บทที่ 2 พ่อคนที่สอง - 100%

“ทำไมล่ะ แล้วทองที่ขายในร้านทองทั่วไปล่ะ พี่เห็นเขาเขียนกันว่าเก้าสิบหกจุดห้าไม่ใช่หรือ” เขายังคงถามต่อ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อยอย่างสงสัยใคร่รู้

“เพราะทองมันมีความอ่อนตัวค่ะ ถ้าเป็นสร้อยทอง สร้อยข้อมือที่เป็นทองอย่างเดียวไม่มีเพชรหรือพลอยประดับก็สามารถใช้ทองเก้าสิบหกจุดห้าได้ หรือถ้าเทียบเป็น K ก็คือ 23K แต่ถ้ามีเพชรหรือพลอยด้วยจะต้องใช้ทอง 18K ทองเก้าสิบ หรือจะน้อยกว่านั้นก็ได้ค่ะ ไม่อย่างนั้นมันจะเกาะเพชรเกาะพลอยไม่อยู่ อาจหล่นหายได้”

พลอยพัดชาอธิบายอย่างใจเย็น เพราะไม่ใช่แค่รพีพัฒน์คนเดียวที่เข้าใจว่าทองเคคือทองปลอม ยังมีลูกค้าอีกหลายคนที่ยังเข้าใจอย่างนั้นอยู่

“เข้าใจละ ต้องขอโทษด้วยครับเพราะพี่เองก็ไม่ค่อยใส่เครื่องประดับน่ะก็เลยไม่ค่อยรู้เรื่อง”

“ไม่เป็นไรค่ะ พลอยยินดีอธิบาย” พลอยพัดชาหันถาดเครื่องประดับเซตนั้นให้เขาดูแล้วพูดว่า

“เกิดวันอาทิตย์ก็แนะนำเป็นทับทิมสยามหรือโกเมนค่ะ แต่ถ้าถามพลอยนะ พลอยแนะนำเป็นทับทิมสยามมากกว่า เพราะทับทิมเป็นพลอยเนื้อแข็ง และอีกอย่างคือทับทิมสยามตอนนี้หายากมากค่ะ แทบไม่มีแล้ว เพราะฉะนั้นราคาจึงค่อนข้างแพงมาก อย่างชุดนี้ที่พลอยเอาให้พี่ดูจะเป็นทับทิมสยามทั้งเซตค่ะ”

พลอยพัดชาคลี่ยิ้มกว้าง ทับทิมเซตนี้ราคาแพงระยับเพราะมีทั้งสร้อยคอ ต่างหู และแหวน ทับทิมที่ใช้เป็นทับทิมสยามสีแดงเลือดนก ส่วนเพชรที่ล้อมทับทิมก็เป็นเพชรน้ำเก้าสิบแปดอีกร้อยกว่าเม็ด ซึ่งรวมกันแล้วเป็นจำนวนถึงสิบกะรัต สนนราคาเครื่องประดับชุดนี้ห้าแสนกว่าบาท

ถ้าเธอสามารถขายทับทิมชุดนี้ได้ ยอดขายของปีนี้ก็จะทะลุเป้าจากที่คาดการณ์ไว้ คืนนี้เธอจะได้กลับไปนอนแช่อ่างหอม ๆ จิบไวน์สวย ๆ และเปิดเพลงคลาสสิกฟังเพื่อให้รางวัลกับตัวเอง

“ขอดูหน่อยนะครับ” รพีพัฒน์ขออนุญาตแล้วหยิบสร้อยคอขึ้นไปพิจารณาใกล้ ๆ พลอยพัดชาจึงพูดเสริมเพื่อเป็นการกระตุ้นเขาอีกว่า

“พลอยของร้านเราจะเป็นพลอยดิบหรือไม่ก็พลอยเผาเก่าทุกเม็ดค่ะ ไม่มีการปรับปรุงคุณภาพใด ๆ ทั้งสิ้น มีใบเซอร์จากสถาบันตรวจสอบอัญมณีให้ด้วยค่ะ เพชรที่ใช้ก็เป็นเพชรแท้น้ำเก้าสิบแปด แต่เรื่องเพชรนี่ไม่เท่าไรหรอก สำคัญที่ทับทิมต่างหากเพราะนี่คือทับทิมสยามสีเลือดนกที่หายากมาก”

คำสุดท้ายพลอยพัดชาลากเสียงยาวจนชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ พลางมองเธอด้วยสายตาหวานเชื่อมเป็นพิเศษ

“ขายเก่ง...พลอยนี่อารมณ์ดีไม่เปลี่ยนเลยนะ พี่ดีใจจังที่พลอยยังเหมือนเดิม”

พลอยพัดชายิ้มอ่อนพลางพูดติดตลกว่า “ก็ต้องเหมือนเดิมสิคะ ถ้าพลอยมีสามมือหกตาก็ว่าไปอย่าง”

“แล้วถ้าพี่ตกลงซื้อชุดนี้ พี่จะรบกวนให้น้องพลอยไปกินข้าวกับพี่สักมื้อได้ไหมครับ”

เธอพยายามเก็บอาการลิงโลดเอาไว้เต็มที่ เพราะถ้าขายเครื่องประดับชุดนี้ได้ ต่อให้เขาเลี้ยงแค่กาแฟแก้วเดียวเธอก็ยอม แต่กระนั้น ในหัวของเธอก็อดนึกไปถึงพิซซ่าสี่ชิ้น ไก่ทอด และขนมปังกระเทียมที่ตนเพิ่งสวาปามเข้าไปไม่ได้

“ได้สิคะ ไม่มีปัญหา แต่คงต้องขอเป็นวันอื่นนะคะ เพราะวันนี้พลอยขอบอกตรง ๆ เลยว่าไม่มีท้องจะใส่อาหารอย่างอื่นแล้วค่ะ เพราะเพิ่งกินพิซซ่ากับน้อง ๆ ไปก่อนหน้าที่พี่พัฒน์จะมาแค่ไม่กี่นาทีเอง”

รพีพัฒน์หัวเราะเบา ๆ พลางพยักหน้ารับรู้ “โอเคครับ แค่น้องพลอยตอบรับจะไปกับพี่ พี่ก็พอใจแล้ว ตกลงครับ พี่รับชุดนี้”

กรี๊ด...

พลอยพัดชาได้แต่กรีดร้องอยู่ในใจ เพราะนาน ๆ ทีจะขายเครื่องประดับชุดใหญ่ขนาดนี้ได้ หญิงสาวจึงรีบกุลีกุจอหยิบสร้อยคอ ต่างหู และแหวนในถาดนั้นให้เขาดูเพื่อตรวจเช็กความเรียบร้อยด้วยกันอีกครั้ง

“ตามนี้นะคะพี่พัฒน์ สร้อยคอมีความยาวสิบเก้านิ้ว สร้อยข้อมือสิบเจ็ดเซนติเมตร และแหวนไซซ์ห้าสิบสี่ ทุกอย่างสามารถปรับขนาดตามที่ลูกค้าต้องการได้โดยไม่เสียค่าใช้จ่าย แต่อาจต้องใช้เวลาในการปรับประมาณหนึ่งอาทิตย์ พลอยคิดว่าให้พี่พัฒน์เอาไปให้คุณแม่ลองใส่ก่อน ถ้าชิ้นไหนไม่พอดี หรืออยากปรับก็ค่อยเอามาที่ร้านวันหลังก็ได้ค่ะ”

หญิงสาวอธิบายให้เขาฟังพลางส่งเครื่องประดับชุดนั้นไปให้พนักงานนำใส่กล่องให้เรียบร้อย

“โอเคครับ” ชายหนุ่มยิ้มพลางหยิบบัตรเครดิตยื่นส่งให้พลอยพัดชา เธอจึงรับมาแล้วส่งให้พนักงานนำไปรูดที่เครื่องอีกที

“พี่ขอเบอร์น้องพลอยได้ไหมครับ เผื่อว่าถ้าพี่ได้แวะมาแถวนี้ก็จะได้มากินข้าวกับน้องพลอยบ้าง หรืออาจจะมาขอกาแฟจากน้องพลอยดื่มสักแก้ว”

“ยินดีค่ะ” พลอยพัดชาบอกเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวให้เขาบันทึกลงเครื่อง รพีพัฒน์จึงกดโทร. มาที่เครื่องของเธอ เธอจึงบันทึกลงโทรศัพท์ของตัวเองบ้าง

ผ่านไปหลายชั่วโมงหลังจากที่ธามเผลอขึ้นเสียงใส่พลอยพัดชา ครั้นพออารมณ์เย็นลงแล้วชายหนุ่มก็รู้สึกผิดไม่น้อยที่เขาเอาเรื่องเครียดจากงานไปลงกับหญิงสาวอย่างนั้นทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิด เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาจึงกดอินเตอร์คอมเรียกเลขานุการส่วนตัวให้เข้ามาหา

“คุณพรรณครับ ผมรบกวนทำอะไรให้ผมหน่อยสิ คือว่า...”

เขาไม่รู้จะเริ่มต้นพูดอย่างไร และไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องรู้สึกประหม่ากับแค่เรื่องที่จะให้เลขาฯ ซื้อขนมแล้วเดินเอาไปให้พลอยพัดชาที่ร้านเพื่อเป็นการขอโทษ

“คือก่อนหน้านี้ผมค่อนข้างหงุดหงิดก็เลยเผลอขึ้นเสียงใส่พลอยเขาไปน่ะ ผมอยากรบกวนให้คุณซื้อขนมเอาไปให้เธอที่ร้านพัดชา เจมส์หน่อย ขนมอะไรก็ได้จากแผนกเบเกอรีของเราน่ะ ฝากบอกด้วยว่าผมให้เอามาให้”

คิดแล้วก็แปลก ถ้าเป็นคนอื่นเขากลับกล้าพูดคำว่าขอโทษได้อย่างเต็มปาก แต่พอเป็นพลอยพัดชา เขากลับปากหนักไม่กล้าพูดออกไปตามตรง แม้กระทั่งส่งข้อความไปขอโทษเขาก็ยังไม่กล้าทำ ไม่รู้เหมือนกันว่าเขากลัวอะไรอยู่ บางทีอาจเป็นเพราะเขากลัวเสียหน้ากระมัง เพราะแต่ไหนแต่ไรมา ทุกครั้งที่มีปัญหากัน พลอยพัดชามักเป็นฝ่ายเข้าหา และเอ่ยปากง้อเขาก่อนเสมอ

“ได้ค่ะ” พรพรรณรับเงินจากผู้เป็นนายมาแล้วเดินออกจากห้องไป ขณะที่ผู้เป็นเจ้าของห้องได้แต่ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ขณะเดียวกัน พลอยพัดชาก็เฮลั่นกับพนักงานในร้านที่ขายทับทิมล้อมเพชรชุดใหญ่ไปได้ ในใจคิดว่าถึงแม้วันนี้จะเป็นวันแย่ ๆ เพราะทะเลาะกับธามมา แต่ก็มีเรื่องดี ๆ เกิดขึ้นเช่นกัน

“สิ้นปีนี้โบนัสงามแน่ ๆ จ้ะทุกคนเพราะยอดขายทะลุเป้า”

พลอยพัดชายิ้มอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเลขานุการของธามเปิดประตูเข้ามาในร้านพร้อมกับถุงกระดาษใบหนึ่งซึ่งเธอจำได้ว่าเป็นถุงของร้านเบเกอรี่ในโรงแรม

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่พรรณ” หญิงสาวทักทายอีกฝ่ายเสียงใส พรพรรณจึงส่งถุงขนมนั้นให้พร้อมกับพูดว่า

“คุณธามฝากให้พี่เอามาให้คุณพลอยค่ะ เขาจะเอามาให้เองแต่ก็ติดธุระอยู่ แต่ขนมพวกนี้คุณธามเลือกเองกับมือเลยนะคะ”

พลอยพัดชาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความสงสัย “ขอบคุณมากนะคะพี่พรรณ”

คล้อยหลังพรพรรณแล้ว พลอยพัดชาจึงเปิดดูขนมในถุง ในนั้นมีเค้กหลายชิ้น และคุกกี้อีกสองถุง หญิงสาวหยิบขึ้นมาดูแล้วก็แทบลืมหายใจ ถุงคุกกี้ในมือหล่นลงไปในถุงกระดาษตามเดิม

คุกกี้รวมถั่ว!

‘ขนมพวกนี้คุณธามเลือกเองกับมือเลยนะคะ’

พลอยพัดชานึกถึงประโยคที่พรพรรณพูดทิ้งท้ายไว้ทันที ทั้งที่เขารู้เต็มอกว่าเธอแพ้ถั่ว แต่ก็ยังซื้อมาให้เธออีกอย่างนั้นหรือ แค่นี้ก็เป็นเครื่องยืนยันแล้วว่าเขาไม่เคยเห็นเธออยู่ในสายตาจริง ๆ