Masukนางจะได้นอนแล้ว แม้ฟูกนอนที่ปูจะไม่ได้นุ่มสบายเหมือนยุคที่นางจากมา หากก็ยังดีกว่าเตียงเปล่าแข็ง ๆ เพียงแค่คิด เมื่อศีรษะหนุนหมอนนางก็หลับลงในทันที เยี่ยนหนิงเย่ผู้หลงภพปล่อยวางแทบทุกอย่าง หากมารดาจะไร้เงินทองมาปรนเปรอน้องชายก็เป็นเรื่องของมารดา หาใช่เรื่องของนางไม่ ส่วนเรื่องของท่านย่าก็คงแล้วแต่ท่านพ่อว่าท่านจะกตัญญูแค่ไหน และสิ่งสุดท้าย..นางคาดหวังว่าเงินค่าชดเชยการเสียชีวิตจะพอจุนเจือแก่ครอบครัวเดิมให้อยู่รอดปลอดภัย ส่วนตัวนางขอนอนหลับพักผ่อนยาว ๆ และสามารถเอาชีวิตรอดจากยุคโบราณให้จงได้!! เวลาผ่านไปหลายชั่วยาม พระชายารองหลงภพก็ยังมิตื่น ลมหายใจของนางสม่ำเสมอ...เสียจนผิดปกติ สาวใช้ที่เฝ้าอยู่ข้างเตียงเริ่มหน้าซีด มือเย็นเฉียบ ในใจผุดความหวาดกลัวขึ้นมาเงียบ ๆ กลัวว่าพระชายารองจะหลับไป และไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก ขณะที่เสี่ยวฝู่กำลังร้อนรน คิดจะออกไปตามบ่าวไพร่คนอื่น เจ้านายสาวผู้แสนจืดจางกลับบิดกายลุกขึ้นนั่ง พลางหาวออกมาอย่างไม่คิดรักษากิริยา นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เยี่ยนหนิงเย่นอนหลับลึกและยาวนานถึงเพียงนี้ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่แต่เดิมมักก้มต่ำ บัดนี้กลับเบิกกว้าง ใสกระจ่างเป็นประกายราวกับคนละคน ครั้นสองสายตาสบกัน รอยยิ้มสดใสก็ถูกแต้มขึ้นบนใบหน้าของเยี่ยนหนิงเย่ทันที “เสี่ยวฝู่...เจ้านั่งเฝ้าข้าเช่นนี้ตลอดเลยหรือ?” “เจ้าค่ะ” สาวใช้ที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่เยาว์วัยตอบรับอย่างงงงัน เยี่ยนหนิงเย่รู้สึกอบอุ่นในใจขึ้นมาเล็กน้อย ด้วยนางสัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากอีกฝ่ายอย่างชัดแจ้ง “ขอบใจเจ้ามากนะ” “เจ้าคะ?” ครานี้เสี่ยวฝู่ถึงกับชะงัก สีหน้าฉายแววประหลาดใจ เหตุเพราะแต่เดิมเจ้านายของนางมีนิสัยเงียบขรึม ไม่ค่อยเอ่ยวาจา วัน ๆ เอาแต่นั่งนิ่งเหม่อ ดวงตาเลื่อนลอยไปยังที่ไกลโพ้น หาได้เคยสบตาผู้อื่นตรง ๆ เช่นนี้ไม่ “เสี่ยวฝู่...ข้าหิวแล้ว” “หิว? หิวอีกแล้วหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่ถามย้ำด้วยความงุนงงเล็กน้อย “อือ..รอบนี้ขอแบบจัดเต็มเลยนะ” “จัดเต็ม คืออันใดเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่มีสีหน้ามึนงง ผู้หลงยุคจึงคิดได้ว่าตนใช้คำพูดผิดยุคสมัย นี่..ยังโชคดี ก่อนจะทะลุมิติมานางชมชอบดูซีรีส์จากบ้านเกิด ชมชอบอ่านนิยายจีน โดยเฉพาะพวกทะลุมิตินี่นางยิ่งชอบ แต่ใครจะคิดเล่าว่าในชีวิตหนึ่งของตนจะมีประสบการณ์ทะลุมิติเข้ามาในยุคโบราณ เยี่ยนหนิงเย่กระแอมในลำคอ พยายามนึกว่าคำใดที่มีความคล้ายคลึงกัน “จัดเต็มที่ข้าหมายถึง..กับข้าวห้าอย่าง” เสี่ยวฝู่ได้ฟังถึงกับตกใจ “เป็นไปไม่ได้เลยเจ้าค่ะ ทางครัวใหญ่...เอ่อ...” เสี่ยวฝู่ชะงักไป สีหน้าลำบากใจ คำพูดที่เหลือ นางไม่กล้าเอ่ยออกมาตรง ๆ เจ้านายของนางเป็นเพียงพระชายารองผู้แสนจืดจาง ท่านอ๋องผู้เป็นพระสวามีอย่าว่าแต่เคยเข้าห้องหอ แม้แต่จะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบเรือนแห่งนี้สักครั้งยังไม่เคย แล้วแบบนี้บ่าวไพร่ในจวนจะเห็นพระชายารองอยู่ในสายตาได้อย่างไร ในทุกๆ มื้อจึงมีเพียงแต่ข้าวกับน้ำแกงหนึ่งอย่าง เยี่ยนหนิงเย่คล้ายจะเข้าใจ หลังจากหลับไปหนึ่งตื่นใหญ่ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมที่กระจัดกระจายราวเศษเสี้ยวจิ๊กซอร์ บัดนี้เริ่มต่อปะติดปะต่อเป็นภาพชัดเจนขึ้นทีละน้อย “เช่นนั้น...” นางเว้นจังหวะเล็กน้อย “ให้ทางครัวทำกับข้าวสามอย่างได้หรือไม่?” เสี่ยวฝู่ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างจนใจ เจ้านายสาวถึงกับเสียงจี๊ในลำคอ ช่างงกเสียจริง!! จวนอ๋องอวี้หนิงใหญ่โตถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงใจดำกับเรื่องอาหารนัก “เช่นนั้น...มีสิ่งใดพอให้ข้าประทังท้องก็เอามาเถิด ข้าหิวจะแย่อยู่แล้ว” เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนจะชะงักเล็กน้อย คล้ายคิดบางอย่างขึ้นได้ “แล้วเจ้าช่วยไปบอกกล่าวกับคนครัวด้วยว่า...” นางเว้นจังหวะ ดวงตายาวรีเป็นประกายแฝงความเจ้าเล่ห์ไว้หนึ่งส่วน “หากนานเข้าข้ายังไม่หายป่วยเสียที จนไท่เฟยเหนียงเหนียงสงสัย และไต่ถามขึ้นมา ข้าเกรงว่าพระชายารองเช่นข้า..อาจจำต้องกราบทูลว่า.ในจวนอ๋องแห่งนี้ แม้แต่ผู้มีตำแหน่งยังได้เพียงข้าวเปล่ากับน้ำแกงหนึ่งถ้วยเท่านั้น!!” แน่นอนว่า ในยุคสมัยที่เยี่ยนหนิงเย่จากมาสตรีที่กล้าตัดสินใจออกไปทำงานต่างแดนเพียงลำพัง ย่อมมิใช่คนอ่อนแอ อดีตแม่ครัวสาวเองก็จัดเป็นนักสู้คนหนึ่ง เพียงแต่ตอนนั้นนางให้ความสำคัญกับคนในครอบครัวเป็นพิเศษ จึงเป็นสาเหตุให้พวกเขาเหล่านั้นเอาเปรียบ ทว่ากับผู้อื่นแล้วนางหาใช่คนที่จะยอมให้ใครเอาเปรียบได้โดยง่าย “พระชายารอง…เอ่อ…จะให้บ่าวกล่าวตามนั้นจริงหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวฝู่เบิกตากว้าง มองผู้เป็นนายอย่างไม่อยากเชื่อ นางยังใช่…เจ้านายผู้เคยอ่อนโยน ยอมคนทุกเรื่องผู้นั้นอยู่หรือไม่? เยี่ยนหนิงเย่เพียงพยักหน้ารับ แสร้งทำสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยกมือขึ้นปัดเบา ๆ เป็นเชิงไล่ “ไปเถิด” น้ำเสียงราบเรียบแฝงความเด็ดขาดที่ไม่เคยมีมาก่อน เสี่ยวฝู่ยืนลังเลอยู่ครู่ก่อนสาวเท้าไปทำตามคำสั่ง ภายในห้องนอนเล็กกลับคืนสู่ความเงียบงันอีกครั้ง หลังจากได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่ม สมองที่เคยพร่าเลือนก็กลับมาปลอดโปร่งแจ่มชัด เยี่ยนหนิงเย่จึงตระหนักได้ว่าตนมิได้อยู่ในโลกเดิมอีกต่อไป หากแต่ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายจีนออนไลน์ชื่อดังเรื่องทะลุมิติมาเป็นพระชายาตัวร้ายของท่านอ๋องผู้ร้ายกาจ!! ให้ตายเถิด นิยายก็มา..เรื่องพิลึกเช่นนี้ก็มีด้วย!!
หลังจากงานอภิเษกอันสะเทือนเลื่องลั่นระหว่างองค์ชายรองอิ๋งอวี้หยงกับเยี่ยนหนิงเย่ บุตรสาวอนุผู้เคยผ่านการแต่งงานมาแล้ว ข่าวคราวดังกล่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วทั้งเมืองหลวง จนกลายเป็นเรื่องที่ผู้คนทุกชนชั้นต่างหยิบยกขึ้นมาพูดถึง ไม่ว่าจะเป็นเชื้อพระวงศ์ ขุนนาง หรือบรรดาตระกูลใหญ่ แม้แต่ประชาชนทั่วไป ต่างก็อดประหลาดใจไม่ได้กับโชควาสนาของสตรีผู้นี้แต่หากจะกล่าวถึงผู้ที่เจ็บแค้นจนแทบกัดฟันกรอด คงหนีไม่พ้นคนในจวนสกุลเยี่ยน เพราะยิ่งนางได้รับเกียรติยศสูงส่งเพียงใดก็ยิ่งเป็นเสมือนการตบหน้าผู้ที่เคยดูแคลนและเหยียบย่ำนางในอดีตมากขึ้นเท่านั้นใครจะนึกเล่าว่าสตรีที่ดูจืดจางไม่เคยสำคัญต่อผู้ใดจะมีวาสนาปีนป่ายขึ้นที่สูงได้ถึงเพียงนี้หลายต่อหลายครั้งที่ท่านเสนาบดีกับเยี่ยนฮูหยินพยายามขอเข้าพบเยี่ยนหนิงเย่ ทว่าทุกครั้งกลับได้รับเพียงคำปฏิเสธจากบ่าวรับใช้ พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้ผู้เป็นบิดาถึงกับหน้าชาว่า“หม่อมฉันไร้บิดามานานแล้ว นับตั้งแต่วันที่ถูกตัดชื่อออกจากสกุลเยี่ยน ผู้ที่หม่อมฉันต้องกตัญญูด้วยมีเพียงมารดาเท่านั้น”เมื่อได้ยินเช่นนั้น ท่านเสนาบดีผู้เคยยิ่งใหญ่และวาดหวังจะใช้บุตรสาวเป็นสะพานเชื่อมความ
ครานี้เยี่ยนหนิงเย่ถึงกับลืมตาพรึ่บขึ้นมาทันที“ไม่ต้องเจ้าค่ะ!” กล่าวจบนางก็รีบกระโดดลงจากอ้อมแขนของเขาอย่างรวดเร็ว แต่เพราะรีบร้อนเกินไป ปลายเท้าจึงสะดุดชายกระโปรงตนเองเสียก่อน ทว่าแขนแข็งแรงคู่เดิมกลับยื่นเข้ามาพยุงเอวของนางเอาไว้ได้อย่างทันท่วงทีเยี่ยนหนิงเย่ถึงกับตัวแข็งทื่อส่วนบุรุษตรงหน้ากลับยกยิ้มบาง ๆ อย่างอารมณ์ดี“ในที่สุดก็ยอมฟื้นแล้วหรือ”“...”แย่แล้ว!!ครั้งนี้นางคงเสียหน้าจนไม่รู้จะกอบกู้กลับมาอย่างไรแล้วจริง ๆ“ไยเจ้าเงียบเช่นนี้เล่า…ไม่สมเป็นเจ้าสักนิดเลยหนิงเอ๋อร์” เขายังมีอารมณ์กระเซ้าเย้าแหย่เยี่ยนหนิงเย่ฝืนยิ้ม สีหน้าไม่สู้ดีนัก ก่อนจะถามกลับด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง“พี่ฉิน...ท่านสนุกนักหรืออย่างไรที่หลอกข้า”“ข้านี่นะหลอกเจ้า? ข้าเปล่าเสียหน่อย” องค์ชายรองยังคงทำหน้าซื่อไม่ยอมรับนางส่งเสียงเหอะในลำคอ คร้านจะเสแสร้งปั้นสีหน้าใดอีก“ท่านปิดบังฐานะที่แท้จริง ทั้งยังทำตัวเป็นบัณฑิตยากจน ไม่ยอมบอกความจริงกับข้า”“แต่ข้าก็ไม่เคยบอกเจ้าเลยว่าข้าเป็นบัณฑิตยากจน”“ท่าน!!”เออ...นางผิดเองที่คิดไปเองเออไปเอง ว่าเขาเป็นเพียงบุรุษหน้าด้านที่ชอบมากินฟรี แต่ก็เพราะเขาชอบทำตัว
ภายในโถงรับรองยามนี้บ่าวไพร่ทุกคนในคฤหาสน์ต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง แต่ละคนยืนก้มหน้า เนื้อตัวสั่นเทิ้มด้วยความเกรงกลัวต่อบารมีของคนจากในวังหลวงใจกลางห้องปรากฏร่างของกงกงผู้หนึ่งในชุดเครื่องแบบสีเข้ม ยืนถือม้วนราชโองการอย่างสง่างาม ส่วนพี่ฉินผู้หาได้รู้เรื่องรู้ราวอันใด ยังคงยืนอยู่ไม่ห่างจากอีกฝ่ายนักเยี่ยนหนิงเย่รีบถลึงตาส่งสัญญาณไปทางเขาอย่างเงียบ ๆ ให้รีบคุกเข่าลงและอย่าได้ก่อเรื่องวุ่นวาย“สตรีสกุลเยี่ยน...เยี่ยนหนิงเย่ รับราชโองการ”ราชโองการอย่างนั้นหรือ!?หัวใจของเยี่ยนหนิงเย่พลันหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มนางรีบน้อมกายลงคุกเข่าอย่างเรียบร้อย แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความวิตกกังวลก็ตาม“เยี่ยนหนิงเย่ผู้น้อย..รับราชโองการเจ้าค่ะ”กงกงคลี่ม้วนผ้าไหมออก ก่อนจะเปล่งเสียงอ่านอย่างกังวาน“เยี่ยนหนิงเย่ สตรีสกุลเยี่ยนมีรูปโฉมงดงาม กิริยามารยาทเรียบร้อย ประพฤติตนอยู่ในกรอบแห่งสตรีผู้เพียบพร้อม อีกทั้งยังมีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ สมควรแก่การเป็นคู่ครองแห่งเชื้อพระวงศ์ บัดนี้จึงมีพระบรมราชโองการ ประทานสมรสให้แก่องค์ชายอิ๋งอวี้หยงแห่งแคว้นเยี่ย เยี่ยนหนิงเย่จงรับพระราชโองการ”เยี่ยนหนิ
ภายในคฤหาสน์ที่เยี่ยนหนิงเย่ซื้อไว้ แม้จะมิได้โอ่อ่าหรูหราเทียบเท่าจวนอ๋องอวี้หนิงหรือจวนเสนาบดี ทว่าทุกสิ่งที่ควรมีก็ล้วนมีพร้อมสรรพมิเคยขาดตกบกพร่องในช่วงแรกอนุอิงผู้เป็นมารดายังคงจมอยู่กับความซึมเศร้า ร่างกายที่ถูกตรากตรำจากการถูกลดฐานะจากอนุมาเป็นเพียงบ่าวรับใช้ภายในจวน ยิ่งทำให้สุขภาพทรุดโทรมลงอย่างเห็นได้ชัด ทว่าหลังจากได้รับการรักษาอย่างต่อเนื่อง อีกทั้งยังได้กินอาหารบำรุงร่างกายอย่างดี สีหน้าของนางก็ค่อย ๆ กลับมาสดใสขึ้นทีละน้อยยิ่งได้ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายโดยไม่ต้องคอยจับตามองสีหน้าผู้ใด ไม่ต้องหวาดระแวงว่าจะเผลอทำสิ่งใดผิดพลาด ความรู้สึกผ่อนคลายเช่นนี้กลับทำให้นางรู้สึกว่าชีวิตเช่นนี้ก็มิได้เลวร้ายนัก“ท่านแม่...กำลังทำสิ่งใดอยู่หรือเจ้าคะ”เยี่ยนหนิงเย่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง ก่อนที่ร่างอรชรในอาภรณ์สีส้มอ่อนจะเยื้องย่างเข้ามาภายในห้องอย่างแช่มช้าเรือนร่างบอบบางนั้นงดงามดุจผีเสื้อแสนงามที่โบยบินเข้ามาแต่งแต้มสีสันให้บรรยากาศอันเงียบเหงาภายในห้องพลันสว่างไสวขึ้นในพริบตาเซี่ยอิงเยว่เผยรอยยิ้มอ่อนโยน ก่อนจะวางผ้าปักที่กำลังทำค้างไว้ลงบนโต๊ะอย่างทะนุถนอม“แม่ตั้งใจจะปักเส
ทว่านางไม่รู้เลยว่า...บุรุษตรงหน้ากำลังคำนวณอยู่ในใจว่า หากนับรวมพระราชวัง อสังหาริมทรัพย์ พระราชทานที่ดิน เงินเบี้ยหวัดประจำปี และทรัพย์สินส่วนพระองค์ทั้งหมด เช่นนั้นทรัพย์สินของเขา...ควรจะมากกว่านางอยู่พอสมควรกระมัง“ได้” อิ๋งอวี้หยงยิ้มบาง ๆ“เช่นนั้นพวกเราก็ตกลงกันแล้ว”เยี่ยนหนิงเย่พยักหน้ารับโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองส่วนองค์ชายหนุ่มนั้น...กลับอารมณ์ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเพิ่งได้รับสัญญาหมั้นหมายมาเรียบร้อยแล้ว“แต่ในเมื่อวันนี้ท่านตั้งใจมากินฟรีที่เรือนข้าแล้ว เช่นนั้นก็ช่วยเป็นลูกมือทำกับข้าวเสียหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”“ได้”อิ๋งอวี้หยงลุกขึ้นตอบรับอย่างง่ายดาย ราวกับมิใช่องค์ชายผู้สูงศักดิ์ หากเป็นเพียงบุรุษธรรมดาผู้หนึ่งเท่านั้นเยี่ยนหนิงเย่พยักหน้าอย่างพึงพอใจหรือนางจะรับเขาเป็นอนุชายไว้คอยปฏิบัติรับใช้ดีนะ?ไหน ๆ ตัวนางก็เป็นเพียงสตรีที่ถูกพระสวามีทิ้ง จะเลี้ยงบุรุษหน้าหยกสักคน ชื่อเสียงก็คงไม่ฉาวโฉ่ไปกว่านี้กระมั้งเยี่ยนหนิงเย่คิดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะสะบัดความคิดเหลวไหลออกจากหัว พลางนำพาเขาเดินตรงไปยังห้องครัวด้านหลังเรือนไม่นานนักภายในครัวก็เต็มไปด้วยเสียงสับผัก
“พี่ฉิน ท่านต้องฟังข้านะ”“ได้ ข้าฟังเจ้า...เจ้าพูดมาเถิด”บุรุษหนุ่มนั่งยอง ๆ ลงข้างเก้าอี้เอน พลางช้อนตามองสตรีตรงหน้าอย่างว่าง่ายสายลมอ่อนพัดผ่านสวน กลิ่นหอมของดอกโม่ลี่ลอยเข้าจมูก ทำให้จิตใจขององค์ชายอิ๋งอวี้หยงที่วุ่นวายสงบลงโดยไม่รู้ตัว“ตอนนี้ข้ายังเลี้ยงข้าวท่านได้” เยี่ยนหนิงเย่กล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง“หากแต่หลังจากนี้เล่าเจ้าคะ”“...”“ท่านอย่าลืมสิ บิดามารดา ผู้เฒ่าผู้แก่ที่บ้านย่อมคาดหวังให้ท่านสร้างชื่อเสียง นำพาความสำเร็จมาสู่วงศ์ตระกูล”อิ๋งอวี้หยงนิ่งไปก่อนภาพของเสด็จพ่อผู้เป็นฮ่องเต้ เสด็จแม่ผู้เป็นฮองเฮา รวมถึงพี่ใหญ่ผู้เป็นรัชทายาทจะผุดขึ้นมาในหัวสีหน้าขององค์ชายหนุ่มพลันแปลกไปเล็กน้อยดูเหมือน...คำพูดนี้จะแปลก ๆ เช่นไรก็ตอบไม่ถูก“แล้วท่านอย่าลืม..วันหน้าอย่างไรท่านย่อมต้องแต่งงาน” เยี่ยนหนิงเย่ยังคงเทศนาต่อ“ภรรยาและบุตรของท่านจะใช้ชีวิตอย่างไร”“...”“ในฐานะบุรุษ ท่านควรมีความรับผิดชอบมากกว่านี้ จะมัวใช้ชีวิตเอ้อระเหยไร้จุดหมายเช่นทุกวันนี้ไม่ได้” กล่าวจบนางยังพยักหน้าให้ตนเองอย่างพอใจเห็นได้ชัดว่ากำลังชื่นชมความมีเหตุผลของตนอยู่ไม่น้อยส่วนอิ๋งอวี้หยงนั้น ได้







