บทที่ 3 นกต่อ

บทที่ 3 นกต่อ

ตุบ!

“โอ๊ย”

เสียงร้องด้วยความเจ็บเมื่อถูกบอดี้การ์ดตัวโตหิ้วปีกมาทิ้งไว้ส่วนพื้นที่ทิ้งขยะ ร่างบางก้นกระแทกจนเจ็บจุกน้ำตาคลอ โกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ ยังดีที่ถูกลากมาอีกด้านทำให้ไม่เจอกับแม่เลี้ยง แต่โชคชะตาก็ไม่ได้เข้าข้างเสียทีเดียว

“ไปไหนวะ เมื่อกี้ยังได้ยินเสียงอยู่เลย”

เสียงของกัลยาทำให้ยี่หวารีบซุกตัวเข้าหากองขยะเปียกที่ส่งกลิ่นเหม็นเพื่อหลบซ่อน ใจเต้นโครมครามกลัวว่าจะถูกหาเจอ หลับตากลั้นหายใจ

“อย่าให้กูเจอตัวเชียวนะ ได้จมตีนกูแน่”

กัลยาหันซ้ายหันขวายืนเท้าสะเอวอยู่เกือบห้านาที เมื่อไม่เห็นวี่แววของลูกเลี้ยงจึงเดินกลับทางเดิมอย่างฉุนเฉียว

“ฟู่ว”

ยี่หวาพ่นลมหายใจโล่งอก นั่งซุกตัวอยู่ที่เดิมนานหลายนาทีจนแน่ใจว่าแม่เลี้ยงไม่กลับมาอีก จึงค่อยๆ ลุกยืนเดินช้าๆ อย่างระแวดระวังไปยังลานจอดรถ ทรุดตัวนั่งบนพื้นข้างรถคันหรูสีดำเงาวับเอนศีรษะพิงอย่างหมดแรง

"เหนื่อยจัง ตายก็ไม่ได้อยู่ก็ไม่มีความสุข”

เด็กสาวพึมพำเย้ยหยันในโชคชะตาที่มักใจร้ายกับเธอเสมอ ตากลมโตก้มมองเสื้อที่เลอะคราบขยะเป็นดวง ๆ แถมยังมีกลิ่นติดมาอีกต่างหาก สภาพคงดูไม่จืดเลยทีเดียว มือบางยกลูบแก้มที่บวมจากแรงตบ หลับตาลงคิดหาทางออกให้ตัวเอง แต่ก็มืดแปดด้าน

กลับบ้านก็คงถูกทุบตีและไม่พ้นถูกเอาไปเร่ขาย หนีไปตายเอาดาบหน้าเสียดีกว่า ยังไงชีวิตของเธอก็ไม่มีใครให้ต้องห่วง

“เฮ้อ..”

เสียงถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า จนในที่สุดความเหนื่อยล้าก็ทำให้ยี่หวาผล็อยหลับไป มารู้สึกตัวอีกทีบรรยากาศโดยรอบก็เริ่มมืด

เธอขยับตัวใช้มือนวดบริเวณไหล่ที่พิงรถคันหรู เปลือกตาบางใสค่อยๆ ลืมขึ้น และต้องเบิกโพลงเมื่อเจอเข้ากับใบหน้าดุดันของบอดี้การ์ดคนเดิมที่ก้มมองในระยะใกล้

“อุ๊ย..แม่!”

“แม่เธอหน้าตาเหมือนฉันเหรอไง”

องศายืดตัวยืนเต็มความสูงจ้องยี่หวาอย่างหัวเสีย จากนั้นก็พยักหน้าให้เธอรีบลุกขึ้น เพราะเจ้านายของเขาจะคุยธุระเสร็จภายในไม่กี่นาทีข้างหน้า

“เอ่อ คือ หนู..” คนตัวเล็กขยับตัว เกิดอาการชาไปทั่วขาทั้งสองข้างจนต้องนิ่วหน้าแหงนมองผู้ชายตัวโตตาแป๋ว ส่งยิ้มหวานให้เผื่อเขาจะใจดีช่วยพยุงสักนิด

“ลุก” องศาสั่งเสียงดุจนสาวน้อยแก้มบวมหุบยิ้มแล้วค่อยๆ ลุกเองอย่างช้าๆ ร่างเล็กเซถลาเข้าใกล้ จนเขาได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวคล้ายของเน่าเสียโชยเข้าจมูก องศาจึงขยับออกห่างมองยี่หวาด้วยสายตาตำหนิ

“เตรียมรถให้คุณลีเรียบร้อยแล้วใช่ไหม”

เสียงถามดังอยู่ด้านหลัง องศาจึงรีบเดินหลบไปอีกทางและไม่ลืมกระชากร่างเล็กที่ยืนเก้ๆ กังๆ ติดมือมาด้วย แต่ด้วยความที่ไม่ทันตั้งตัวเธอจึงถลาไปอีกทางที่มีร่างสูงราวนายแบบกำลังเดินตรงมา

“ว๊าย”

“เฮ้ย..”

ตุบ!

ใบหน้าข้างที่บวมกระแทกเข้ากับอกแกร่งเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อเข้าเต็มแรง ยังไม่ทันไรก็ถูกผลักจนล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้น จากน้ำมือผู้ชายหน้าตาหล่อเหลาแต่ใจร้ายที่มีสายตานิ่งเฉยไร้ความรู้สึก

“โอ๊ย..หนูเจ็บนะ”

เสียงเล็กแหลมอุทานเสียงดัง เธอจับสะโพกแล้วแหงนหน้าขึ้นสูง มองคนตัวโตทั้งสามอย่างตัดพ้อ น้ำตาคลอหน่วยจวนเจียนจะไหล เหมือนเด็กตัวน้อยกำลังถูกรุมรังแก

“หึ”

ลีโอเหยียดยิ้มใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือที่ผลักยี่หวาเมื่อครู่ ทำราวกับว่าเธอคือตัวเชื้อโรคก็ไม่ปาน คนตัวเล็กถึงกับหน้าร้อนฉ่าด้วยความอับอาย นึกสมเพชตัวเองที่คงอยู่ในสภาพมอมแมมเสียจนเขารังเกียจ

“ผมกำลังไล่เธอแต่คุณลีมาก่อน ขอโทษด้วยนะครับ”

องศาโค้งคำนับเจ้านาย เตรียมตัวรับคำดุด่าอย่างเช่นทุกครั้ง แต่ก็ต้องแปลกใจที่ลีโอทำเพียงแค่เดินผ่านร่างบางไปยังรถที่ยุทธได้เปิดประตูรอไว้แล้ว

“......” ตากลมโตมองลีโอหายเข้าไปในรถคันหรูติดฟิล์มกันแดดสีดำสนิท ด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เธอเม้มปากกดความรู้สึกอับอายเอาไว้ จากนั้นจึงยกมือที่มีแผลถลอกเล็กน้อยขึ้นดูพลางครุ่นคิดจนคิ้วขมวดเป็นปม

“วุ่นวายจริงๆ” องศาส่ายหน้าบ่นเดินผ่านร่างบางไปยังรถคันเดียวกับเจ้านาย เพื่อเดินทางไปยังโกดังแถวท่าเรือ แต่เสียงของคนตัวยุ่งก็ทำให้เขาหัวเสียอีกครั้ง

“เจ้านายพี่ทำหนูเจ็บ พี่ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้หนูนะคะ”

“เธอจะบ้าเหรอไง”

“หนูไม่ได้บ้า แต่หนูบาดเจ็บ ดูสิเลือดไหลด้วย”

ยี่หวายกมือที่มีเลือดซึมเพียงนิดให้องศาดู กะพริบตาปริบๆ ทำหน้าตาให้ดูน่าสงสารที่สุด ยังไงก็ต้องใช้วิธีนี้เพื่อให้มีเงินติดตัว แม้จะละลายใจอยู่มากแต่ต้องทำเพื่อความอยู่รอด

ว่าไปเธอก็เจ็บตัวเพราะเจ้านายของเขาจริงๆ ไม่ใช่เรื่องหลอกลวงเสียหน่อย ยุงและแมลงวันที่บินตอมอยู่รอบตัวเป็นพยานได้

“ที่แท้ก็มิจฉาชีพ ยังเด็กอยู่เลยหัดหัวหมอซะแล้ว”

ปากว่าแต่ก็ล้วงเอาธนบัตรสีเทาสามใบส่งให้อย่างจำใจ ไว้ค่อยเบิกกับเจ้านายทีหลัง ถ้าเบิกไม่ได้ก็แค่อดข้าว เพราะเงินทั้งหมดคือค่าอาหารทั้งอาทิตย์ของเขา คิดแล้วก็ทำท่าจะชักกลับสักใบ แต่ยี่หวาไวกว่ารีบคว้าธนบัตรรวบมาไว้ในมือ จากนั้นก็ยัดใส่กระเป๋ากางเกงส่งยิ้มแฉ่งมาให้

“ขอบคุณค่ะ พี่สุดหล่อ”

“เหอะ..” องศาทำเสียงในลำคอจากนั้นก็หมุนตัวเดินขึ้นรถ ไม่อยากเสียเวลาต่อล้อต่อเถียง เจอกันอีกล่ะน่าดู ถ้าก่อเรื่องให้ปวดหัวล่ะก็ พ่อจะตีให้หลังหัก เล่นซะกูหมดตัวเลยนะแม่สาวน้อยสิบแปดมงกุฎ

“แกคุยอะไรกับเด็กนั้น” ยุทธถามเพื่อนร่วมอาชีพขณะขับรถมุ่งตรงไปยังเป้าหมาย โดยมีเจ้านายนั่งอยู่เบาะหลังส่วนองศานั่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ

“เด็กแม่งหัวหมอ ขอเงินค่ารักษาพยาบาลที่คุณลีผลักล้มจนมือเป็นแผล”

“มึงก็ยอมให้?”

“เออ..ดิ หมดตัวเลยกู ไม่รู้จะเอาตังค์ที่ไหนกินข้าว”

ประโยคหลังองศาตั้งใจพูดเสียงดังเผื่อแผ่ไปยังเจ้านายที่กำลังฉีดแอลกอฮอล์ทั่วตัว เพื่อฆ่าเชื้อโรคจากร่างกายเด็กสาวตัวเหม็นคนนั้น

..คนอะไร กลิ่นตัวอย่างกับไข่เน่า..

“ให้ไปเท่าไหร่ กลับบ้านค่อยเบิกกับป้าทิพย์สองเท่าแล้วกัน”

“ขอบคุณครับคุณลี”องศายิ้มหน้าบานพร้อมยักคิ้วให้ยุทธอย่างอารมณ์ดีผิดจากเมื่อครู่ลิบลับ กำไรเห็นๆ ได้เพิ่มมาอีกตั้งสามพัน นี่ล่ะน่าที่เขาว่า ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

.

.

.

หลังจากได้เงินจากผู้ชายตัวโตยี่หวาก็รีบแลกเป็นธนบัตรย่อย เพื่อง่ายต่อการจ่ายค่ารถประจำทาง เธอจำเป็นต้องไปจากที่นี่ให้ไกลที่สุดเพื่อไม่ให้แม่เลี้ยงหาเจอ เงินสามพันถือว่ามากพอให้ยี่หวาวางแผนชีวิตระยะสั้นระหว่างหางานทำ

“สู้นะหวา เธอต้องสู้”

เด็กสาวส่งเสียงให้กำลังใจตัวเอง ตั้งใจนั่งรถไปแถวท่าเรือ เพราะจำได้ราง ๆ ว่าพ่อเคยบอกว่าญาติพักอยู่แถวนั้น ความจริงเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าญาติชื่ออะไร อยู่บ้านเลขที่เท่าไหร่ อยู่ส่วนไหนของท่าเรือ แต่เพราะต้องการสิ่งยึดเหนี่ยวให้ตัวเองจึงตัดสินใจไปที่นั่น เพื่อสร้างความรู้สึกว่า เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกใบนี้

โครกคราก

เสียงท้องร้องประท้วงจนต้องยกมือลูบเบาๆ ชินเสียแล้วกับการอดมื้อกินมื้อ สายตาสอดส่ายมองถนนข้างหน้าใจจดจ่อ กลัวนั่งเลยป้ายแล้วเสียเงินค่ารถเพิ่มขึ้น จึงต้องดูให้ดีเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาด สามสิบนาทีต่อมาร่างเล็กก็ลงจากรถประจำทางตรงป้ายท่าเรือที่อยู่นอกเมืองพอควร

“ถึงสักที”

ยี่หวาหันซ้ายหันขวามองผู้คนอย่างไร้จุดหมาย กลัวจนอยากร้องไห้แต่ก็ต้องอดทน หากไม่สู้ก็ต้องตาย คิดง่ายๆ แค่นี้พอ ท้องฟ้ามืดดำอากาศเริ่มเย็นคล้ายฝนกำลังจะตก จึงทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้บริเวณป้ายรถประจำทาง

ถ้ามีโทรศัพท์สักเครื่องทุกอย่างคงง่ายกว่านี้ ตั้งแต่พ่อเสียชีวิตเธอก็ไม่เคยมีโทรศัพท์เป็นของตัวเอง ส่วนเครื่องเก่าที่พ่อซื้อให้ พี่ชายลูกติดแม่เลี้ยงก็ขโมยไปขายเพื่อเอาเงินมากินเหล้า คิดแล้วก็ท้อกับชีวิตที่ผ่านมา ไม่รู้ว่าอยู่รอดปลอดภัยมาตั้งหนึ่งปีกว่าๆได้อย่างไร

“เอาไงดี ฝนกำลังจะตก”

พูดยังไม่ทันขาดคำฝนก็เทลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ผู้คนเบียดเสียดเข้ามาหลบฝนในป้ายรถประจำทางมากขึ้น ยี่หวาจึงเบาใจได้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว

เวลาผ่านไปสักพักเมื่อฝนเริ่มซ่า คนเริ่มทยอยนั่งรถกลับบ้าน จนในที่สุดก็เหลือเธอคนเดียวที่นั่งตัวสั่นกอดตัวเอง เพราะถูกละอองฝนทำให้เสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนตัวเก่าเปียกชื้น

“หิวจัง” ยี่หวามองไปรอบ ๆก็เห็นบริเวณร้านค้าปิดจนหมด แต่ป้ายร้านสะดวกซื้อที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ทำให้เธอยิ้มกว้างรีบลุกเดินตรงไปยังจุดหมายทันที

ไปถึงก็จัดการหยิบข้าวกะเพราส่งให้พนักงานอุ่นเป็นอย่างแรก จากนั้นเดินไปชั้นขนมปังหยิบมาหนึ่งห่อ ตามด้วยน้ำเปล่าอีกสองขวดเพื่อตุนเสบียงไว้ตอนเช้า กลิ่นหอมและเสียงพนักงานทำให้เธอรีบเดินไปเคาน์เตอร์เพื่อจ่ายเงิน

จัดการทุกอย่างเรียบร้อยยี่หวาจึงเดินออกมา หย่อนสะโพกลงบนม้านั่งบริเวณด้านหน้า ตักข้าวเข้าปากเคี้ยวแล้วกลืนอย่างเอร็ดอร่อย เพราะเป็นอาหารมื้อแรกของวัน ใบหน้าที่บวมจึงกินไปยิ้มไปอย่างมีความสุข

“ข้าวอร่อยไหม ตามมาถึงนี่เลย เก่งมากจริง ๆ"

เสียงคุ้นหูทำให้ยี่หวาเงยหน้ามอง และก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของผู้ชายตัวโตที่มองเธอด้วยสายตาเกรี้ยวกราดจนรู้สึกถึงความผิดปกติ

“หนูไม่ได้ตามพี่นะคะ”

“ไม่ได้ตาม? งั้นไปแก้ตัวกับคุณลีเองแล้วกัน”

องศากระชากร่างเล็กขึ้นยืน ทำให้กล่องข้าวที่เธอถืออยู่ร่วงบนพื้น ยี่หวาตกใจตาค้างกับการกระทำป่าเถื่อนของอีกฝ่าย แรงบีบจากข้อมือทำให้เธอเจ็บร้าวไปทั้งแขน

“ปล่อย..พี่จะพาหนูไปไหน”

“กรรโชกทรัพย์ไม่พอยังเป็นนกต่ออีกนะตัวแค่นี้..ตามมานี่เลย”

“นกต่อ?”

แม้ไม่ทันตั้งตัวแต่ยี่หวาก็คว้าถุงร้านสะดวกซื้อติดมือมาด้วยอย่างหวงแหน ร่างบางปลิวตามแรงฉุดขององศาตรงไปยังรถคันหรูที่เห็นเมื่อตอนหัวค่ำ

“เข้าไป”

โป้ก!

“หนูเจ็บ”

เด็กสาวถูกจับยัดเข้าไปนั่งด้านหลัง ทำให้ศีรษะกระแทกตัวรถก่อนลงไปกองบนที่นั่ง จากนั้นยุทธก็ขับรถออกจากบริเวณนั้นในทันที ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนยี่หวาปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ทัน ทำเพียงแค่กระชับถุงในมือไว้แน่น พยายามสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ เพื่อตั้งสติ

แต่เสียงทุ้มของร่างสูงที่เธอนั่งเบียดจากการเสียหลัก ก็ทำให้ต้องหันมองอย่างตกใจเป็นรอบที่ล้านของวัน

“ขยับออกไป สกปรก!”