Share

บทที่1

last update Tanggal publikasi: 2026-07-10 13:16:55

ท่ามกลางความฝันกึ่งจริงกึ่งลวง เยี่ยนหนิงเย่ขยับกายไปมา ความรู้สึกเจ็บจากการโดนทำร้ายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะบนแผ่นหลังที่เกิดจากเหงื่อ

น่าแปลกนัก…ในเมื่อเข้าสู่ฤดูหนาว เหตุใดอากาศกลับอึดอัดเช่นนี้ ทั้งร่างยังปวดเมื่อยราวกับถูกกดทับมาทั้งคืน

เปลือกตาสีมุกขยับไหวแผ่วเบา ดุจปีกผีเสื้อกระพือ ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจะค่อย ๆ เปิดขึ้น มองคานไม้เบื้องบนด้วยความงุนงง นางไล่สายตาไปโดยรอบ

สถานที่แห่งนี้หาใช่โรงพยาบาล หรือแม้แต่เรือนพักอาศัยตามปกติไม่ เหตุเพราะเครื่องเรือนโดยรอบล้วนทำจากไม้รูปแบบโบราณคล้ายคลึงกับบ้านเกิดของนางมากกว่าจะเป็นเครื่องเรือนสมัยใหม่ที่คุ้นตา

หัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างอดมิได้

เมื่อครู่…นางมิใช่ถูกคนร้ายที่เกลียดชังชาวเอเชียแทงจนสิ้นใจไปแล้วหรอกหรือ แล้วเหตุใดจึงโผล่มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้

เยี่ยนหนิงเย่พยายามประคองกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าในขณะเดียวกัน ความทรงจำบางอย่างซึ่งมิใช่ของตนเองกลับหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย

มือเล็กยกขึ้นกุมศีรษะที่เต้นตุบ ๆ อย่างเจ็บปวด จนมิทันได้สังเกตสตรีวัยเยาว์ผู้หนึ่งที่ผลุนผลันเข้ามาในเรือนด้วยท่าทีร้อนรน

“พระชายารอง! ท่านฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ”

ร่างเล็กบอบบางในชุดฮั่นฝู่สีฟ้าอ่อนเรียบสะอาด ใบหน้ากลมเล็กดูอ่อนเยาว์ เรือนผมแสกเป็นสองข้างเกล้าอย่างเรียบร้อย เพียงมองก็ทราบได้ทันทีว่าหญิงสาวตรงหน้ามีสถานะเป็น ‘สาวใช้’

เยี่ยนหนิงเย่เบิกตากว้างก่อนจะรับถ้วยชาที่สตรีนางนั้นยื่นส่งมาให้อย่างรู้ใจ คล้ายกับรู้ว่านางกำลังคอแห้งอยู่พอดี

“ขะ..ขอบคุณนะ”

“พระชายารองกล่าวว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” ผู้เป็นสาวใช้เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ

เยี่ยนหยิงเย่ฝืนยิ้มเล็กน้อย ลำตัวแข็งค้าง

พระชายารอง?

หมายถึงนางหรือ?

เยี่ยนหนิงเย่คิดอย่างตื่นตระหนก ก่อนหลุบมองเสื้อที่ตนสวมใส่ ผ้าแพรสีชมพูอ่อนให้สัมผัสนุ่มเบาบาง ถูกตัดเย็บอย่างประณีต รูปแบบที่ใส่ดูอย่างไรก็ไม่ใช่เสื้อผ้าที่สวมใส่กันในยุคปัจจุบันที่นางจากมา

หรือนางกำลังทะลุมิติ!!

เยี่ยนหนิงเย่สะบัดหัวไป พยายามปฏิเสธกับสิ่งที่ตนเองเจออยู่ ทว่าความทรงจำจากร่างเดิมกลับไหลบ่าเข้ามาไม่หยุด และในความทรงจำยังบอกอีกว่าสตรีตัวเล็กเบื้องหน้ามีชื่อว่าเสี่ยวฝู่เป็นสินเดิมที่ติดตัวมาจากจวนสกุลเยี่ยน

เสี่ยวฝู่มองนางด้วยความเป็นห่วง หากเจ้านายจอมขี้กลัวของนางกลับนิ่งเงียบ นางจึงเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า

“พระชายารอง..ท่านยังเจ็บปวดตรงไหนอยู่ไหมเจ้าคะ ให้บ่าวไปตามท่านหมอดีหรือไม่?”

“มะ...ไม่ต้อง ข้าไม่เป็นไร” เยี่ยนหนิงเย่ส่ายหน้าปฏิเสธทันที ใจเริ่มตระหนก อาการหนาว ๆ ร้อน ๆ ถาโถมเข้ามาพร้อมกับความทรงจำที่ยังหลั่งไหลไม่หยุด หากกลับไม่ปะติดปะต่อ

นางฝืนกลืนน้ำลาย ก่อนเอ่ยถามสาวใช้คนสนิทด้วยเสียงแหบพร่า

“ว่าแต่...ก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้นหรือ?”

“พระชายารองตกน้ำไข้ขึ้นสูงมาหลายคืนแล้วเจ้าค่ะ ว่าแต่พระชายารองจำอะไรไม่ได้เลยหรือเจ้าคะ?” เสียวฝู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“ข้า..”

“เช่นนั้นให้บ่าวไปตามหมอดีไหมเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่ยังถามย้ำด้วยความกังวล

“ไม่ต้อง ข้าไม่ต้องการเจอหมอ” ผู้เป็นนายกล่าวพร้อมกับยกมือห้ามไว้เสียก่อน

ตามหมอ...ต้องเสียเงิน!

หากนางยังไม่ใกล้ตาย แม้แต่หยวนเดียว นางก็ไม่ยอมเสีย!

อดีตสตรีขี้งกอันดับหนึ่งแห่งย่านไชน่าทาวน์คิดอย่างร้อนใจ

“ข้าไม่เป็นไรจริง ๆ แค่เลอะเลือนไปชั่วครู่ คงเป็น...เอ่อ...ผลจากพิษไข้ เจ้าไม่ต้องตามหมอ หากแต่หาอะไรให้ข้ากินเถิด” ปลายเสียงแผ่วเบา ใบหน้าเล็กขึ้นสีระเรื่อด้วยความอับอาย

ยังไม่ทันที่นางจะเอ่ยซ้ำเป็นครั้งที่สอง เสี่ยวฝู่ก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปทางห้องครัว เพื่อไปจัดหาอาหารมาให้เจ้านายในทันที

เยี่ยนหนิงเย่รู้สึกละอายอยู่บ้าง

จะดีจะจน นางไม่เคยเอ่ยปากขอข้าวจากคนแปลกหน้ากินมาก่อน แต่จะทำอย่างไรได้เล่า..กองทัพย่อมต้องเดินด้วยท้อง

ยิ่งไปกว่านั้น ความทรงจำที่หลั่งไหลเข้ามาเป็นระยะ ๆ ยังบอกชัดว่าชีวิตใหม่ที่ได้รับหาใช่เรื่องที่จะจัดการได้โดยง่าย

อีกทั้งสาวใช้ผู้นั้นยังเรียกนางว่าพระชายารอง เช่นนั้นแล้วฐานะของนางในจวนนี้คงไม่ต่ำต้อย ทว่ากลับไม่ได้สูงส่ง

มีสถานะเป็นเมียน้อยผู้อื่นจะกล่าวว่าสูงส่งได้อย่างไรเล่า?

และจะกล่าวว่าเยี่ยนหนิงเย่คิดถูกก็ถูก คิดผิดก็ผิด เพราะหลังจากที่นางรออยู่ได้ครึ่งเค่อ เสี่ยวฝู่ก็สาวเท้าเข้ามาพร้อมถ้วยน้ำแกงหน้าตาเรียบง่าย ไร้แม้แต่เศษเนื้อสักชิ้น

เยี่ยนหนิงเย่รับถ้วยชามเล็กมาไว้ในมือ พลางทอดสายตามองด้วยความผิดหวังเล็กน้อย

เสี่ยวฝู่เห็นเช่นนั้นกลับเข้าใจไปอีกทาง

“พระชายารอง..บ่าวป้อนให้ดีหรือไม่เจ้าคะ?”

“ไม่ต้อง ข้ากินเองได้” เยี่ยนหนิงเย่รีบปฏิเสธทันที

นางไม่ใช่คนพิการเสียหน่อย จะต้องให้ผู้อื่นป้อนถึงปาก นางยกถ้วยขึ้นจิบหนึ่งอึก ก่อนจะนิ่งไปเล็กน้อย

รสชาติของน้ำแกงจืดชืดเสียยิ่งกว่าน้ำเปล่า

ถึงขั้นที่อดีตแม่ครัวร้านอาหารจีนอย่างนาง ยังต้องกลืนน้ำลายลงคอ พร้อมถอนหายใจในใจอย่างหนักหน่วง

เยี่ยนหนิงเย่ฝืนใจซดน้ำแกงใสจนหมด ก่อนจะตัดสินใจล้มตัวลงนอนต่อตามแรงปรารถนาสุดท้ายก่อนโดนคนชั่วแทงจนเสียชีวิต

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทพิเศษ

    หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่65

    ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่64

    ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่63

    ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่62

    ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก

  • เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ   บทที่61

    “พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status