บทที่ 4 หน้าใสใจคด

บทที่ 4 หน้าใสใจคด

รถคันหรูแล่นมาในบริเวณบ้านชั้นเดียวกลางเก่ากลางใหม่ ซึ่งยี่หวาไม่รู้เลยว่าตั้งอยู่จุดไหน เธอถูกพาเข้าไปในตัวบ้านและตอนนี้กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้สีดำ หัวโต๊ะอีกด้านมีลีโอนั่งมองด้วยสายตาเยียบเย็นจนเธอเริ่มอึดอัด แต่กระนั้นก็ไม่กล้าเอ่ยปากถามว่าพามาที่นี่เพื่ออะไร

“ใครส่งเธอมา”

น้ำเสียงแข็งกระด้างทำให้ยี่หวาสะดุ้ง มือยังถือถุงร้านสะดวกซื้อไม่ยอมปล่อย แม้ตกอยู่ในสถานการณ์ไม่น่าไว้ใจ เพราะมันคืออาหารมื้อเช้าของเธอยังไงก็สำคัญกว่าสิ่งอื่นใด

“ไม่มีใครส่งหนูมา และหนูก็ไม่ได้ตามพวกคุณอย่างที่พี่คนนั้นพูด”

“ฉันจะให้โอกาสพูดความจริงอีกครั้ง ใครส่งเธอมา”

ลีโอวางมือบนโต๊ะ สายตาคมกริบจ้องเด็กสาวราวกับว่าเป็นศัตรูคู่อาฆาต เพราะครอบครัวทำธุรกิจสีเทาควบคู่ไปกับธุรกิจยานยนต์ เขาจึงจำเป็นต้องระวังตัว เป็นพิเศษ เงินจำนวนหลายล้านถูกใช้จ่ายในการจ้างบอดี้การ์ดเพื่อคุ้มกัน เมื่อเขาต้องทำการค้ากับบรรดาผู้มีอิทธิพล

วันนี้ระหว่างเดินทางไปยังโกดังเขาถูกลอบทำร้าย จึงสงสัยว่าเด็กสาวมีส่วนรู้เห็นหรือไม่ก็เป็นคนดูต้นทาง เพราะมั่นใจว่าไม่มีใครล่วงรู้ว่าเขาจะเดินทางไปไหนหลังจากเจรจาซื้ออ่างอบนวดเสร็จสิ้น

“นะ..หนูพูดความจริงไปแล้ว”

“บอกมา!”

ปัง !

ลีโอทุบโต๊ะตะคอกเสียงดังจนยี่หวาสะดุ้ง ปากคอสั่นน้ำตาคลอหวาดกลัวผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าจับใจ ทำไมโชคชะตาถึงเล่นตลกกับเธออีกแล้ว ทั้งที่คิดว่ารอดพ้นจากแม่เลี้ยงใจร้ายมาได้ แต่กลับต้องเจอกลุ่มชายอันธพาล เผลอ ๆ อาจเป็นมาเฟียแผงตัวมาเพื่อจับผู้หญิงไปค้าประเวณี

หรือพวกเขาโกรธที่เธอเรียกร้องค่ารักษาพยาบาล เลยจับตัวมาเพื่อแก้แค้นและยึดเงินคืน

“ถ้าคุณอยากได้เงินคืนหนูคืนให้ก็ได้ แต่หนูใช้ไปร้อยกว่าบาท คงไม่ว่ากันใช่มั้ย”

ยี่หวาลนลานล้วงเงินในกระเป๋ากางเกงมาวางบนโต๊ะด้วยมือสั่นเทา ผู้ชายหน้าหล่อแต่สายตาโหดเหี้ยมน่ากลัวทำให้เธอก้มหน้างุดไม่กล้าสบตา

“ฉันไม่มีเวลามาเล่นกับเธอ”

“นะ..หนูก็ไม่ได้เล่น หนูพูดจริงทุกอย่าง ไม่มีเหตุผลอะไรที่หนูต้องตามพวกคุณ เชื่อเถอะนะคะ”

ยี่หวาทำใจกล้าเงยหน้าสบตากับเขา น้ำตาซึมออกหางตาเม้มปากกลั้นเสียงสะอื้น ในจังหวะสบตากันลีโอก็นึกออกทันทีว่าเคยเจอยี่หวาที่ไหนมาก่อน เขาเหยียดยิ้มเพราะยิ่งทำให้เขามั่นใจว่าเธอต้องมีส่วนร่วมในการลอบทำร้ายครั้งนี้

“หึ คงไม่ใช่ครั้งแรกสินะที่เธอจงใจเข้าหาฉัน วันนั้นที่สนามแข่งก็คงเป็นแผนล่ะสิท่า เป็นนกต่อมานานเท่าไหร่แล้ว”

“หนูไม่ได้จงใจทำอะไรทั้งนั้น ที่สนามแข่งหนูไปสมัครงาน ไม่ได้เป็นแผนอย่างที่คุณเข้าใจ”

ยี่หวาส่ายหน้าปฏิเสธเสียงเครือ ตัวชาเมื่อลีโอหยิบวัตถุสีดำมาวางบนโต๊ะ เขาคงไม่ใช่คนธรรมดาที่เธอจะต่อกรได้ ดูท่าจะเป็นผู้มีอิทธิพลเหมือนเสี่ยวิชัย ถึงได้พกปืนและกล่าวหาเธอว่าเป็นนกต่อ

“อึก”

ยี่หวากลืนน้ำลายลงคอเมื่อร่างสูงลุกเดินตรงมายังเธอ ในมือของเขาถือสิ่งที่เธอหวาดกลัวใกล้เข้ามา เขาเอนสะโพกพิงโต๊ะ สายคมฉายแววโหดเหี้ยมจ้องมองร่างเล็กที่มือเริ่มสั่นจนถุงที่ถืออยู่หล่นลงบนพื้น

“แค่บอกชื่อคนจ้าง ฉันจะปล่อยเธอไป”

ปลายกระบอกปืนไล้วนอยู่ปลายคางของหญิงสาว ยี่หวาถึงกับตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับเขยื้อน ตาคอยมองนิ้วเรียวยาวว่าเขาจะลั่นไกรเมื่อไหร่ ความกลัวทำให้สะอื้นจากนั้นก็ปล่อยโฮออกมาอย่างกลั้นไม่ไหว

“นะ..หนู อึก ไม่รู้ ฮือ ฮือ”

“ปากแข็งนักใช่ไหม”

หมับ!

“อึก”

ลีโอวางอาวุธลงแล้วใช้มือเพียงข้างเดียวบีบคอเล็กดึงรั้งขึ้นจนสะโพกมนลอยพ้นเก้าอี้ ยี่หวาน้ำตาไหลทะลัก ตะเกียกตะกายใช้มือข่วนไปตามท่อนแขนของเขา ใบหน้าใสแดงก่ำเริ่มหายใจติดขัด ตาเบิกกว้างอย่างตกตะลึงกับการกระทำอันป่าเถื่อน นานเกือบนาทีจนยี่หวาคิดว่าลมหายใจสุดท้ายใกล้มาถึง ลีโอจึงปล่อยมือ

พรึบ

“แค่ก ๆ”

เด็กสาวทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ พยายามกอบโกยอากาศเข้าปอดไอจนหน้าดำหน้าแดง จากนั้นก็ฟุบหน้าลงบนโต๊ะอย่างหมดแรง

“ทีนี่จะบอกได้หรือยังว่าใครจ้างเธอมา”

“มะ..ไม่มีใครจ้าง ปล่อยหนูไปเถอะค่ะ หนูไม่รู้เรื่อง อึก”

ยี่หวาตัวชาวาบเมื่อถูกมือใหญ่บีบเข้าที่สันกรามเต็มแรง เจ็บร้าวไปทั่วบริเวณในยามที่เขาออกแรงบีบจนใบหน้าเล็กยกขึ้น มืออีกข้างของเขาก็จับปืนจ่อศีรษะของเธอ ยี่หวาถึงกับตาค้างตกใจสุดขีดจนแทบหยุดหายใจ

“ก็ยังปากแข็ง อยากตาย?”

“อือ อึก”

คนตัวเล็กได้แต่ใช้สายตาวิงวอน น้ำตาไหลทะลักอาบแก้มอย่างน่าเวทนา แต่อีกคนกลับโมโหมากขึ้นเมื่อคิดไปว่า เธอพยายามใช้ความไร้เดียงสาหลอกล่อให้เขาหลงเชื่อและปล่อยตัวเธอไป

..หน้าใสแต่ใจคด..

“ในเมื่อดื้อด้านฉันก็จะสงเคราะห์ให้ เธอจะไม่ตายด้วยปืน แต่จะตายช้า ๆ อย่างทรมาน ถึงจะสาสมกับความปากแข็งและกล้าท้าทายฉัน”

“อึก”

ยี่หวากลืนน้ำลายหวาดกลัวจนหูอื้อตาลาย มือสั่นปากสั่นน้ำตาไหลทะลักอาบแก้ม ถึงชีวิตจะไม่มีค่าและมีความหมายกับใคร แต่เธอก็ไม่อยากให้มันสูญสิ้น เพราะความเข้าใจผิดของใครก็ไม่รู้ที่บังเอิญเจอกันเพียงไม่กี่ครั้ง

“เชื่อหนูเถอะ หนูไม่ได้ปากแข็ง ทุกอย่างที่พูดคือความจริง หนูสัญญาว่าถ้าคุณปล่อยหนูไปหนูจะไม่แจ้งตำรวจ”

คำพูดของยี่หวาทำให้ลีโอยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก เหอะ..แจ้งตำรวจงั้นเหรอ รอชาติหน้าตอนบ่าย ๆ เถอะสาวน้อย

“องศาเข้ามา”

ลีโอเรียกลูกน้องคนสนิทที่รออยู่นอกห้อง ไม่กี่อึดใจร่างสูงใหญ่ก็เข้ามายืนรอรับคำสั่งด้วยใบหน้าเรียบเฉย เสมือนว่าสิ่งที่พวกเขาทำกับเธอคือเรื่องปกติ

“ครับคุณลี”

“เอาผู้หญิงคนนี้ ไปปล่อยลงเรือ”

ลีโอคลายมือจากใบหน้าเล็กพร้อมกับวางปืนลงบนโต๊ะ ลุกยืนเต็มความสูงปรายตามองเด็กสาวด้วยความเฉยชา หยิบขวดแอลกอฮอล์จากมือลูกน้องมาฉีดพ้นทำความสะอาดมือของตัวเอง

“อย่าทำเลย หนูไม่รู้เรื่อง ได้โปรด ฮือ ฮือ”

ยี่หวายกมือไหว้ผู้ชายสองคน ร้องไห้เสียงดังอย่างน่าสังเวช เธอดิ้นรนในขณะที่ถูกองศากระชากตัวให้เดินตามไปข้างนอก คำว่าลงเรือก็มีความหมายไม่ต่างจากการถูกขายซ่อง ถ้าไม่ถูกรุมโทรมจนตายก็อาจถูกเอาไปขายยังต่างแดน

“ตามฉันมา”

“ไม่ไป ปล่อยหนู”

ยี่หวาสะบัดตัวสุดแรงแต่ก็สู้แรงฉุดดึงจากคนตัวโตไม่ได้ ในจังหวะที่กำลังก้าวเดินพ้นประตูก็ได้สบตากับผู้ชายหน้าหล่อแต่ใจร้าย เธอมองเขาด้วยความวิงวอนเป็นครั้งสุดท้ายแต่ก็ได้รับเพียงรอยยิ้มร้ายกาจกลับมา

ขาเรียวก้าวเดินตามองศาไปเหมือนคนสิ้นหวัง นึกตัดพ้อโชคชะตาที่ซ้ำเติมชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า ภาวนาให้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงฝันร้าย ที่แค่ลืมตาเธอก็ไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่สุดท้ายคำวอนขอก็ไม่เป็นผล เพราะสามสิบนาทีต่อมารถก็แล่นมาจอดยังท่าเรือที่เต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์เรียงรายอยู่จนไม่รู้ทิศรู้ทาง

“ลงมา”

องศากระชากร่างบางออกจากรถ ผลักเธอออกห่างจากนั้นก็พยักหน้าให้ลูกน้องสองคนเข้าประกบขนาบข้างเพื่อกันการหลบหนี

“พี่ปล่อยหนูไปเถอะ หนูเป็นคนธรรมดาทั่วไปไม่ได้เป็นนกต่ออย่างที่พวกพี่เข้าใจ ที่หนูขอค่ารักษาพยาบาลจากพี่หนูขอโทษจริงๆ หนูกลัวแล้วค่ะ”

ยี่หวาละล่ำละลักอ้อนวอนเสียงเครือ ตากลมโตมองผู้ชายสองคนที่จ้องเธอราวกับจะกลืนกินอย่างหวาดระแวง หากต้องถูกผู้ชายหลายคนย่ำยีเธอขอตายเสียดีกว่า

“ตามลูกน้องฉันไป แล้วก็หุบปากซะนะ พวกนี้มันไม่ชอบผู้หญิงพูดมาก” องศาตอบกลับอย่างเฉยชา

“พี่ได้โปรดเถอะ”

“ตามมา อย่าร้อง”

ชายสูงใหญ่ช่วยกันหิ้วปีกยี่หวาจนตัวลอยเดินตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์ที่ตั้งอยู่บริเวณนั้น

“กรี้ด ปล่อยนะ ไอ้บ้าปล่อย!”

ยี่หวาทั้งดิ้นทั้งกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง ความกลัวสั่งให้เธอใช้แรงเฮือกสุดท้ายดิ้นรนเอาตัวรอด แต่แรงของผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หรือจะสู้แรงผู้ชายตัวโตสองคนได้ เธอจึงถูกจับโยนเข้าไปในกล่องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่ทั้งมืดและเหม็นอับ

ตุ้บ!

“โอ๊ะ” สะโพกมนกระแทกลงพื้น จนหญิงสาวเบ้หน้ารู้สึกเจ็บร้าวลามมายังส่วนหลัง

ปัง!

เสียงปิดประตูตามด้วยเสียงล็อกกุญแจทำให้ยี่หวารีบคลานไปยังประตูใช้กำปั้นทุบสุดแรง จนหลายนาทีผ่านไปเมื่อคิดว่าคงไม่มีประโยชน์เธอก็หยุดทำ

ตากลมโตสั่นระริกมองฝ่าความมืดไปรอบ ๆ กลิ่นอับชื้นบวกกับความร้อนอบอ้าวเล่นเอาแทบอาเจียน ไหนจะเสียงร้องของหนูที่ดังอยู่ใกล้ ๆ แต่มองไม่เห็น ทำให้เธอหวาดกลัวแทบสิ้นสติ

“พ่อจ๋า ช่วยหวาด้วย หวากลัว ฮือ ฮือ”

เด็กสาวฟุบหน้าลงบนเข่าร้องไห้ตัวโยน ไม่คิดเลยว่าการหนีออกจากบ้านครั้งนี้ จะนำพาสิ่งเลวร้ายที่สุดเข้ามาในชีวิต ความเข้าใจผิดของผู้ชายที่ไม่รู้จักแม้กระทั่งชื่อ ทำให้ชีวิตของเธอต้องประสบพบเจอกับชะตากรรมอันเลวร้าย ที่คาดเดาไม่ได้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างต่อจากนี้