LOGINแต่เพียงเดี๋ยวเดียวภายในหัวก็คิดถึงเรื่องราวของวันนั้น วันที่เธอเป็นคนเหนี่ยวไกเล็งยิงบุตรชายของตัวเองจนร่างทรุดลงไปกับตาจู่ๆ ความร้อนภายในอกก็ปะทุขึ้นมาอย่างไม่อาจหักห้ามได้ จึงทำให้เธอไม่อาจกลั้นหยาดน้ำตาที่ค่อยๆ เออไหลออกมาได้อย่างใจความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจ จนทำให้เธอรู้สึกหายใจแทบไม่ไหว แล
ชลนิภาจึงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงลอดไรฟันว่า “แล้วที่แกแย่งพี่ดนัยไปจากฉันล่ะ แกยังกล้าที่จะบอกว่าแกไม่ได้ทำร้ายฉันอย่างนั้นน่ะเหรอ”คุณหญิงเพ็ญแขจึงพูดสวนขึ้นมาทันควันว่า “นี่ชล เธอลืมไปอะไรไปหรือเปล่า ตอนนั้นเธอกับพี่ดนัยไม่ได้เป็นอะไรกัน และพี่ดนัยก็ไม่ได้มองเธอแบบนั้น มีแต่เธอที่แอบหลงรักพี่ดนัยคนเ
บทส่งท้ายหลังจากเรื่องราวในวันนั้นชลนิภาก็ถูกควบคุมตัว และถูกตัดสินให้จำคุกไปตลอดชีวิต โดยที่นายตำรวจชั้นผู้ใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของชลนิภา ก็ไม่สามารถรอดพ้นจากคดีนี้ไปได้เช่นกัน แถมยังถูกขุดคุ้ยประวัติและถูกสาวไปถึงขบวนการค้ายาเสพติดขนาดใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังของคนคนนี้อีกทีและด้วยความร่วมมือของบรรด
ส่งผลให้เจ้านาย ที่เห็นเช่นนั้นจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า “แย้วนี่กุนกุนเอาดอกไม้มาตำไมเจอะแยะฮับ (แล้วนี่ขุ่นๆ เอาดอกไม้มาทำไมเยอะแยะครับ)”เจ้าขุนจึงยกปลายนิ้วขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเองเอาไว้ เพื่อบอกให้เจ้านายอย่าส่งเสียงดังมากเกินไป พร้อมกับกระซิบกระซาบออกไปว่า “ปะป๋าเอามาให้หม่าม๊าครับ เจ้านายอย
พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เจ้าขุนจึงพูดออกไปอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันว่า “เป็นเพราะหมอยังไม่ให้ขยับตัวมากหรอกนะ ไม่งั้นน่ะฉันจะไปฟ้องยายแพทว่าหลายวันก่อนแกแอบไปเหล่นักศึกษาสาวๆ ตอนขับรถผ่านมหาวิทยาลัยน่ะ” สิ้นเสียงดังกล่าวเข็มทิศก็พูดออกไปด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริงว่า “อย่าเชียวนะ ไม่งั้นน่ะแกเ
“ลืม” เจ้าขุนพูดขึ้นมาหลังเข็มทิศพูดจบประโยคลงอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะยกนิ้วชี้ ชี้มาที่หน้าอกของตัวเอง แล้วถามออกมาว่า “ฉันเนี่ยนะลืม ลืมอะไรของแกวะ”พอได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย เข็มทิศก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาขึ้นลงอย่างระอา ที่เห็นว่าเพื่อนของตัวเองนั้นไม่เข้าใจความคิดของคนที่เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยวเลยสักครั้ง
แต่ถึงอย่างนั้นต่อให้ตัวเองจะเหนื่อยใจแทบขาด เขาก็ไม่ยอมลดละความพยายามอยู่ดี เพราะอย่างไรเสีย ที่มืดมิดตรงหน้านี้ก็ยังอันตรายน้อยกว่าคนที่กำลังไล่ล่าเขาอยู่ดีก่อนตัวเองจะพูดออกไปว่า “เจ้านายครับใต้หล้าครับ ถ้าง่วงก็นอนก่อนเลยนะ อีกไม่นานก็คงหาทางกลับบ้านได้แล้วล่ะ อดทนนิดหนึ่งนะครับ น้าดินจะพาพวกผม
ชณาธิปจึงต้องคลานเข่าไปออกอีกฝั่งหนึ่งของประตูที่ไอดินเปิดทิ้งเอาไว้ กว่าจะออกมาได้ก็กินเวลาไปนานหลายนาทีพอออกมาได้เขาก็กวาดสายตามองหาไอดินทันที แต่ไม่ว่าจะมองไปทางใดก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกฝ่ายชณาธิปจึงได้แต่ทุบฝ่ามือลงไปบนรถสปอร์ตคู่ใจ แล้วพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจว่า “พวกแกคิดหรือว่าทำแค่นี้แล้วจะ
ไอดินที่เห็นเช่นนั้นจึงเบิกตากว้างอย่างตกใจ แล้วพยายามเค้นคำพูดที่จุกอยู่ในลำคอออกมา “เจ้านาย...หม่าม๊า...ไม่เป็นอะไร...ผมไป...ไปนั่ง....คาดเข็มขัดนะครับ...อย่ามายืนตรงนี้เลย”ใต้หล้าที่เห็นว่าชณาธิปเบี่ยงสายตาไปอีกทาง เขาจึงฉวยโอกาสที่ไม่มีใครสนใจตนมากเท่าไร ยื่นมือไปจับเบรกมือเอาไว้ ดีหน่อยที่ตัวเ
บทที่28เจ้านายกับการหลบหนีหลังจากที่ชณาธิปพูดจบประโยคลง ไอดินก็พยายามช้อนสายตาเงยมองใบหน้าของคนคนนี้อย่างยากลำบาก เนื่องจากฟีโรโมนที่อีกฝ่ายปลดปล่อยออกมานั้นมีมากเกินไปไอดินจึงพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วพ่นหายลมหายใจออกมายาวๆ อยู่หลายครั้งหลายคราแต่ก็ไม่สามารถขยับตัวหรือทำอะไรได้อย่างที่ใจต้อง







