“ฮัลโหลว่ายังไงตะวัน”

“แกอยูไหนเนี่ยเดียร์” คนปลายสายรีบถามทันทีที่เพื่อนเงียบหายไปไม่ได้ติดต่ออะไร เพราะปกติสาวเจ้ามักจะบ่นเรื่องงานหรือสิ่งที่เจอชวนให้ปวดหัวในแต่ละวัน

“เดินห้างคลายเครียดน่ะ”

“แปลกนะที่แกไม่ชวนฉันไปกับแกด้วย”

“ฉันเห็นว่าแกงานเยอะน่ะเลยไม่ได้ชวนแค่มาเดินเล่นแป๊ปเดียวเดี๋ยวก็กลับแล้ว”

“เดี๋ยวก็กลับใช่มั้ย เย็นนี้กินหมูกระทะกัน” ตะวันวาดชวนเพื่อนไปหาอาหารเย็น

“ได้ เจอกันร้านเดิม”

หลังจากที่ตกลงกันเรียบร้อยภัคธีมาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าและเอาชุดที่เธอหมายตาไปให้พนักงานพร้อมทั้งชำระเงิน ในระหว่างที่เธอรอเสื้อผ้าชุดใหม่จากพนักงาน สาวสวยคนเมื่อครุ๋นี้ก็เดินมายื่นข้าง ๆ พร้อมทั้งบอกพนักงานว่าต้องการกระเป๋าใบนั้น

“กระเป๋าใบนี้ยังเหลืออยู่ไหมคะ"

สาวเจ้าถามพนักงานอีกคนที่ยืนประจำอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์

“สักครู่นะคะคุณลูกค้าเดี๋ยวดิฉันเช็คสต๊อคให้ค่ะ”

ระหว่างที่ภัคธีมากำลังรอพนักงานนำของมาให้ อยู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มร่างสูงสวมเสื้อเชิ๊ตสีขาวสวมทับด้วยสูทสีดำกางเกงสแล็กผ้าเนื้อดี เดินตรงมายังเธอกับสาวสวยผมยาวดัดลอนในเสื้อคาดิแกนท์สีเทาอ่อนตัดกับ

มินิสเกิร์ตสีขาวสั้นเหนือเข่าโชว์ขาเรียวสวยรับกับรองเท้าส้นสูง ยิ่งทำให้ดูดีมากขึ้น  ในมือถือกระเป๋าแบรน์เนมใบหรู

“ซื้อเสร็จหรือยัง”

“พนักงานไปดูให้อยู่ รอหน่อยไม่ได้หรือไงแค่นี้ทำเป็นรอไม่ได้”

“รอได้พี่สาวทั้งคน”

เสียงสนทนาของทั้งสองที่อยู่ไกล้ ๆ ภัคธีมารู้สึกคุ้นเสียงของผู้ชายที่เดินเข้ามาใหม่เหลือเกิน จนคนตัวเล็กอดสงสัยไม่ได้ว่าเป็นใคร

แต่กำลังจะหันก็ถูกพนักงานคนก่อนหน้านี้เรียกเอาไว้เสียก่อน

“ชุดของคุณลูกค้าที่สั่งได้แล้วค่ะ จำนวนสองชุด”

“ขอบคุณค่ะ”

ภัคธีมาส่งบัตรเครดิตในมือให้พนักงานเพื่อที่จะชำระเงินและถุงเสื้อผ้ามาไว้กับมือ จังหวะที่เธอกำลังหันหลังเดินออกนอกร้านก็ต้องหยุดชะงักกับเสียงเรียกชื่อของตัวเอง

“เดียร์”

“พี่เต”

“รู้จักกันด้วยเหรอ” สาวสวยผมลอนชี้ไปทางทั้งสองราวกับสงสัยว่ารู้จักกันได้อย่างไร

“รู้ นี่เดียร์น้องสาวของไอ้กร ส่วนเดียร์นี่พี่ปลายพี่สาวของพี่”

“สวัสดีค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เดียร์นะคะเป็นมัณฑนากรที่ออกแบบภายในให้

รีสอร์ตของพี่เต”

ทั้งสามคุยกันเล็กน้อยก่อนจะพากันแยกย้ายไปในที่ที่ตนอยากไป เช่นเดียวกันกับเตชินท์ที่ผละออกจากพี่สาวแล้วตามภัคธีมาออกไป