Masukแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
สิ้นเสียงดังกล่าวเจ้าขุนจึงพูดออกไปว่า “ฉันเจอไอดินแล้วว่ะ”“หะ” เข็มทิศโพล่งออกมาทันที หลังจากที่อีกฝ่ายพูดจบประโยคลง ก่อนจะพูดออกไปอีกครั้งอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า “จริงเหรอวะ”เพราะเขารู้ดีอยู่แก่ใจว่าเพื่อนสนิทของตัวเอง ตามหาไอดินมาแล้วหลายปี ลงทุนลงแรงไปมากมายมหาศาล แต่ก็คว้าน้ำเหลวไปทุกที จะไปตา
และพอเห็นว่าเจ้าขุนกำลังจะขับรถออกมา เขาก็รีบขับรถออกไปเสียก่อนที่คนรักของตัวเองจะมาเห็นเช่นกันหลังจากวันที่เขาคว้าน้ำเหลวในวันนั้น เจ้าขุนก็พยายามหาทางเข้าพบไอดินที่บ้านอยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ทุกครั้งก็คว้าน้ำเหลวอย่างสิ้นท่าอยู่ดี จนคนในหมู่บ้านเริ่มมองเขาที่เข้ามาด้วยสายตาประหลาดถึงกระนั้นเขาก
บทที่13ความพยายามของเจ้าขุนท่ามกลางแสงแดดอ่อนในเช้าของวันใหม่ บริเวณศาลาริมสระน้ำภายในรั้วของคฤหาสน์หลังใหญ่ เจ้าขุนที่นั่งอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อนกำลังหลุบสายตามองเอกสารในมือ ที่เขาเพิ่งให้คนของตัวเองไปสืบหามาแต่สิ่งที่ได้รับกลับมากลับเป็นความว่างเปล่า ไม่มีประวัติการเข้าออกของไอดินในโรงพยาบาลที่อย
เขาที่รู้อยู่เต็มอกว่าโอเมก้าไม่มีสิทธิ์มีเสียงในโลกใบนี้มากสักเท่าไร จึงทำได้เพียงแค่หนี และหนีไปให้ไกลจากจุดที่ตัวเองเคยอยู่มาส่วนทางด้านของชณาธิปแม้จะไม่ชอบสิ่งที่มารดาของตัวเองทำลงไป แต่เขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้ด้วยเช่นกันเนื่องจากผู้เป็นมารดาของตัวเองนั้น กุมอำนาจของผู้เป็นบิดาเอาไว้ภายในมือทั้







