บททั้งหมดของ เปิ่นหวางเฟย 八王妃: บทที่ 1 - บทที่ 9

“ฉันกำลังจะถึงแล้ว”“เหลืออีกห้านาทีหนังจะเข้าแล้วนะ”“ฉันก็กำลังรีบอยู่นี่ไง”ไป่มู่ชิงพูดใส่หูฟังในขณะที่กำลังปั่นจักรยานด้วยความรีบเร่ง วันนี้เธอมีนัดกับเพื่อนๆ ในห้องในวันหยุดสัปดาห์เพื่อเป็นการอำลาที่ทุกคนต่างกำลังจะแยกย้ายเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยมองออกไปสุดสายตาพบว่าตึกสูงใหญ่ของห้างสรรพสินค้าอยู่อีกไม่ไกล เหลือเพียงแค่ปั่นจักรยานผ่านแม่น้ำสายนี้ไปเท่านั้นหญิงสาวเหลือบมองน้ำลึกด้วยใจที่สั่นไหวเล็กน้อยอย่างไม่ทราบสาเหตุ ก่อนที่จะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูแล้วถอนหายใจเสียงดัง เมื่อวานดูซีรีส์ดึกไปหน่อยวันนี้เลยตื่นสายเอาเสียได้ จะให้รอรถประจำทางก็กลัวจะช้าเกินไปเลยตัดสินใจปั่นจักรยานมาท่ามกลางแดดร้อนๆหากแต่เมื่อละสายตาออกจากข้อมือ ทันใดนั้นจู่ๆ ก็มีรถยนต์คันใหญ่กำลังขับมาด้วยความโซซัดโซเซเหมือนคนเมาไป่มู่ชิงเบิกตากว้าง เบี่ยงจักรยานหักหลบไปอีกทางด้วยความตกใจ“กรี๊ดดด”ตู๊ม!!!--------------------------------------------------------ตู๊ม!!!“องค์หญิง นางตกไปในน้ำแล้ว ทำอย่างไรกันดีเพคะ”นางกำนัลผู้หนึ่งหันมาถามองค์หญิงห้าด้วยความกระสับกระส่าย ในขณะที่ไป่ลู่อิงมองดูร่างเล็กของน้องสาวที่

“องค์หญิงเพคะ อยู่ที่นี่หรือเปล่าเพคะ”เสียงตะโกนเรียกที่ด้านหน้าตำหนักทำให้ไป่มู่ชิงสลัดความคิดออกจากภวังค์“ข้าอยู่ด้านหลัง มีอะไรหรือ”สิ้นเสียงขานรับนั่น นางกำนัลผู้หนึ่งก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามากล่าวด้วยความร้อนใจ“พระมเหสีทรงเรียกพบที่ตำหนักเพคะ”“เดี๋ยวข้าไป”ไป่มู่ชิงพยักหน้า รีบเคี้ยวขนมในปากจนหมดขณะที่ดวงตายังเต็มไปด้วยความเบื่อหน่าย ดูท่าทางไม่ได้หาเรื่องนางสามวันไป่ลู่อิงจะกินไม่ได้นอนไม่หลับแล้วหลี่หยู่สบตาอีกฝ่ายพลางกะพริบตาปริบๆ ใบหน้าเหยเก มองดูท่าทางไม่เดือดเนื้อร้อนใจขององค์หญิงแล้วก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ลองตามให้ไปที่ตำหนักเช่นนี้อีกฝ่ายต้องถูกหาเรื่องอะไรอีกแน่“องค์หญิงเพคะ”“อย่าห่วงเลย พวกเขาคงไม่มีอะไรทำ”ไป่มู่ชิงโบกมือไหว หยิบขนมใส่ปากอย่างเชื่องช้าคล้ายไม่ทุกข์ร้อน อีกทั้งยังบิดขี้เกียจเป็นของแถมอีกต่างหาก!ในเมื่อเจ้านายยังไม่รู้สึกรู้สา นางเองก็ได้แต่ลอบถอนหายใจ“องค์หญิงระวังตัวด้วยนะเพคะ”---------------------------------------------------------------“ถวายพระพรเพคะเสด็จแม่”ไป่มู่ชิงย่อตัวคำนับสวยงามด้วยใบหน้าเรียบเฉย มองดูพระมเหสีนั่งอยู่บนตั่งตัวสูงที่

ถึงแม้อีกฝ่ายจะมิใช่พ่อบังเกิดเกล้า แต่อย่างไรเสียนางมาใช้ชีวิตในร่างนี้ เขาก็ยังเป็นพ่อที่ควรปกป้องบุตร!ริมฝีปากบางกระตุกยิ้มขึ้นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“เสด็จพ่อมีความเห็นอย่างไรเพคะ”ไป่ซีลู่มองดูบุตรสาวที่ไม่ยอมสบตาแล้วก็ได้แต่กลืนน้ำลายลงคอ เขารู้ว่าที่ผ่านมาเขา ‘จงใจ’ เพิกเฉยบุตรีคนนี้เป็นอย่างมาก เรื่องที่สมควรปกป้องก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแต่นั่น...ก็เพื่อนางทั้งสิ้น...หากเขาออกตัวปกป้อง มีหรือที่พระมเหสีและไป่ลู่อิงจะไม่เพิ่มความรุนแรงเข้าไป แต่หากเขาทำตัวไม่สนใจแล้วพวกนางก็จะทำเพียงเล็กน้อยเท่านั้นทั้งหมดนี้เป็นเพราะความคับแค้นใจ ถึงแม้พระมเหสีจะเป็นชายาเอก หากแต่เขากลับปักใจอยู่ที่ชายารองเพียงผู้เดียว“ความสุขของเจ้าอยู่ที่ถงเยว่”เสียงทุ้มกล่าวออกมาด้วยความนุ่มนวล แต่นั่นกลับทำให้ไป่มู่ชิงเหลือบมองคนพูดอย่างไม่เชื่อสายตาประโยคที่ดูจะเรียบง่ายและเหมือนจะเป็นการบังคับกลายๆ นั่นกลับแฝงไปด้วยความรู้สึกหนึ่งที่ไป่มู่ชิงไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมีนั่นก็คือ...ความเป็นห่วงไม่ต้องมีคำพูดโจ่งแจ้ง ทว่านัยน์ตาของอีกฝ่ายกลับทำให้นางรู้สึกเช่นนั้นจริงๆ ถึงแม้แฝงไปด้วยความขึ้งเครียด แต่ก็ยัง

ดูยิ่งใหญ่มากจริงๆ มิน่าเล่าผู้คนถึงได้ให้ความสนใจมากมายถึงเพียงนั้นไป่มู่ชิงคลี่ยิ้มเบิกบานมองดูขบวนองค์หญิงเก้าที่กำลังเดินทางอยู่ตรงหน้า เมื่อครู่นางแสร้งหยุดรถม้าก่อนจะอาศัยจังหวะชุลมุนเล็กน้อยนั่นหนีออกมาในคราบชุดของหลี่หยู่หญิงสาวสลัดผ้าที่ปิดบริเวณใบหน้าของตัวเองออก ถือเป็นความโชคดีอย่างหนึ่งที่แคว้นเหอเป่ยมีขนบธรรมเนียมประเพณีให้หญิงสาวต้องใช้ผ้าคลุมบริเวณจมูกลงมาหากไปเยือนเมืองอื่นเพื่อเป็นสัญลักษณ์ของแคว้นหญิงสาวลอบสำรวจเส้นทางเดินไปเรื่อยๆ มองดูการค้าขายที่เจริญรุ่งเรืองอย่างสนใจ อาหารหลายอย่างคล้ายคลึงกับสมัยใหม่ แต่บางอย่างก็ไม่เคยเห็นมาก่อนทันทีที่ดวงตากลมโตปะทะเข้ากับขนมเซาปิ่ง4 ประกายในดวงตาก็สลดลงเล็กน้อย ขาทั้งสองก้าวเข้าไปตามกลิ่นหอมน่ากินนั่นอย่างลืมตัว‘หม่าม้า...ขากลับอย่าลืมซื้อเซาปิ่งมาให้ด้วยนะ’นี่เป็นประโยคที่นางมักใช้กล่าวกับมารดาเสมอยามที่บุพการีออกไปทำธุระนอกบ้าน...มันคือขนมที่นางเคยชอบที่สุดในอดีต“แม่นางรับอะไรดี ขนมนี่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ เลยนะ” เสียงหนึ่งดังขึ้นด้วยรอยยิ้ม พร้อมทั้งผายมือออกให้ดูเซาปิ่งวางเรียงรายกันอยู่มากมายไป่มู่ชิงกะพริบตาเล็กน้

เสียงกระบี่กระทบส่งเสียงดังสนั่นพร้อมๆ กับร่างสูงใหญ่ของชายผู้หนึ่งกำลังพลาดท่าตกเป็นเป้าของคมดาบทำให้ผู้ที่เงื้ออาวุธแท่งยาวหยุดมือ โยนแท่งเหล็กสีเงินวาวลงพื้น“ท่านอ๋องโปรดระงับโทสะด้วยพ่ะย่ะค่ะ”หมางกั๋ว องครักษ์คู่กายเอ่ยเสียงเรียบ หากแต่ริมฝีปากกลับกระตุกเล็กน้อยคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม“ข้ามีโทสะเมื่อใดกัน”สิ้นประโยคคนฟังแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ ถึงแม้อีกฝ่ายจะปฏิเสธหากแต่หัวคิ้วที่ขมวดติดกันแน่นและใบหน้าอึมครึมนั่นทำให้เขาคาดเดาอารมณ์ท่านอ๋องตอนนี้ได้ไม่ยากนักเห็นอยู่ชัดๆ ว่าอีกฝ่ายกำลังอารมณ์ไม่ดี!“องค์หญิงเก้ารูปโฉมมิต้องตาหรือพ่ะย่ะค่ะ”“มิแย่นัก”ว่าแล้วก็ก้าวย่างไปนั่งในศาลา ยกจอกน้ำชาขึ้นมาดื่มดับกระหาย ใบหน้ายังไร้ซึ่งความรู้สึกเช่นเคยหมางกั๋วลอบหัวเราะเบา ขยับเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบกระซาบเสียงจริงจัง“หรือท่านอ๋องเกรงว่านางจะเป็นคนขององค์รัชทายาท”“มิมีทางเป็นเช่นนั้นแน่”ดวงตาพยัคฆ์จ้องมองไปยังจอกน้ำชาที่ถูกเขย่าเบาๆ อย่างครุ่นคิด องค์หญิงแห่งเหอเป่ยนั่นเป็นพระราชโองการของบิดา สงครามทางใจกำลังก่อตัวเช่นนี้ เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอนที่เสด็จพ่อจะดึงคนเข้ามาเพิ่ม มั่นใจได้เส