Semua Bab เป็นพระชายารองสุดแสนจืดจางในนิยายทะลุมิติ: Bab 1 - Bab 10

ท่ามกลางความฝันกึ่งจริงกึ่งลวง เยี่ยนหนิงเย่ขยับกายไปมา ความรู้สึกเจ็บจากการโดนทำร้ายหายไป เหลือเพียงความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะบนแผ่นหลังที่เกิดจากเหงื่อน่าแปลกนัก…ในเมื่อเข้าสู่ฤดูหนาว เหตุใดอากาศกลับอึดอัดเช่นนี้ ทั้งร่างยังปวดเมื่อยราวกับถูกกดทับมาทั้งคืนเปลือกตาสีมุกขยับไหวแผ่วเบา ดุจปีกผีเสื้อกระพือ ก่อนที่ดวงตาสีน้ำตาลเข้มจะค่อย ๆ เปิดขึ้น มองคานไม้เบื้องบนด้วยความงุนงง นางไล่สายตาไปโดยรอบสถานที่แห่งนี้หาใช่โรงพยาบาล หรือแม้แต่เรือนพักอาศัยตามปกติไม่ เหตุเพราะเครื่องเรือนโดยรอบล้วนทำจากไม้รูปแบบโบราณคล้ายคลึงกับบ้านเกิดของนางมากกว่าจะเป็นเครื่องเรือนสมัยใหม่ที่คุ้นตาหัวคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันอย่างอดมิได้เมื่อครู่…นางมิใช่ถูกคนร้ายที่เกลียดชังชาวเอเชียแทงจนสิ้นใจไปแล้วหรอกหรือ แล้วเหตุใดจึงโผล่มาอยู่ ณ ที่แห่งนี้ได้เยี่ยนหนิงเย่พยายามประคองกายลุกขึ้นนั่ง ทว่าในขณะเดียวกัน ความทรงจำบางอย่างซึ่งมิใช่ของตนเองกลับหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายมือเล็กยกขึ้นกุมศีรษะที่เต้นตุบ ๆ อย่างเจ็บปวด จนมิทันได้สังเกตสตรีวัยเยาว์ผู้หนึ่งที่ผลุนผลันเข้ามาในเรือนด้วยท่าทีร้อนรน“พระชายารอง! ท่านฟื้

แย่ชะมัด!!หากเลือกได้ นางปรารถนาจะทะลุมิติมาเป็นนางร้ายผู้มั่งคั่ง หรือเป็นนางเอกผู้ซึ่งเป็นลูกรักของนักเขียนทำอันใดก็ไม่ผิดมากกว่า ทว่าความจริงที่อยู่ตรงหน้ากลับแสนจะโหดร้าย เพราะร่างที่นางเข้ามาสวมทับกลับเป็นเพียงบุตรสาวอนุของท่านเสนาบดีเท่านั้นทะลุมิติมาเป็นบุตรสาวอนุก็แล้วไปเถิด หากมีบิดาที่รักใคร่ มารดาที่ฉลาดหลักแหลมก็แล้วไป แต่สิ่งที่เยี่ยนหนิงเย่ในนิยายเจอกลับเป็นบิดามิได้รัก ให้ความสำคัญกับบุตรชาย ส่วนบุตรสาวมีค่าเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในกระดานให้ท่านใช้เพื่อขยายอำนาจ ในขณะที่ฮูหยินเอกสกุลเยี่ยนยิ่งแล้วใหญ่ นางเห็นบุตรสาวผู้อื่นเป็นแค่มือเท้าไว้คอยประคองบุตรสายตรงของตน ส่วนมารดาผู้ให้กำเนิดก็แสนจะอ่อนแอ และพร้อมส่งพลังเชิงลบไม่ต่างจากมารดาในภพปัจจุบันก่อนทะลุมิติมา ส่วนการที่เจ้าของร่างเดิมสามารถแต่งเข้าจวนอ๋องอวี้หนิงผู้ทรงอำนาจได้ ก็หาใช่เพราะท่านอ๋องโปรดปรานหรืออย่างไรทั้งหมดเกิดจากแผนการของบิดาเพื่อผูกมิตรกับจวนอ๋อง ซึ่งมีสายสัมพันธ์กับฮ่องเต้ในรัชสมัยปัจจุบันอย่างแนบแน่น ท่านเสนาบดีเยี่ยนจึงขอพระราชโองการสมรสให้สองสกุลเฟิ่นกับเยี่ยนได้เกี่ยวดองกัน ทั้งที่บิดาก็รู้อยู่

“ช่างเถิด ข้าไม่กินแล้ว…เจ้าไปหยิบบัญชีสินเดิมมาให้ข้าดูที”สินเดิม?เสี่ยวฝู่แม้ยังงุนงงอยู่บ้าง ทว่าก็รีบก้มศีรษะรับคำโดยมิกล้าซักถามพระชายารองช่างประหลาดนัก ในอดีตไหนเลยจะเคยสนใจเรื่องทรัพย์สิน เงินทองเพียงครึ่งเค่อบัญชีสินเดิมก็ถูกยื่นมาตรงหน้าอย่างเรียบร้อย เยี่ยนหนิงเย่รับมาพลิกเปิดดูด้วยแววตาสนใจ ในนิยายออนไลน์ที่นางเคยอ่านแทบไม่เคยกล่าวถึงสินเดิมของตัวประกอบผู้นี้เลยนางเองก็อยากรู้ บุตรสาวของอนุในตระกูลเสนาบดีจะมีสินเดิมติดตัวมากน้อยเพียงใด สายตาของเยี่ยนหนิงเย่กวาดลงไปตามรายการทีละบรรทัดเงินห้าร้อยตำลึงผ้าไหมสิบหีบเครื่องประดับทองหนึ่งชุดเครื่องประดับหยกหนึ่งชุดบ่าวติดตัวสองคนของใช้สิบห้าหีบโฉนดร้านค้าหนึ่งแห่งใบหน้าเล็กของเยี่ยนหนิงเย่พลันสลดลงในทันที นางลอบกลืนน้ำลายดังเฮือกใหญ่ดูอย่างไร ร่างเดิมก็หาใช่บุตรสาวคนโปรดของท่านเสนาบดี มิเช่นนั้นสินเดิมคงมิแร้นแค้นถึงเพียงนี้นี่ดีไม่ดีหากนางมิใช่เพราะได้แต่งเข้าสู่จวนอ๋องอวี้หนิง เกรงว่าสินเดิมคงน้อยกว่านี้ไปอีกหลายส่วนยังนับว่าโชคดีอยู่บ้าง ในรายการนี้สินเดิม ยังมีร้านค้าอยู่หนึ่งแห่ง และจากความทรงจำของร่างเดิมร้าน

เยี่ยนหนิงเย่แสร้งไอเบา ๆ ใบหน้าเล็กซีดเผือดราวคนไร้เรี่ยวแรง เยี่ยนฮูหยินมองนางอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าที่เดิมเรียบเฉยคล้ายผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก่อนหน้านี้เมื่อทราบว่าบุตรสาวอนุของสามีซึ่งยังมีฐานะเป็นพระชายารองมิได้มาคารวะหมิงหมิงตามหน้าที่ในทุกเช้า นางย่อมขัดใจอยู่ไม่น้อย ทว่าเมื่อเห็นสภาพตรงหน้าคุณหนูสามผู้นี้ดูท่าจะป่วยจริงเยี่ยนหนิงเย่ย่อมรู้ดีว่าในใจแม่ใหญ่กำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางจึงรีบแสดงท่าทีเศร้าปนหวาดเกรงต่อพี่สาวต่างมารดาในทันที“แค่ก ๆ … หนิงเอ๋อร์ขออภัยพี่หญิงด้วยนะเจ้าคะ หนิงเอ๋อร์เกรงว่าจะนำไข้ไปติดพี่หญิง จึงมิได้มาทำความเคารพ” นางกล่าวเสียงอ่อนแผ่วแน่นอนว่า ‘นางเอกของเรื่อง’ ผู้ทะลุมิติจากโลกยุคปัจจุบัน ย่อมมิถือสาเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้สายตาที่นางทอดมองน้องสาวต่างมารดา คล้ายเจือด้วยความเวทนาราวกับมองสตรีโบราณผู้ติดอยู่ในกรอบธรรมเนียม และอย่างที่เยี่ยนหนิงเย่คาดไว้ เสียงหวานใสที่แฝงอำนาจเล็กน้อยก็ดังขึ้น“เจ้าไม่ต้องคิดมาก จริง ๆ แล้วข้าก็ไม่ชอบธรรมเนียมคารวะยามเช้าอันคร่ำครึ เอาเช่นนี้เถิด ต่อไปทุกเช้าเจ้าไม่ต้องมาแล้ว”“เช่นนั้นไม่ได้!” เยี่ยนฮูหยินเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแฝงคว

เยี่ยนหมิงเย่แค่นยิ้มอย่างรังเกียจราวกับมองเรื่องไร้ค่า ทว่าไม่ทันได้เอ่ยคำใด สาวใช้คนสนิทก็รีบรุดเข้ามาภายในห้อง“พระชายาเอกเจ้าคะ เกิดเรื่องแล้วเจ้าค่ะ!”“เสี่ยวเมี่ยน ไยเจ้าจึงเสียกิริยาเช่นนี้ ไม่สมกับเป็นบ่าวที่เติบโตในจวนเสนาบดีเลย” เยี่ยนฮูหยินเอ่ยตำหนิทันควัน“บ่าวขออภัยเจ้าค่ะ เยี่ยนฮูหยิน” สาวใช้ก้มหน้างุด เสียงสั่นจนแทบลืมเรื่องสำคัญที่ตั้งใจจะมาแจ้ง เช่นเคยยังคงเป็นเยี่ยนหมิงเย่เช่นเก่าที่พยายามตัดบท“เจ้ามีอันใดก็รายงานมา”“พระชายาเจ้าคะ มีเรื่องแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเฉินผู้นั้นบังอาจไปหาท่านอ๋องถึงพระตำหนักเลยเจ้าค่ะ” ปลายเสียงสั่นด้วยความไม่พอใจแทนเจ้านายเมื่อเยี่ยนฮูหยินกับเยี่ยนหมิงเย่ได้ฟัง ใบหน้าพลันเคร่งเครียด โทสะลุกโชนขึ้นโดยไม่ต้องเอ่ยคำการกระทำเช่นนี้…มิใช่ตั้งใจหยามหน้ากันหรอกหรือ!“เสี่ยวเมี่ยน ไป” พระชายาเอกสกุลเยี่ยนเอ่ยสั้น ๆ ก่อนจะสะบัดชายแขนเสื้อ เดินตรงไปยังเรือนของสามีทันทีอีกฟากหนึ่งผู้ที่อ้างตนว่าป่วยกลับเอนกายนอนรับลมอยู่บนเก้าอี้หวายอย่างสำราญ ซ้ายมือมีสาวใช้คนสนิทคอยโบกพัด ขวามือมีอีกคนก้มลงนวดฝ่าเท้าให้อย่างเอาใจ ส่วนสาวใช้ชั้นล่างกำลังก้มหน้าพรวน