บทที่ 5 เก่งแต่ปาก  nc

"ชู่ว... ไม่ต้องกลัวคนดี ปล่อยตัวตามสบาย... ผมจะอ่อนโยนกับคุณให้มากที่สุด"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่คอยปลอบประโลม และสัมผัสที่แฝงไปด้วยความทะนุถนอม ทำให้ความเจ็บปวดของเกวลินค่อยๆ ทุเลาลง แปรเปลี่ยนเป็นความซ่านกระสันที่เข้ามาแทนที่  ร่างกายของเธอเริ่มโอนอ่อนผ่อนตามและตอบรับจังหวะรักที่เขามอบให้เมื่อเห็นว่าแม่กระต่ายน้อยพร้อมแล้ว เจคอปจึงเริ่มขยับกายด้วยจังหวะที่หนักแน่นและลึกซึ้งยิ่งขึ้น เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องประสานกับเสียงครางกระเส่าของคนทั้งคู่ อุณหภูมิภายในห้องนอนร้อนระอุราวกับมีไฟกองใหญ่ลุกโชน  ความเร่าร้อนที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยนของคาสโนว่าตัวพ่อ ทำให้เกวลินไม่อาจต้านทานได้อีกต่อไปเธอปล่อยให้เขานำพาเธอไปสัมผัสกับความสุขสมที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

สองร่างสอดประสานเป็นหนึ่งเดียว เคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณดิบเถื่อนและแรงปรารถนาที่ไม่มีวันดับมอด เจคอปรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะคลั่งตายกับความหอมหวานและแรงรัดรึงที่เธอตอบสนอง เขาโหมกระหน่ำพายุอารมณ์เข้าใส่เธอระลอกแล้วระลอกเล่า ราวกับจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว

"อ๊า... เจคอป... ฉัน..." เกวลินกรีดร้องเสียงหลง ร่างกายบิดเร่าเมื่อถูกพาไต่ระดับขึ้นสู่จุดสูงสุดของอารมณ์ ความรู้สึกเหมือนมีพลุแตกกระจายอยู่ภายในท้อง ทำให้เธอสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ  ภายในบีบรัดแกนกายอย่างรุนแรง เจคอปคำรามเสียงต่ำในลำคอ เขาเร่งจังหวะรักในเฮือกสุดท้าย ตอกอัดลงไปในร่องรักจนเสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นห้อง

“พั่บ..พั่บ..พั่บ! “

ไม่นานนักสายธารขาวขุ่นพุ่งเข้าสู่มดลูกของเธอทุกหยาดหยด  ชายหนุ่มทิ้งตัวลงนอนเคียงข้าง ดึงร่างบางที่เปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อเข้ามากอดอย่างหวงแหนเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ค่อยๆ ประสานเป็นจังหวะเดียวกัน เกวลินซุกหน้าลงกับแผงอกกว้าง  ความเหนื่อยล้าจากการตรากตรำบวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้ดวงตาของเธอหนักอึ้งและค่อยๆ ปิดลงในที่สุด

โดยที่หญิงสาวไม่รู้ตัวเลยว่า... ค่ำคืนแห่งความผิดพลาดที่เธอตั้งใจจะใช้เพื่อประชดชีวิต กำลังจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งและเร่าร้อน จนเธอไม่อาจถอนตัวได้อีกต่อไป. แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านรอยแยกของผ้าม่านทึบแสงสีเทาเข้มภายในห้องนอนมาสเตอร์เบดรูมสุดหรู  แสงอาทิตย์สีทองละมุนตกลงบนเตียงคิงไซส์ ทอประกายระยิบระยับบนเรือนร่างเปลือยเปล่าของหญิงสาวที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มนวมผืนหนา ‘เกวลิน’ ค่อยๆ ขยับเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นด้วยความยากลำบาก  อาการแรกที่จู่โจมเธอทันทีที่สติเริ่มกลับมาคือความปวดหนึบที่ศีรษะราวกับมีใครเอาค้อนมาทุบ  ฤทธิ์ของเตกีล่าหลายช็อตเมื่อคืนกำลังสำแดงเดชอย่างเต็มที่ ในรูปแบบของอาการ

โอเวอร์แฮงส์ขั้นรุนแรง  หญิงสาวครางแผ่วในลำคอ พยายามจะพลิกกายเปลี่ยนท่านอน ทว่าความรู้สึกปวดร้าวและขัดยอกที่ช่วงล่างของร่างกายกลับแล่นริ้วขึ้นมาตอกย้ำความทรงจำบางอย่าง ความทรงจำที่ทำให้ดวงตากลมโตคู่สวยต้องเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ สติที่เคยกระจัดกระจายมารวมตัวกันในทันที  ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนหลั่งไหลเข้ามาในสมองเป็นฉากๆ ราวกับภาพยนตร์ที่ถูกเปิดกรอ อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ภาพที่เธอจับได้ว่าแฟนหนุ่มกับเพื่อนสนิทหักหลัง แซ่บกันบนเตียงของเธอ... ภาพที่เธอสั่งบอดี้การ์ดโยนพวกมันออกจากคอนโด... ภาพที่เธอไปเต้นยั่วบดสวาทอยู่กลางฟลอร์ผับทองหล่อ... และภาพสุดท้ายที่เด่นชัดที่สุด คือภาพผู้ชายลูกครึ่งนัยน์ตาสีฮาเซลนัทที่เขาบอกว่าชื่อเจคอป ที่อุ้มเธอขึ้นรถสปอร์ต พามาที่นี่ แล้วบรรเลงบทเพลงรักที่ทั้งดุดันและอ่อนโยนจนเธอแทบขาดใจตายคาอกเขา!

"อุ๊ย..."   เกวลินหลุดอุทานออกมาเบาๆ เมื่อความอบอุ่นร้อนผ่าวจากทางด้านหลังขยับเข้ามาแนบชิด ท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักจางๆ ตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวมๆ ทว่าทรงพลัง

ลมหายใจร้อนระอุที่เป่ารดอยู่ตรงซอกคอระหงทำเอาหญิงสาวตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เกลค่อยๆ เหลียวหน้ากลับไปมองคนข้างกายอย่างช้าๆ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือ ‘เจคอป’ คาสโนว่าตัวพ่อผู้ทรงอิทธิพลที่กำลังนอนหลับตาพริ้ม ใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร  ในยามนิทราดูไร้พิษสงผิดกับเสือร้ายที่ขย้ำกระต่ายน้อยอย่างเธอเมื่อคืน ยามที่ไม่มีผ้าผ่อนปกปิด แผงอกกว้างของเขาเต็มไปด้วยรอยข่วนจางๆ จากปลายเล็บของเธอ ซึ่งเป็นหลักฐานชิ้นเอกที่ตอกย้ำว่าบทรักเมื่อคืนมันรุนแรงและเร่าร้อนขนาดไหน  หัวใจของรองประธานสาวเต้นระรัวจนแทบไม่เป็นจังหวะ ความสับสน อับอาย และความตื่นตระหนกตีตื้นขึ้นมาในอกพร้อมๆ กัน

‘นี่ฉันทำบ้าอะไรลงไปเนี่ย! ฉันไปวันไนท์สแตนกับผู้ชายแปลกหน้า... แถมยังเสียความบริสุทธิ์ให้เขาไปแล้วด้วย!’เกวลินหรือยัยเกล ด่าทอตัวเองในใจ ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะไหม้ แม้ลึกๆ ในใจจะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสของเจคอปเมื่อคืนมันช่างวิเศษและเติมเต็มความรู้สึกที่ขาดหายได้อย่างน่าประหลาด  

มันห่างไกลจากคำว่า ‘จืดชืด’ ที่อดีตแฟนเก่าเคยตราหน้าเธอไว้ลิบลับ แต่ถึงกระนั้น เธอก็เป็นถึงรองประธานบริษัทน้ำแร่ยักษ์ใหญ่ มีหน้ามีตาในสังคม การมานอน เตียงเดียวกับคาสโนว่าชื่อกระฉ่อนแบบนี้ไม่ใช่เรื่องที่ถูกต้องแน่ๆ  ที่สำคัญที่สุด... เธอเป็นคนเริ่มเชิญชวนเขาเองอย่างก๋ากั่น! ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เกวลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ หญิงสาวรู้ดีว่าเธอต้องจัดการกับสถานการณ์นี้อย่างเด็ดขาดและรวดเร็วที่สุดการอยู่รอจนเขาตื่นขึ้นมาแล้วต้องมานั่งเผชิญหน้า พูดคุยเรื่องความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน  หรือรับเงินค่าตัวอะไรทำนองนั้น เป็นสิ่งที่ผู้หญิงหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างเธอไม่มี

วันยอมให้เกิดขึ้นเด็ดขาด  เรื่องเมื่อคืนมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบ เป็นความผิดพลาดที่เกิดจากความเมาและความแค้น และมันควรจะจบลงตรงนี้ หญิงสาวค่อยๆ จับท่อนแขนแกร่งของเจคอปที่พาดอยู่บนเอวของเธอ ยกมันขึ้นอย่างเบามือ แล้วขยับตัวออกห่างอย่างเงียบเชียบที่สุด  เจคอปครางพึมพำในลำคอเล็กน้อย ขยับกายเปลี่ยนท่านอนแต่โชคดีที่เขายังไม่ตื่น เกวลินลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เธอค่อยๆ พาร่างอันบอบช้ำและปวดร้าวของตัวเองลงมาจากเตียงคิงไซส์หนานุ่ม  สายตากวาดมองหาเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องนอน เดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีดำยับยู่ยี่กองอยู่ข้างเตียง  ชุดชั้นในลูกไม้ตัวจิ๋วตกอยู่ไม่ไกล เกวลินรีบก้มลงเก็บพวกมันขึ้นมาสวมใส่อย่างเร่งรีบ ทุกการขยับเขยื้อนกายทำเอาเธอต้อง

นิ่วหน้าด้วยความเจ็บแปลบที่น้องสาว  ทว่าความต้องการที่จะหนีไปจากที่นี่มีมากกว่าเธอจึงต้องอดทน  หลังจากสวมเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เกวลินเดินไปที่หน้ากระจกบานใหญ่เพื่อสำรวจความเรียบร้อยของตัวเอง แล้วเธอก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจอีกครั้ง เมื่อเห็นรอยคิสมาร์กสีแดงกุหลาบเข้มหลายจุดกระจายอยู่ทั่วซอกคอขาวและเนินอก  รอยตราแสดงความเป็นเจ้าของที่เจคอปฝากเอาไว้ช่างเด่นชัดจนสะดุดตา

"คนบ้า... ฝากรอยไว้เยอะขนาดนี้ แล้วฉันจะไปทำงานยังไงเนี้ย!" หญิงสาวบ่นพึมพำด้วยความโมโหปนอาย รีบจัดแต่งปกเสื้อสูทตัวนอก (ที่โชคดีตกอยู่ตรงมุมห้องในสภาพไม่ยับมาก)  ขึ้นมาคลุมปิดซอกคอเอาไว้ ก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายแบรนด์หรูและรองเท้าส้นสูงของตัวเองขึ้นมาถือไว้ในมือ เธอหันกลับไปมองร่างสูงใหญ่บนเตียงอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย ความรู้สึกบางอย่างแล่นผ่านเข้ามาในหัวใจ... ไม่มีช่องทางการติดต่อ ไม่มีโน้ตบอกลา และไม่มีการทิ้งเงินเอาไว้ ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่เธอเลือก เธออยากให้คืนนี้เป็นเพียงความทรงจำชั่วคราวที่เลือนหายไปพร้อมกับแสงแดดยามเช้า  ร่างบางระหงย่องออกจากห้องนอนมาสเตอร์เบดรูม ปิดประตูลงอย่างเบามือที่สุด ก่อนจะก้าวเข้าสู่ลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังชั้นล่างของเพนต์เฮาส์

หญิงสาวจัดการเรียกบริการรถรับส่งระดับพรีเมียมผ่านแอปพลิเคชันทันที เพราะสภาพของเธอในตอนนี้คงไม่เหมาะกับการไปยืนโบกรถแท็กซี่ริมถนนแน่ๆ ยี่สิบนาทีต่อมา รถยนต์คันหรูพาเกวลินกลับมาส่งถึงหน้าผับ ตรงลานจอดรถ เธอจ่ายเงินแล้วขับรถของเธอกลับ คอนโดมิเนียมของเธอใจกลางสุขุมวิท ที่อยู่ไม่ไกลกันนัก  และมันคือสถานที่ที่เป็นจุดเริ่มต้นของฝันร้ายเมื่อวานบ่าย