บทที่ 2 ลากตัวออกไป

บทที่ 2 ลากตัวออกไป

“อีหวา ไหนมึงบอกว่าไปหางานทำไง กลับมาซะมืดค่ำขนาดนี้ไม่ใช่ไปทำอย่างอื่นมาเหรอ” กัลยาตะโกนโหวกเหวก ขณะที่ยี่หวาเดินเข้ามาในบ้านไม้ชั้นเดียวหลังเก่าภายในซอยข้างๆ สนามแข่งรถ เด็กสาวถอนหายใจก่อนเดินหลบเข้าห้องตัวเอง โดยไม่สนใจแม่เลี้ยงที่หน้าบึ้งตึงยืนชี้นิ้วด่าอยู่กลางบ้าน

“ออกมาคุยกับกูให้รู้เรื่องเลยนะ อีนี่มึงวอนตายซะแล้ว”

ปัง ปัง !  เสียงทุบประตูห้องทำให้ยี่หวาทรุดตัวลงนั่งกอดเข่าอยู่บนฟูกนอนเก่าๆ รู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจ เมื่อไหร่จะหลุดพ้นจากตรงนี้เสียที แม่เลี้ยงที่คอยจิกหัวใช้ตลอดเวลาหากเธออยู่บ้าน ส่วนกลางคืนก็ต้องคอยล็อกห้องและนอนผวาตลอดทั้งคืน เพราะกลัวพี่ชายลูกติดแม่เลี้ยงเข้ามาทำมิดีมิร้ายขณะเมามาย

ชีวิตเธอวนเวียนอยู่กับสิ่งเหล่านี้มาตลอดหนึ่งปีตั้งแต่พ่อเสียชีวิต อยากออกจากบ้านหลังนี้ใจแทบขาดแต่ก็ไม่มีปัญญา เพราะไม่มีที่ให้ไปและไม่มีญาติที่ไหนให้พึ่งพิง ชีวิตที่อยู่บนโลกเพียงลำพังมันหนักหนาสาหัสมากสำหรับเด็กสาวอายุสิบเก้าเช่นเธอ

“ฮึก พ่อจ๋า หวาเหนื่อยเหลือเกิน ฮือ ฮือ”

.

.

.

2 สัปดาห์ต่อมา

“เสี่ยช่วยรับนังหวาไว้ด้วยเถอะจ้ะ ถึงมันจะอายุไม่ถึงยี่สิบแต่ฉันรับรองว่า รูปร่างของมันเป็นสาวเกินวัย ทำงานนวดได้สบายๆ”

กัลยายกมือไหว้เสี่ยวิชัยเจ้าของอาบอบนวดชื่อดังพร้อมบรรยายสรรพคุณลูกเลี้ยงเพื่อโน้วน้าว

“ฉันคงรับไว้ไม่ได้มันผิดกฎหมาย ป้าต้องหาเงินมาจ่ายดอกเบี้ยด้วยวิธีอื่นแล้วล่ะ”

เสี่ยวิชัยปรายตามองเด็กสาวที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นอยู่ข้าง ๆ คนเป็นแม่ ถึงยี่หวาจะมีรูปร่างเกินวัยตามที่แม่ของเธอยกยอ แต่ด้วยข้อจำกัดของอายุก็คงรับเข้าทำงานไม่ได้

“อีกสามเดือนมันก็จะยี่สิบ..เสี่ยช่วยฉันหน่อยเถอะนะจ๊ะ”

“น้ายา..คือหนู”

ยี่หวาหน้าซีดพลางกระตุกแขนแม่เลี้ยงเพื่อทัดทาน ก่อนออกจากบ้านกัลยาบอกว่าจะพามาสมัครงาน แต่ไม่คิดว่าจะหลอกเธอมาที่นี่เพื่อทำงานในสถานที่อโคจร

“เงียบ!” กัลยาเอ็ดลูกเลี้ยงพร้อมจิกเล็บลงบนแขนเรียวอย่างแรง ยี่หวานิ่วหน้าเจ็บจนน้ำตาคลอ

“ลูกสาวไม่เต็มใจมาหรือเปล่า”

“มันเต็มใจจ้ะเสี่ย”

“ถึงเต็มใจฉันก็คงรับเข้าทำงานไม่ได้ ที่นี่เป็นผับและมีอ่างอบนวด ยังไงเด็กอายุไม่ถึงยี่สิบก็ทำงานไม่ได้”

“ฉันไหว้ก็ได้ เสี่ยช่วยรับมันเถอะ ฉันไม่มีเงินจ่ายดอกจริงๆ นอกจากให้ลูกมาทำงานชดใช้ให้เสี่ยแทน”

“เดือนหน้าที่นี่จะเปลี่ยนเจ้าของ ฉันคงไม่ได้อยู่บริหารต่อ ป้าพาลูกกลับไปเถอะ ส่วนหนี้สามแสนที่ค้างอยู่ ป้าคงต้องรอเคลียร์กับเจ้าของคนใหม่อีกที..ฉันไปล่ะ”

เสี่ยวิชัยปฏิเสธลุกเดินออกไป ปล่อยให้สองแม่ลูกอยู่กันตามลำพัง กัลยามองยี่หวาอย่างไม่พอใจจึงคว้าข้อมือเล็กลากให้เดินตาม แรงบีบด้วยความโมโหส่งผลให้เกิดรอยแดงเป็นริ้วบนผิวขาวเนียน

“น้ายา..หวาเจ็บ”

“อย่าสำออย คงดีใจล่ะสิที่เสี่ยไม่รับมึงไว้ มึงจงใจทำให้เสี่ยวิชัยเห็นใช่มั้ยว่าไม่เต็มใจ”

กัลยาปล่อยมือหลังจากเดินมาหยุดอยู่บริเวณหน้าอ่างอบนวด ยืนเท้าสะเอวชี้หน้าตะคอกยี่หวาเสียงดังจนคนเดินผ่านแถวนั้นหันมอง

“หวาไม่ได้ตั้งใจ..น้ายาให้เวลาหน่อยนะ หวาขอหางานเองอีกสักหน่อย” ยี่หวาน้ำตาไหลพราก ยกมือไหว้วิงวอนแม่เลี้ยงอย่างน่าสงสาร

“หางานเหี้ยอะไร..กูเห็นหามาเป็นเดือนยังไม่ได้สักที..อีกอย่างงานที่มึงหาจะได้เงินสักกี่บาท มันจะพอยาไส้มั้ย? มีสมองทำไมไม่คิด..ห๊ะ”

กัลยาจิ้มนิ้วไปที่ศีรษะยี่หวาอย่างมีโทสะ อยากตบหน้าลูกเลี้ยงสักฉาดเพื่อระบายอารมณ์ที่ทำให้เสียแผน

“ขอร้องล่ะค่ะ หวาไม่อยากทำงานหมอนวด ถึงจะได้เงินเยอะแต่มันไม่มีศักดิ์ศรี..ฮึก ฮือ”

“นี่มึงประชดกูเหรอ? ไม่ถูกตบไม่สลดใช่มั้ยอีนี่”

กัลยาเลือดขึ้นหน้าเมื่อยี่หวาพูดเหมือนดูถูกอาชีพเก่าของนางก่อนมาอยู่กินกับพ่อของยี่หวา

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือกัลยากระทบใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างแรงจนหน้าหัน เธอตัวสั่นร้องไห้สะอึกสะอื้นเอามือกุมแก้ม สร้างความเวทนาให้กับผู้คนบริเวณนั้นเป็นอย่างยิ่ง

“หวาเปล่า..น้าอย่าตีหวาเลย ฮือ ฮึก” ยี่หวาปัดป้องเมื่อกัลยาสะบัดมือหมายจะตบหน้าเธออีกครั้ง ถอยหลังเพื่อหลบจากการถูกทุบตีไปอีกด้าน

“มึงมานี่เลยอีหวา”

“หวาเจ็บ โอ๊ย..น้ายา” กัลยากระชากผมยี่หวาก่อนฟาดฝ่ามือลงบนแก้มเนียนอีกครั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้อง

เพี๊ยะ!

“ปล่อยหวา..หวาเจ็บ”

เด็กสาวสะบัดออกจากการเกาะกุมของแม่เลี้ยงสำเร็จ ตัดสินใจวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต คิดไปตายเอาดาบหน้าหากยังอยู่บ้านหลังนั้น กัลยาคงเอาเธอไปเร่ขายอีกเพราะครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งแรก ที่รอดมาได้เพราะเธอทยอยเอาเงินเก็บที่มีให้แม่เลี้ยงเพื่อยื้อเวลา จนตอนนี้ไม่มีเงินเหลืออยู่ในบัญชีสักบาท

“มึงมานี่เลยอีหวา อย่าคิดหนีเชียวนะ”

กัลยาวิ่งตามร่างบางที่วิ่งหายเข้าไปในซอยข้าง ๆ ที่เป็นลานจอดรถของลูกค้าวีไอพีของอ่างอบนวด แต่ด้วยร่างกายที่มีอายุจึงทำให้วิ่งตามไม่ทัน นางได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันนึกคับแค้นใจลูกเลี้ยง

“หนีได้หนีไป อย่าให้ตามเจอนะกูไม่เก็บมึงไว้แน่”

ตุบ!

“อ่ะ..ขอโทษค่ะ” ยี่หวาก้มศีรษะให้คนที่เธอวิ่งชนอย่างร้อนรน หญิงสาวไม่แม้แต่เงยหน้ามองคนตัวสูงที่เซไปตามแรงปะทะ บอดี้การ์ดสองคนรีบเดินมาขนาบข้างชายหนุ่ม ผลักร่างผอมบางกระเด็นไปอีกทาง เพื่อกันเจ้านายออกห่างให้เร็วที่สุด

“คุณลีได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ” องศาเอ่ยถามพร้อมใช้ตัวบังลีโอเอาไว้

“ไม่เป็นไร ไปเถอะ”

ด้วยความที่มีธุระสำคัญต้องคุยกับเสี่ยวิชัย ลีโอจึงไม่ได้ให้ความสนใจคนที่วิ่งชน หากเพียงช่วงเอี้ยวตัวหางตาก็เหลือบเห็นใบหน้าจิ้มลิ้มที่มองเขาตาแป๋ว ต่างคนต่างนิ่งไปชั่วอึดใจ แตกต่างตรงที่ยี่หวาจำได้ทันทีว่าเขาคือคนใจดีที่สนามแข่งรถ แต่ลีโอกลับจำเธอไม่ได้ เขาเพียงแค่รู้สึกคุ้นหน้าและจำใจต้องเอ่ยถามเป็นมารยาท

“เป็นอะไรหรือเปล่า”

“มะ..ไม่ค่ะ” ยี่หวาเสียงสั่น หันหน้าหันหลังอย่างหวาดระแวง

“เลยเวลานัดยี่สิบนาทีแล้วนะครับ” องศาเตือนเจ้านาย

“อืม..” ผู้เป็นเจ้านายตอบรับในลำคอจากนั้นก็หมุนตัวเดินไปยังประตูโซนวีไอพี โดยไม่ปรายตามองเด็กสาวอีกแม้แต่น้อย

“อีหวา! มึงอยู่ไหน”

เสียงกัลยาดังมาแต่ไกล ส่งผลให้หญิงสาวต้องหาที่หลบ ใจเต้นระรัวด้วยความกลัว หากถูกพบตัวคราวนี้แม่เลี้ยงคงเล่นงานเธอหนักแน่นอน เผลอๆ อาจถูกเอาไปขายตามซ่องผิดกฎหมาย ที่แอบเปิดอย่างลับๆ อยู่ทั่วพื้นที่

“อีหวา!”

เสียงเรียกใกล้เข้ามาทุกที ทำให้ยี่หวาตัดสินใจวิ่งตามผู้ชายตัวโตสามคนเข้าไปในร้าน แต่พอร่างบางจะก้าวพ้นประตู เธอก็ถูกผลักออกมา ทำเอาเด็กสาวหน้าซีดหันมองข้างหลังใบหน้าเหลอหลา

“ให้หนูเข้าไปด้วยนะคะ ขอหลบแค่แป๊บเดียว”

“ออกไป” องศาเอ่ยไล่เสียงเข้มจนยี่หวาหน้าเจื่อน แต่ก็ไม่ลดความพยายาม สอดส่ายสายตามองไปยังร่างสูงที่กำลังเดินไปยังห้องวีไอพีภายในอาคาร

“คุณสุดหล่อคะ..คุณจำหนูไม่ได้เหรอคะ”

“.......” ลีโอหยุดเดินก่อนหันกลับมามองยังต้นเสียง สายตาคมมีแววไม่พอใจที่ต้องเสียเวลากับผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เป็นครั้งที่สอง

“คุณจำหนูได้มั้ยคะ ให้หนูเข้าไปหลบข้างในหน่อยได้มั้ย”

ขณะพูดยี่หวาก็คอยมองข้างหลังตลอดเวลา เธอกลัวจนปากคอสั่นเมื่อได้ยินเสียงแม่เลี้ยงใกล้เข้ามาทุกที และในนาทีต่อมา เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจก็ทำให้ยี่หวาหน้าเสียหมดหวังที่จะพึ่งพาเขา

“ลากตัวออกไปไกลๆ รำคาญ!”