ตอนที่1 เจอกันครั้งแรก

       เสียงเพลงที่ดังเร้าใจในผับแห่งหนึ่งทำเอาหัวใจของฉันแทบจะกระโดดโลดเต้นออกมา

ฉันเต้นและดื่มโดยไม่รู้ว่าแก้วที่เท่าไหร่แล้วที่กรอกใส่ปากไม่หยุด

ฉันกลายเป็นคนขี้เหล้าเมายาตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ความเจ็บปวดซัดมาเต็มๆ ที่หัวใจไม่หยุดหย่อนเมื่อนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสองอาทิตย์ก่อน

"พอกันทีชีวิตบัดซบแบบนี้" ฉันขว้างแก้วเหล้าไปที่ผนังกำแพงของร้านและรีบพาตัวเองออกมาจากผับนั้นอย่างรวดเร็ว หวังว่าฉันจะไม่โดนตำรวจตามมาจับหรอกนะ

"สะใจโว้ย นังริน นังรินแกมันบ้า"ฉันตะโกน และวิ่งมาที่รถรีบปิดประตูอย่างไว

เช้าวันต่อมา

ฉันก้าวเท้าเข้ามาในบริษัทที่ฉันทำงานได้ประมาณเกือบ 6 ปี ด้วยความมั่นใจในความสวยจนใครๆ ต้องเหลียวหลัง

"สวัสดีค่ะพี่รินเมื่อคืนดื่มหนักหรือคะตาดูบวมๆ" จิวยืนยิ้มแฉ่งตรงประตูทางเข้า ทำเอาฉันหมดความมั่นใจไปเลย

"ฉันมาส์คหน้ามาหรอกย่ะ ให้มันดูเต่งตึง" ใครจะไปรู้ว่าเมื่อคืนฉันร้องไห้มาอย่างหนักแค่ไหน

"นั่นสิคะ…พี่รินก็อายุมากแล้วก็ต้องดูแลตัวเองเป็นพิเศษ" ยัยจิวปากเสียแล้วหนึ่ง

ฉันแค่อยู่ในวัยผู้ใหญ่ขึ้นมานิดนึงช่วยเรียกให้ถูกด้วย

“ฉันอายุแค่สามสิบสาม บางทีฉันยังดูหน้าเด็กกว่าคนแถวๆ นี้อีก" ฉันมองจิวตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่มั่นใจในตัวเองมากกว่าฉันอีก แต่งตัวเปรี๊ยวขนาดนี้น่าจะให้ออกพื้นที่ซะให้เข็ด

"พี่ริน" เธอเรียกฉันเสียงหลง

"เธอหาเรื่องฉันก่อนนะ อย่านะๆ" ฉันชี้หน้าเชิงปาม รู้จักฉันน้อยไปละ คนกำลังมาทำงานอารมณ์ดีๆ

"วันนี้แผนกของเราจะมีสมาชิกเพิ่มมาอีกคนนะครับ" พี่ชาหัวหน้าแผนกพูดในขณะที่กำลังมีตติ้ง

"ดีเลยค่ะพี่ชา งานแผนกเราเยอะมากๆ เลย ว่าแต่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายคะ" น้ำตาลเพื่อนสนิทของฉันเอ่ยด้วยความตื่นเต้น

"ผู้ชายครับ"

"หล่อมั้ยคะพี่" ฉันถาม

"เธอน่าจะถามนะว่าเค้าพอช่วยงานเธอได้มั้ย" พี่ชาพูดต่อ

"อย่าบอกนะว่าจะให้มาเป็นคู่หูหนูตอนออกพื้นที่แทนเจ้าอาร์น่ะ"

"ใช่" พี่ชาพยักหน้าเนิบๆ

เจ้าอาร์ก็คือคู่หูลุยๆ ที่ไปถึงไหนถึงกันมีเขาอยู่ทั้งคนฉันสบาย แต่ก็นะเขาดันเกิดอุบัติเหตุรถชนทำให้ขาหักรักษาตัวอยู่ ถึงจะออกจากโรงพยาบาลก็กว่าจะเดินได้ปกติอีกคงต้องใช้เวลา

"นั่นไงมาพอดี" พี่ชาพูดขึ้นพร้อมชี้ไปยังประตูที่มีคนเปิดเดินเข้ามา

พวกเราต่างมองตามที่พี่ชาชี้ไปพบกับผู้ชายที่หล่อ ที่หล่อแบบจริงๆ

"สวัสดีครับผมชื่อกาลนานหรือเรียกว่านานก็ได้ครับ" ผู้ชายวัยยี่สิบต้นๆ พูดพร้อมกับยิ้มหวานให้ ไอ้หน้าที่หวานอยู่แล้วทำให้ยิ่งหวานไปกันใหญ่

"คืองี้จริงๆ นานจะได้อยู่แผนกข้างๆ เรานี่แหละแต่มันเต็ม เขาเลยให้มาอยู่กับเราก่อนสักระยะ เผอิญดันมีคนเขียนใบลาออกแต่ก็นะคนเดิมที่เขาไม่อนุมัติ นานเลยต้องมาอยู่กับเราก่อนแทนเจ้าอาร์" พี่ชาพูด

"อ๋อ แทนคนมีเส้นสายนี่เองแต่ก็นะทะเลาะกันทีไรจะลาออกทุกที…" น้ำตาลพูดทำให้ฉันต้องเอาข้อศอกสะกิดแขนให้หยุดพูดอะไรที่มันเลยเถิดไปมากกว่านี้

"เอาล่ะๆ เออนานนี่รินรดานะที่จะคอยสอนงานให้นาย"

"ครับ สวัสดีครับพี่รินรดา" ฉันเลิกคิ้วสูงเมื่อมีผู้ชายหล่อๆ แบบนี้มาเรียกฉันว่าพี่

"จ้ะๆ เรียกพี่รินเฉยๆ ก็ได้จ้ะ" ฉันยกมือรับไหว้ตอบ

"จบมิตติ้งแค่นี้นะ แยกย้ายกันไปทำงานได้" พี่ชากล่าวก่อนจะแยกย้ายกันไป

"เดี๋ยวรินอยู่ก่อน" พี่ชาดึงแขนฉันเอาไว้ โดยมีนานคอยยืนรออยู่อีกมุมนึง

"ริน"

"คะพี่ มีอะไรคะ"

"กาลนานจบบริหารมา พี่รู้ว่ามันยากนะที่จะสอนงานกันเกี่ยวกับการทำงานของเครื่องจักรกล อีกอย่างรินเองก็จบวิศวะมาด้วยเกรดสวยๆ น่าจะพอช่วยสอนกันได้ใจเย็นกับน้องมันหน่อยนะ" พี่ชาทำตาปริบๆ

"ว่าแล้วเชียว ว่าไม่ได้จบด้านนี้มา ท่าทางดูนุ่มนิ่มดูคุณหนูยังไงไม่รู้ แต่ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่หนูจะดูแลน้องมันให้ ถ้าไม่ถอดใจออกไปซะก่อนนะ"

"เอาน่าๆ นานเขาถูกเลือกมาแล้วให้โอกาสเขาซะหน่อย" พี่ชายืนตบไหล่ฉัน ฉันจึงยิ้มแห้งๆ ให้เพราะรู้ว่าต้องเหนื่อยอีกเท่าตัวแน่ๆ

"อ้อ พรุ่งนี้เอานานไปด้วยนะจะได้ช่วยกัน" ฉันเลิกคิ้วสูง พี่ชารีบเดินออกไป

ฉันเดินตรงมาหากาลนานที่ยืนรอฉันอยู่อีกมุมหนึ่ง ผู้ชายตรงหน้าที่สูงไม่น่าจะถึงร้อยแปดสิบห้าถ้าเทียบกับพี่ชาหรืออาร์เขายังดูตัวบางเล็กอยู่ หรืออาจจะสูงเท่าๆ กันเพราะเขาตัวบาง แต่ก็อ้อนแอ้นชวนมองไม่เบา ฉันยิ้มมุมปากให้เขาไปหนึ่งที

"ไปค่ะน้องนานไปห้องทำงานของเรากัน" ฉันพยักหน้าให้เขาตามมา

"เรียกผมนานก็ได้ครับ เรียกน้องนำหน้าผมรู้สึกเขินๆ แปลกๆ ครับ" เขายิ้มหวานพลางเอามือลูบท้ายทอย

"พี่คิดว่าเราอาจจะชอบให้เรียกอะไรแบบนี้ งั้นเรียกนานเฉยๆ ก็ได้ แต่ชื่อกาลนานก็เท่ไม่เบาเลยนะพี่ว่า"

"งั้นเหรอครับ" เขาอมยิ้มชวนเสียดายความหล่ออยู่เหมือนกัน

"ว่าแต่ว่านายเคยทำงานที่ไหนมาบ้างล่ะ อายุเท่าไหร่แล้วล่ะดูยังเด็กๆ อยู่เลย"

"ยี่สิบสี่ครับ เพิ่งเรียนจบมาแต่ช่วงปิดเทอมก็เคยช่วยที่บ้านค้าขายเหมือนกันครับ"

"อ๋อ งานของเราคือต้องช่วยบริการลูกค้าที่ซื้อเครื่องจักรเราไป ช่วยบำรุงและดูแลหลังการขาย บางทีอาจต้องมีซ่อมออกนอกพื้นที่ไปต่างจังหวัด บางทีก็มีค้าง นายสะดวกหรือเปล่า เพราะว่าตอนสัมภาษณ์นายไม่ได้มาแผนกนี้สินะ"

ฉันพูดพลางคิดว่าเขาเองก็คงไม่ได้ตั้งใจมาทำงานไม่ตรงสายที่เรียนมาคือบริหารธุรกิจ

"สะดวกครับไม่น่ามีปัญหาอะไร ผมค้างที่ไหนก็ได้ครับพี่"

"งั้นก็ดีเลย…แต่คือพี่ถามอะไรเราหน่อยสิ นอกเรื่องนิดนึงนะ"

"ครับ ถามมาเลยพี่"

"ฉันเห็นพลาสเตอร์ชิ้นเล็กๆ ที่แปะหน้านายน่ะ ไปโดนอะไรมาเหรอ หรือว่าชกต่อยกับใครมา ขอโทษนะที่ถามแบบนี้เพราะฉันเองก็ไม่อยากทำงานกับคนที่ชอบไปมีเรื่องกับใครต่อใคร"

"แผลที่หน้าเนี่ยเหรอครับ พอดีโดนเศษแก้วบาดน่ะครับ"

"สามสี่แผลเลยเหรอ เยอะนะเนี่ยไปทำไงยังไงถึงโดนบาดขนาดนั้น" ฉันพูดพลางชะโงกหน้าไปใกล้เขา

"ผิวเนียนกริบ ใสออร่าสุดๆ" ฉันพูดอย่างลืมตัว

"อะไรนะครับพี่" เขาเหล่ตามองฉันเมื่อฉันยื่นหน้ามาใกล้

"เปล่าๆ ไม่มีอะไร ครั้งหน้าก็ระวังด้วยละกัน"

"ผมน่ะระวังอยู่แล้ว แต่คนที่ขว้างแก้วมาทางผมท่าทางจะสติไม่ดีไม่รู้เขาให้เข้าร้านได้ยังไง" เขาขมวดคิ้วมองฉัน

"อือ พี่ว่าเรามาเรียนรู้เรื่องพื้นฐานสักหน่อย เผื่อพรุ่งนี้เจอหน้างานจริงจะได้ไม่ตื่นมากเพราะพรุ่งนี้นานต้องไปหน้างานกับพี่"

"ได้ครับ" เขาพูดพลางลากเก้าอี้มานั่งข้างฉันอย่างรู้งาน