บทที่ 5 ความจริง

บทที่ 5 ความจริง

“คุณองศาจะส่งลงเรือคืนนี้เลยมั้ยครับ”

“รอให้ฉันสืบให้ได้ก่อนว่าใครส่งเธอมาค่อยว่ากันอีกที พวกแกอย่าเพิ่งทำอะไร รอคำสั่งจากฉันคนเดียวเข้าใจไหม?”

“โธ่ แบบนี้ก็แย่สิครับ ของสวย ๆ งาม ๆ จะให้นั่งเฝ้าเฉยๆ คงยากน่าดู”

“ถ้าไม่อยากตาย ก็ทำตามที่ฉันสั่ง” องศามองลูกน้องสองคนด้วยหางตา สั่งเสียงเข้มจนทั้งคู่ลนลานตอบรับ

“ครับ ๆ ได้ครับ”

“ฉันไปล่ะ ตอนเช้าค่อยเอาข้าวไปให้เธอ และไม่ต้องปากโป้งบอกใครล่ะว่าเธออยู่ที่นี่ ไม่งั้นพวกแกเหลือแต่กระดูกแน่”

องศาเสียงดุกำชับอีกครั้ง ก่อนมองไปยังคอนเทนเนอร์ที่ใช้กักขังผู้หญิงต้องสงสัยว่าเป็นนกต่อ ความจริงลีโอสั่งให้ส่งเธอขึ้นเรือทันที แต่เขามีลางสังหรณ์ว่าสิ่งที่เจ้านายคิด น่าจะมีอะไรบางอย่างคลาดเคลื่อน ดูจากลักษณะท่าทางของเด็กสาว เธอไม่มีมารยาหรืออะไรที่บ่งชี้ว่าเป็นนกต่อ คงต้องสืบให้ละเอียดอีกครั้ง

วันต่อมา

“คุณลีครับ ผมสืบรู้มาว่าคนที่ชี้เป้าให้คนร้ายตามคุณลีไปเมื่อวานคือเสี่ยวิชัย ไม่ใช่เด็กผู้หญิงคนนั้นอย่างที่พวกเราสงสัยครับ”

องศายืนรายงานผลขณะที่ลีโอนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ ภายในห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกสูงเสียดฟ้ากลางกรุง

“จัดการเสี่ยวิชัยซะ คนคิดไม่ซื่อไม่ควรเก็บไว้” ชายหนุ่มเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังอ่าน ก่อนสั่งเสียงราบเรียบแต่แววตาดุดัน

“ผมสั่งคนไปจัดการเรียบร้อยแล้วครับ”

“อืม” ลีโอพยักหน้ารับรู้ก่อนก้มอ่านเอกสารต่อ ไม่ทันสังเกตท่าทีอึกอักของลูกน้องคนสนิท

“คุณลีครับ”

“มีอะไร” ถามโดยไม่เงยหน้ามอง

“เด็กผู้หญิงคนนั้นจะให้ผมจัดการยังไงต่อ”

คำถามขององศาทำให้ลีโอวางเอกสารในมือลง เขาจ้องหน้าองศาอย่างไม่พอใจ ที่เรื่องง่ายๆ แค่นี้ยังตัดสินใจเองไม่ได้

“ส่งลงเรือแล้วไม่ใช่เหรอ แกจะถามทำไมอีก”

“ในเมื่อเธอไม่ได้ทำ พวกเราจะไม่ชดเชยอะไรให้เธอบ้างหรือครับ”

เมื่อเห็นสีหน้าดุดันของเจ้านาย องศาจึงไม่กล้าบอกว่าหญิงสาวยังถูกขังอยู่ที่ท่าเรือ ไม่ได้ลงเรืออย่างที่เจ้านายเข้าใจ

“อย่าถามไร้สาระ ในเมื่อสืบได้ว่าใครเป็นคนทำ ก็คือจบ”

“แต่ว่า..”

“ออกไป ฉันจะทำงาน”

“ครับคุณลี”

น้ำเสียงติดรำคาญอย่างไม่แยแสกับเรื่องที่พูดถึง ทำให้องศาจำใจต้องโค้งคำนับหมุนตัวเดินออกจากห้อง จากนั้นหนึ่งชั่วโมงเขาก็เดินทางมายังท่าเรือเพื่อพูดคุยกับเด็กสาวอีกครั้ง

แอด..

เสียงเปิดประตูทำให้ยี่หวาที่นั่งฟุบหน้าอยู่บนหัวเข่าสะดุ้ง ริมฝีปากแห้งผากอ้าค้างเมื่อเห็นคนยืนอยู่ตรงประตู แต่เพราะสายตาไม่ได้เจอแสงมานานหลายชั่วโมง เธอจึงหลับตาหันหน้าหนีแสงแดดที่สาดส่องเข้ามาภายใน

หลังจากถูกนำมาขังเธอก็อยู่ในห้องมืด ๆ ลูกน้องขององศาทำแค่นำอาหารมาให้ แต่ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่นึกกลัว ยี่หวาจึงอยู่รอดปลอดภัยจนถึงตอนนี้

“ฉันมาคุยกับเธอ”

องศามองร่างที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก ดวงตาของเธอบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักทั้งคืน ยังดีที่คอนเทนเนอร์ตู้นี้มีห้องน้ำให้ขับถ่าย สภาพยี่หวาจึงไม่แย่เท่าใดนัก แต่เพราะเธอใส่เสื้อผ้าตัวเดิมจึงทำให้มีกลิ่นสาบพอควร

“ค่ะ” เสียงแหบแห้งไร้ชีวิตชีวาตอบรับ ยี่หวากะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็นแล้วค่อยๆ ลุกยืน ร่างอรชรซวนเซเล็กน้อยแต่ใช้มือยันผนังพยุงตัวเอาไว้ ตากลมโตจ้องมององศาอย่างมีความหวังว่าจะถูกปล่อยตัว

“เธอไม่ได้เป็นนกต่อ อย่างที่เจ้านายฉันเข้าใจ”

“หนูบอกพี่แล้ว แต่พี่ไม่เชื่อหนูเอง”

“ฉันมาปล่อยเธอ”

“จริงเหรอคะ” เด็กสาวมีชีวิตชีวาขึ้นทันที แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นบุคคลที่เดินตามมาที่หลัง ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงด้วยความหวั่นใจเกรงว่าจะไม่ถูกปล่อยตัวอย่างที่หวัง

“ไม่คิดว่าแกยังเก็บไว้บนฝั่ง”

เสียงทรงอำนาจสอดแทรกบทสนทนา ทำให้องศาถึงกลับหน้าถอดสี รู้นิสัยเจ้านายดีว่าไม่ชอบให้ลูกน้องทำอะไรลับหลัง เห็นทีคราวนี้เขาคงชะตาขาด

“คุณลี..” องศาก้มศีรษะให้เจ้านาย

“ชอบเด็กนี่เหรอถึงเก็บไว้ หรือถูกอ่อยจนหลงเสน่ห์”

“ไม่ใช่ครับ คือ..”

องศาอึกอัก จะพูดได้ไงว่าแค่สงสัยและมีเซ้นส์ในการจับผิดคน ซึ่งเขาพอมองออกว่าหญิงสาวไม่น่าเป็นนกต่อ แต่ถ้าให้คัดค้านด้วยเหตุผลนี้ ก็อาจเป็นการด่าเจ้านายกลาย ๆ ว่าโง่ ซึ่งเป็นสิ่งไม่ควรทำอย่างยิ่ง

“จะปล่อยไปเงียบ ๆ โดยที่ไม่บอกฉัน แกคิดว่าฉันโง่มากเลยเหรอองศา”

“เปล่าครับคุณลี คือว่า..”

“พอ..ไม่ต้องพูด ไว้ฉันจะจัดการแกทีหลัง”

ลีโอยกมือห้ามองศาในยามที่เขาอ้าปากจะแก้ตัว สายตาคมละจากลูกน้องคนสนิทหันไปสนใจเด็กสาวที่ยืนฟังพวกเขาอยู่อีกมุม ตากลมโตยังมองเขาด้วยความหวาดกลัว

“เธอยังตัวเหม็นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน”

คำพูดเย้ยหยันพร้อมสายตาดูถูก ทำให้ยี่หวาหน้าเบ้เหมือนคนกำลังจะร้องไห้ด้วยความรู้สึกหลาย ๆ อย่างที่ประดังประเดเข้ามา กระทำกับเธออย่างป่าเถื่อนไม่พอ ยังพูดจาไม่ดีใส่อีก เป็นเพราะเขาคนเดียวเธอจึงตกอยู่ในสภาพน่าสมเพชโดยไม่ได้ทำผิดอะไร

ออกไปได้จะแจ้งตำรวจโทษฐานกักขังหน่วงเหนี่ยวผู้หญิงไม่มีทางสู้ แต่เพียงแค่คิด..เอาเข้าจริงก็คงไม่กล้า ดูท่าคุณหน้าหล่อคงมีทั้งเงินและอิทธิพลอยู่พอควร

..เอาชีวิตให้รอดก่อน อย่างอื่นค่อยว่ากัน..

“หนูตัวเหม็นก็ไม่ต้องมาใกล้”

“สภาพไม่น่าปากดีได้นะ”

“.......”

ยี่หวาได้แต่ยืนเม้มปากไม่กล้าต่อล้อต่อเถียง เกรงว่าหากทำให้อีกฝ่ายไม่พอใจเธอจะถูกฆ่าได้ง่าย ๆ ที่พูดไปเมื่อครู่ก็แค่หลุดปาก ยังไงเสียเธอก็ไม่ควรทำให้เขาโกรธ

“บ้านเธออยู่ที่ไหน”

เป็นคำถามที่ยี่หวาไม่คิดว่าเขาจะถาม เธอสบตากับดวงตาคมเข้มแล้วกัดปากตัวเองอย่างใช้ความคิด ถ้าตอบว่าไม่มีบ้านและไม่มีที่ไปเขาจะคิดว่าโกหกอีกหรือเปล่า เธอกลัวจนหวาดระแวงไปทุกอย่าง

“.......”

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” ลีโอย้ำเสียงเข้มจนยี่หวาหน้าเสีย ตากลมโตสั่นระริกไม่ได้รู้สึกโกรธเคืองแต่รู้สึกหวาดหวั่นกับคำถามของเขาแทน

“หนูไม่มีบ้านค่ะ”

“คนอะไรไม่มีบ้าน โกหกฉันหรือเปล่า”

“หนูหนีออกจากบ้าน เลยไม่มีบ้านให้กลับ”

คำตอบของเธอทำให้ลีโอขมวดคิ้วยุ่ง จากที่คิดว่าจะไถ่โทษโดยการให้ลูกน้องไปส่งเธอที่บ้าน พร้อมกับให้เงินเป็นค่าทำขวัญ เขาก็ต้องเปลี่ยนความคิดเสียใหม่ หากเธอบอกว่ามีบ้านเขาคงเชื่อร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าเธอไม่ใช่นกต่อ แต่บอกว่าไม่มีมันก็น่าสงสัยอยู่ไม่น้อย

“หนีออกจากบ้านหรือจงใจปกปิดความจริงกันแน่”

“หนูหนีออกจากบ้านไม่ได้ปกปิดอะไร มาแต่ตัวเงินซักบาทก็ไม่มี”

ยี่หวายืนยันหนักแน่นกลัวเหลือเกินว่าเขาจะไม่เชื่อ หากเป็นเช่นนั้นเธอคงถูกขังรอเวลาลงเรือเป็นแน่แท้

“ชื่ออะไร”

“ยี่หวาค่ะ”

“ชื่อจริงสิ”

“ดวงฤทัย นาปกรณ์”

ลีโอมองหน้ายุทธเขาพยักหน้าสั่งการทางสายตาให้อีกฝ่ายสืบความจริงเกี่ยวกับเธอให้มากขึ้น ระหว่างนี้เขาคงต้องให้เด็กสาวอยู่ในสายตาไปก่อนเพื่อป้องกันการนำเรื่องที่ไม่ควรไปพูดต่อ

ธุรกิจยานยนต์จำเป็นต้องมีภาพลักษณ์ที่ดี ลีโอจึงกังวลว่าหญิงสาวจะนำเรื่องไปแจ้งตำรวจหรือบอกนักข่าว ชายหนุ่มมั่นใจว่าเธอคงเคยเห็นเขาในทีวีและพอรู้อยู่บ้างว่าเขาคือใคร ถ้าเกิดเธอปากโป้งหรือเป็นพวกเข้าหาคนรวยเพื่อล้วงความลับเอาเรื่องไม่ดีไปขาย เขาคงเสียหายและเกิดผลกระทบต่อธุรกิจอยู่พอสมควร

“องศาพาเด็กนี่ไปที่บ้านร้าง แล้วเค้นหาความจริงว่าเป็นสายข่าวให้สื่อสำนักไหนหรือเปล่า”

คำสั่งของลีโอทำให้ยี่หวาน้ำตาคลอ เธอไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรได้ กลัวว่าจะทำให้ชายหนุ่มโมโหแล้วทำรุนแรงแบบเมื่อคืนอีก ทำได้เพียงใช้สายตาวิงวอนองศาที่น่าจะพอช่วยเหลือเธอได้ให้พูดกับเจ้านายของเขา

“ผมว่าพวกเราควรปล่อยเธอไปดีกว่านะครับ”

“ปล่อย?” ลีโอตวัดสายตามองลูกน้องแทบจะทันที

“เธอเป็นแค่เด็กธรรมดาคนหนึ่ง คงไม่มีพิษมีภัยอะไรกับใคร ที่พวกเราทำกับเธอเมื่อคืนก็น่าจะพอแล้วนะครับ อีกอย่างเธอไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับการลอบทำร้าย ควรปล่อยเธอไปดีกว่านะครับ”

“เรื่องลอบทำร้ายไม่เกี่ยว แต่เรื่องอื่นก็ใช่ว่าจะไม่ทำ เกิดปล่อยไปแล้วเด็กนี่เอาเรื่องไปแจ้งตำรวจหรือบอกนักข่าว แกคิดว่าอะไรจะเกิดขึ้น”

“ถ้าคุณลีห่วงเรื่องภาพลักษณ์ ก็พูดคุยทำข้อตกลงกับเธอก็ได้นี่ครับ”

“แล้วแกเอาอะไรมารับประกันว่าคุยแล้ว เด็กนี่จะทำตามข้อตกลง”

“หนูไม่แจ้งตำรวจแน่นอนค่ะ ปล่อยหนูไปเถอะนะคะ หนูไม่ได้เป็นนกต่อไม่ได้เป็นสายนักข่าวอะไรทั้งนั้น”

ยี่หวาพูดแทรกเสียงสั่นกลัวจนตัวชาไปหมด ไม่คิดว่าการหนีออกจากบ้านครั้งนี้เธอจะถูกคนมีอิทธิพลจับตัวมาเพราะความเข้าใจผิด ทำไมการใช้ชีวิตมันถึงยากเย็นแบบนี้นะ

“.......”

ลีโอยังคงมีสีหน้าเรียบเฉย สายตาคมทอดมองไปยังเด็กสาวที่ทำหน้าจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

“ผมมีข้อเสนอ ระหว่างรอยุทธสืบประวัติ เราควรพาเธอไปพักที่บ้านนะครับ อย่างน้อย ๆ เธอก็อยู่ใกล้สายตา อีกอย่างพวกเราควรชดเชยเรื่องที่เข้าใจผิดให้เธอได้อยู่ที่ดี ๆ น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด”

“แล้วถ้าเด็กนี่เป็นอย่างที่ฉันสงสัย แกจะว่ายังไง”

“ผมจะรับผิดชอบทุกอย่างเองครับ”

ยี่หวามองหน้าองศาด้วยความขอบคุณ อย่างน้อย ๆ เขาก็เป็นคนเดียวที่อยากช่วยเหลือ แม้ไม่เข้าใจคำว่าบ้านที่องศาพูดถึง แต่เธอก็มั่นใจว่าคงเป็นที่ที่ดีกว่าบ้านหลังเมื่อคืนอย่างแน่นอน

“หนูไม่ได้เป็นสายนักข่าวจริง ๆ นะคะ เชื่อหนูเถอะ” ยี่หวาทำใจกล้าสบตากับลีโอยืนยันกับเขาอีกครั้ง

“องศาพาออกไป” ลีโอหันไปออกคำสั่งกับลูกน้อง

“ให้พาเธอไปไหนครับ”

องศาเหลือบมองยี่หวาได้แต่นึกสงสารและเห็นใจ แต่เขาทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ ที่พูดไปก็นับว่าเสี่ยงชีวิตพอสมควร แต่ทว่าคำพูดของเจ้านายหนุ่มก็ทำให้เขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง

“จะพาไปไหนก็เรื่องของแก”