เข้าสู่ระบบแชร์
อดทนหน่อยเถิด
วันที่เผยแพร่:
2026-09-19 23:04:16
บทล่าสุด
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 กลืนน้ำลาย
เป็นนาน...กว่าที่ไป่มู่ชิงจะดึงสติกลับมาได้หลังจากที่ฉู่ซูเหยียนออกจากเรือนเซียงอี้ไป ไม่นานนักหลี่หยู่ก็หอบเอาอ่างล้างหน้าพร้อมกับขี้ผึ้งบรรเทาอาการเจ็บช้ำที่ท่านอ๋องแปดกำชับว่าให้นำมาให้นางจากการสอบสวนหลี่หยู่ก็ได้ความมาว่าเมื่อคืนนี้นางถึงกับปีนขึ้นไปนั่งชมจันทร์บนต้นไม้ ฉู่ซูเหยียนที่โผล่มาจากไหนไม่รู้อุ้มนางเข้าเรือนเซียงอี้ด้วยโทสะ หลังจากนั้นจึงได้ยินเสียงนางที่ร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดและประโยคต่อว่าอีกหลายคำคราวนี้จะมีผู้ใดไม่ทราบอีกบ้างว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น...“พระชายา ท่านอ๋องมีรับสั่งให้เสด็จไปที่เรือนเหอฮวาเพคะ”เสียงรายงานที่ดังขึ้นเรียกให้ไป่มู่ชิงหันไปมองแล้วถอนหายใจออกมาดังๆ ได้แต่โบกมือไหวแล้วตอบได้คำเดียวว่า…“เดี๋ยวไป!”ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามโดยที่หญิงสาวเองก็หาได้มีความเร่งรีบแต่อย่างใด ในที่สุดบ่าวคนหนึ่งก็นำทางนางเข้าไปทางด้านหลัง สองข้างทางปลูกต้นไม้เต็มไปหมดจนนางขมวดคิ้วสงสัย รกจนทึบไปหมดเช่นนี้นางจะถูกงูกัดตายไปก่อนหรือไม่!หากแต่เดินลัดเลาะเข้ามาอีกราวสามจั้ง10 ป่ารกร้างเมื่อครู่ก็ค่อยๆ สว่างขึ้นพร้อมกับปรากฏเรือนหลังใหญ่ มีลำธารสายเล็กทอดยาวออกไปสุดลูก
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 อดทนหน่อยเถิด
นางชอบเขาถึงกับเอามาฝันถึงเรื่องบนเตียงเลยหรือเนี่ย! หญิงสาวคิดไปพลางดวงหน้าก็แดงก่ำ ลามลงไปทั่วตัวจนชายหนุ่มกัดฟันกรอดข่มกลั้นความต้องการ มองดูผิวละเอียดตรงหน้าที่คล้ายถูกแต้มชาดไปทั่วทั้งตัวแท่งหยกร้อนสัมผัสเข้าที่หน้าขาพร้อมทั้งถูไถไปมาราวกับต้องการลดความทรมานของตัวเอง แต่ยิ่งสัมผัสมากเพียงใดก็ดูเหมือนว่ากำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้ มือที่ลูบไล้อย่างเบาหวิวเมื่อครู่เพิ่มพละกำลังบีบเค้นหนักหน่วงตามสันชาตญาณของบุรุษฟันคมๆ ของเขาสัมผัสไปทั่ว กัดกินเนื้อหวานฉ่ำตรงหน้าอย่างกระหาย สลัดคราบท่านอ๋องผู้แสนเย็นชาไปเสียสนิทกัดกินจนเนินเนื้อเกิดเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด ไม่เว้นแม้กระทั่งบริเวณต้องห้าม เขาก็ยังไม่สนใจด้วยซ้ำไป่มู่ชิงขมวดคิ้ว ส่งเสียงในลำคอด้วยความเจ็บ หากแต่ไม่ทันไรก็รู้สึกว่าร่างตัวเองกำลังถูกแรงมหาศาลผลักออกให้พลิกตัวไปแรงๆ พร้อมกับไฟร้อนกำลังโลมเลียอยู่บริเวณไหล่และแผ่นหลังจนขนลุกซู่ฝันอะไร...เหมือนจริงเป็นบ้า!ทั้งๆ ที่ร่างกายเริ่มเคลื่อนไหวไปมาด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด หากแต่ในใจยังคิดว่าเป็นเพียงจินตนาการเท่านั้น หญิงสาวจึงได้แต่ปล่อยให้ความฝันครอบงำ มิได้คิดปัดป้องออกแต่อย่า
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 ท่านต้องมีแต่ข้าเพียงผู้เดียว!
“ฉู่ซูเหยียน! บอกข้ามา ที่แท้แล้วท่านพูดจริงหรือไม่!!!”เสียงของนางดังเสียจนคนฟังต้องย่นหน้าหนี มือหนึ่งเอื้อมไปดึงม่านมุ้งสีขาวนวลลงเพื่อปิดบังมิให้ผู้คนภายนอกที่อาจจะ ‘เผลอ’ เข้ามาเห็นมิใช่ว่าเขาไม่มีปัญญาจัดการกับนาง อันที่จริงเรี่ยวแรงของนางนั่นสบายมากหากเขาคิดจะนำตัวนางออกไป แต่สิ่งที่เขาต้องการจะรอดูก็คือนางคิดจะทำอะไรกับเขาต่างหาก!ไป่มู่ชิงถลึงตาใส่เขา อีกทั้งยังใช้มือดึงผมยาวใต้อาณัตินั่น“ท่านพูดจริงหรือไม่”ฉู่ซูเหยียนอ้าปากค้าง มองการกระทำของนางด้วยใบหน้าดำสลับแดงด้วยโทสะอยู่บ้างที่นางถึงกับขนาดกล้ากระชากผมเขาแล้วตะเบ็งเสียงใส่อย่างลบหลู่เช่นนี้!เอิ๊กกก...ยังไม่ทันที่จะได้คว้ามือเล็กออก หรือต่อว่านางสักครึ่งประโยค หญิงสาวก็อ้าปากออกเปล่งเสียงประหลาดพร้อมทั้งกลิ่นเหม็นเขียวของยา ปนเปมากับสุราชั้นดี!“ไป่ มู่ ชิง”ชายหนุ่มเรียกนาง เน้นทีละคำอย่างควบคุมอารมณ์ สตรีผู้นี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกันถึงได้ทำเรื่องเสื่อมเสียแบบนี้กับเขา“ฉู่ซูเหยียน ท่านบอกข้ามา สิ่งที่ท่านสื่อกับข้าเมื่อตอนกลางวัน ท่านล้อข้าเล่นใช่หรือไม่”เสียงนั้นทำให้มือที่เตรียมจะยกนางออกจากตัวหยุดไป“เรื่องอะไ
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 กลิ่นเหม็นเปรี้ยว
“พระชายา ลงมาด้านล่างเถิดเพคะ มีปัญหาอะไรค่อยๆ คุยกันเถิด”เสียงตะโกนของหลี่หยู่ที่ดังเข้ามาในหูทำให้ฉู่ซูเหยียนรีบเร่งฝีเท้ายาวๆ เข้าไปหา เห็นบ่าวไพร่จำนวนไม่น้อยกำลังยืนล้อมรอบต้นไม้สูงใหญ่ต้นหนึ่งด้วยท่าทีกระวนกระวาย โดยเฉพาะเมื่อเห็นร่างที่น่าเกรงขามของเจ้าของจวนกำลังย่างกรายเข้ามา!“ทะ...ท่านอ๋อง”“เกิดอะไรขึ้น”ถึงแม้ปากจะถามผู้ที่อยู่เบื้องล่าง หากแต่สายตากลับช้อนมองขึ้นด้านบน กิ่งไม้ใหญ่กิ่งหนึ่งกำลังรองรับร่างเล็กของไป่มู่ชิงที่กำลังแกว่งขาไปมาอย่างสบายใจเฉิบหลี่หยู่หันซ้ายขวา สีหน้าราวกับจะร้องไห้“พระชายาเมาโอสถเพคะ”ฉู่ซูเหยียนเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มองดูคนเมาไม่รู้เรื่องรู้ราวอยู่บนนั้น“ไป่มู่ชิง ลงมาเดี๋ยวนี้!”เสียงทุ้มที่ดังขึ้นราวกับตะคอกนั้นทำให้ดวงตาหวานมองลงมาเบื้องล่างด้วยสีหน้างุนงง ทัศนียภาพบนท้องฟ้าที่สวยงามเมื่อครู่เปลี่ยนมาเป็นใบหน้าคมที่ถมึงทึงพร้อมๆ กับสีหน้าซีดเผือดของผู้คนรอบข้างหญิงสาวมองเขานิ่งๆ ครู่หนึ่งท่ามกลางการภาวนาของทุกคนที่หวังว่าพระชายาจะลงมาตามคำสั่งนั่นแต่โดยเร็วทว่าแทนที่ร่างบอบบางนั่นจะรีบลงมา โฉมหน้าสะคราญเอียงคอมอง
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 ปฏิเสธชายารอง
หลังจากที่หมออู๋ตรวจอาการไป่มู่ชิงเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง พิษนั่นถึงแม้จะอันตรายถึงชีวิต หากแต่ปริมาณที่หญิงสาวได้รับนั้นมิมากนัก อีกทั้งยังได้รับการฝังเข็มขับพิษมาก่อนหน้านี้แล้ว แค่เพียงดื่มยาอีกหนึ่งถ้วยและพักผ่อนให้เพียงพอ พรุ่งนี้เช้าก็มิมีอาการใดหลงเหลืออยู่อีกหลี่หยู่ประคองถ้วยยาอุ่นร้อนเข้ามา มองดูเจ้านายที่เอนกายอยู่กับหมอนอิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความครุ่นคิดอยู่หลายส่วน“พระชายา ดื่มโอสถเสียหน่อยเถิดเพคะ”ไป่มู่ชิงมองดูถ้วยยาที่ถูกวางไว้บนโต๊ะ มองอีกฝ่ายแน่นิ่ง“หยู่เอ๋อร์” หยุดประโยคเล็กน้อย “ขอมือเจ้าหน่อย”“มีอะไรหรือเพคะ”“เอามาเถอะน่า”ไป่มู่ชิงคะยั้นคะยอ ยังมีความรู้สึกไม่มั่นใจอยู่บ้างว่าที่แท้แล้วความสามารถของนางยังคงอยู่หรือไม่ ถึงแม้จะสามารถอ่านใจพระสนมซิวหรงได้ หากแต่ภายในใจยังคงรู้สึกสงสัยกับสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างที่นางอ่านใจบุรุษผู้นั้นเหตุใดจู่ๆ ความสามารถของนางถึงใช้การไม่ได้...‘พระชายาเป็นอะไรมากหรือไม่’“ข้าดีขึ้นแล้ว”หญิงสาวเอ่ยตอบทันทีที่เสียงหนึ่งดังขึ้นมาในหัวพร้อมกับผ่อนลมหายใจออก ความสามารถของนางก็ยังอยู่ดี เรื่องเมื่อตอนกลางวันนั่นต้องเกิ
เปิ่นหวางเฟย 八王妃 ปิ่นทอง
ฉู่ซูเหยียนมองร่างเล็กที่ตกอยู่ในห้วงนิทรา ใบหน้าพิงอยู่บนอกของเขาอย่างไม่รู้เรื่องราว ร่างกายของนางสั่นไหวตามแรงเคลื่อนของรถม้าที่สั่นคลอนตามความขรุขระของพื้นถนน นั่นเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาต้องใช้มือช่วยจับไหล่ของอีกฝ่ายเอาไว้ให้อยู่กับที่เมื่อรถม้าหยุดลง ชายหนุ่มมองเสี้ยวหน้าข้างที่ดูอิดโรยของไป่มู่ชิงอย่างครุ่นคิด หากแต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไร ประตูรถม้าก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้าของหมางกั๋ว“ท่านอ๋อง...”พูดไม่จบประโยคก็มองดูภาพตรงหน้าตาถลน เห็นร่างสูงใหญ่ของท่านอ๋องแปดกำลังโอบล้อมร่างของพระชายาเอาไว้จนมิด อีกทั้งท่อนแขนทั้งสองยังโอบกอดไว้แน่นอีกด้วย!ฉู่ซูเหยียนกระแอมไอออกมาครั้งหนึ่ง ค่อยๆ ปล่อยไป่มู่ชิงให้เป็นอิสระ เขย่าร่างนางเบาๆ ทั้งที่ใบหน้าแดงสลับดำด้วยความขวยเขิน!“ถึงจวนแล้ว”หมางกั๋วก้มหน้าลงลอบอมยิ้มกับภาพตรงหน้านั่น นอกจากหลิวอี้ถ่งแล้ว ท่านอ๋องแปดก็มิเคยใกล้ชิดสนิทสนมกับสตรีอื่นอีก มิหนำซ้ำท่านอ๋องยังแสดงท่าทีเป็นห่วงเป็นใยเสียจนผิดปกติหรือบางทีท่านอ๋องอาจจะรู้สึกโปรดปรานพระชายาขึ้นมาบ้างแล้ว...ทางด้านฉู่ซูเหยียนที่พยายาม ‘สะกิดเบาๆ’ แต่ดูเหมือนคนข้างกายจะไม่ยอมรู้สึ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ข้ามเวลามาเป็นภรรยาสามีขาพิการ
เยว่หลง33.3K viewsข้ามเวลามาเป็นไทเฮาสุดแกร่ง
ลิ่วเยว่79.1K viewsชายาแพทย์พลิกชะตา
ฮวาฮวาตีลังกาแปล687.5K viewsลิขิตรัก องค์ชายไร้ใจ
กุหลาบดิน40.8K viewsเมื่อตำราวสันต์ของข้า ดันไปปลุกมังกรที่หลับไหลของซื่อจื่อ
ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้า141 viewsพลิกชีวิตพระชายาผู้ถูกทอดทิ้ง
โย่วจื่อฉา71 viewsบุตรเช่นข้า หาได้ต้องการบิดาเช่นท่าน
จิ้งจอกสะท้านหม้อไฟ3.2K viewsตายแล้วเกิดใหม่ ดันเป็นฮ่องเต้
อักษราลัย164 views
