บทที่ 3 สวยเลือกได้ - 25%

ธามเงยหน้ามองปฏิทินตั้งโต๊ะ ก่อนจะกดดูโทรศัพท์ของตนเพื่อดูว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไร ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาเขาต้องไปประชุมที่พัทยาสามวัน แต่สัปดาห์นี้เขาอยู่ออฟฟิศตลอดไม่ได้ไปไหน และวันนี้ก็เป็นวันศุกร์แล้ว แต่ยังไร้วี่แววของคนที่เคยมาชวนเขาไปกินข้าวทุกวันเช่นเคย

นับ ๆ ดูก็ร่วมสองสัปดาห์เข้าไปแล้วที่พลอยพัดชาหายหน้าไปเลย

เขานึกถึงประโยคที่หญิงสาวพูดด้วยความโกรธวันนั้นขึ้นมาทันที

‘ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปพลอยจะไม่มาให้พี่เห็นหน้าอีกเลย จะไม่มายุ่งวุ่นวายให้พี่ต้องรำคาญอีกแล้ว’

“คราวนี้โกรธจริงหรือเนี่ย”

เขาส่งข้อความไปหาหญิงสาวหลายครั้ง เธออ่านแต่ไม่ตอบ เคยลองโทรศัพท์ไปหาแต่เธอก็ไม่รับ นับว่าครั้งนี้เป็นการไม่เจอหน้ากันนานที่สุดตั้งแต่รู้จักกันมาก็ว่าได้

คราแรกเขาคิดจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านเลยไป เพราะอย่างไรเสียก็ถือว่าเป็นเรื่องดีที่พลอยพัดชาจะได้เลิกหวังในตัวเขา ทว่าพอเอาเข้าจริงเขากลับรู้สึกเหมือนชีวิตประจำวันขาดอะไรไปบางอย่าง

“ช่างเถอะ” ธามถอนหายใจแผ่วพลางปัดเรื่องของพลอยพัดชาออกไปจากหัวแล้วก้มหน้าจดจ่อกับคอมพิวเตอร์ตรงหน้าต่อ เบื้องหน้าเขามีรายงานจัดซื้อจัดจ้างที่บริษัทรับเหมาก่อสร้างส่งมาให้อนุมัติ หากแต่นิ้วมือของเขากลับเลื่อนไปเปิดหน้าเบราว์เซอร์แล้วคลิกเข้าเฟซบุ๊กของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ปกติธามเป็นคนที่ไม่ค่อยติดโซเชียลเท่าไรนัก แต่พักหลังมานี้ ถ้ามีเวลาว่างหรือไม่มีอะไรทำ เขามักจะเข้าเฟซบุ๊กเพื่ออ่านข่าวทั่วไป รวมถึงดูความเคลื่อนไหวของบรรดาเพื่อนฝูงอยู่เสมอ และคนที่ชายหนุ่มต้องกดเข้าไปดูชีวิตประจำวันของอีกฝ่ายอย่างอดไม่ได้ทุกครั้งที่เข้ามาก็คือพลอยพัดชา โดยที่ธามเองก็ไม่รู้ว่าทำไมตนถึงต้องทำอย่างนั้น และวันนี้ก็เช่นกันที่เขาเผลอเข้าไปดูความเคลื่อนไหวของหญิงสาวก่อนเป็นอย่างแรก

พลอยพัดชายังคงเพื่อนเยอะเหมือนเคย หญิงสาวสนิทสนมกับนักแสดงหลายคนทั้งผู้หญิงและผู้ชายเพราะมีน้าเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ดารา ข้อนี้เขารู้ดีอยู่แล้ว แต่มีคนหนึ่งที่เขาเห็นแล้วได้แต่คาใจ เป็นผู้ชายรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาดี และดูเหมือนเพิ่งจะมาสนิทกับพลอยพัดชาได้ไม่นาน เพราะเพิ่งเห็นรูปของอีกฝ่ายในช่วงหลังมานี่เอง

“หืม...” ทว่าดูเหมือนความคิดนั้นต้องถูกตีตกไป เมื่อเขาเห็นรูปที่ทั้งสองคนถ่ายด้วยกันครั้งล่าสุดเมื่อไม่กี่วันนี้เอง เป็นรูปที่ฝ่ายชายโพสต์เอาไว้ที่หน้าโพรไฟล์ส่วนตัว แล้วแท็กชื่อของพลอยพัดชา โดยมีข้อความเขียนเอาไว้ว่า

...อยากเป่าถ่านไฟเก่าให้คุจัง ผมต้องทำยังไงดี...

“แฟนเก่าของพลอยหรือ”

พลอยพัดชาไปมีแฟนตั้งแต่ตอนไหน เพราะตั้งแต่รู้จักเธอมาตลอดหลายปีนี้ เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวคบหากับผู้ชายคนไหนสักคน เธอเอาแต่คอยตามเขาต้อย ๆ อย่างไม่ลดละ แล้วจะเอาเวลาที่ไหนไปมีแฟน

ธามยังไม่ทันได้คิดอะไรต่อ โทรศัพท์ของเขาก็สั่นครืดคราดอยู่บนโต๊ะ ครั้นพอมองไปแล้วเห็นชื่อเพื่อนสนิทเป็นคนโทร. มาหาจึงรีบกดรับ เพราะอีกฝ่ายคงนัดดื่มหลังเลิกงานเช่นเคย

“เออ ว่าไง” เขานิ่งฟังปลายสายพูดมาประโยคหนึ่งก็ตอบรับกลับไปทันทีโดยไม่ลังเล

“โอเค คืนนี้เจอกันที่เดิม”

ธามกดวางสาย แต่สายตายังคงมองรูปบนหน้าจอคอมพิวเตอร์แทบไม่กะพริบ จู่ ๆ ก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล และตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะทำงานต่อแล้ว จึงตัดสินใจปิดหน้าจอแล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องทำงานของตนทันที

ข้างโรงแรมลักซ์ แกรนด์ มิราจ ถัดไปจากร้านจิวเวลรี่ของพลอยพัดชา มีร้านกาแฟชื่อดังตั้งอยู่ในศูนย์การค้าขนาดย่อม ธามตั้งใจจะเดินไปซื้อมาดื่มสักแก้ว และบอกตัวเองว่าลงไปเดินเล่นสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายสมองก็คงดี แต่ขณะที่เดินผ่านร้านพัดชา เจมส์นั้น ชายหนุ่มก็อดมองเข้าไปในร้านไม่ได้

ไม่เห็นแฮะ...

พลอยพัดชาไม่ได้อยู่หน้าร้าน แต่ไม่เป็นไร ขากลับจากซื้อกาแฟ เขาค่อยแวะมาดูอีกทีก็ได้

ทว่าหลังจากเขาซื้อเสร็จเรียบร้อยแล้วเดินกลับมาก็ยังไม่เห็นหญิงสาวเช่นเคย สุดท้ายการกระทำไปไวกว่าสมอง กว่าจะรู้ตัว ธามก็พบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในร้านพัดชา เจมส์แล้วเรียบร้อย

พนักงานขายสามสี่คนที่อยู่ในนั้นหันมองเขาเป็นตาเดียว หญิงสาวกลุ่มนี้รู้ดีอยู่แล้วว่าเขาเป็นใคร หนึ่งในนั้นจึงเป็นฝ่ายทำลายความเงียบขึ้นก่อนว่า

“มาหาคุณพลอยหรือคะ”

ธามกระแอมเบา ๆ ก่อนตอบ “ครับ พลอยอยู่ไหม”

“คุณพลอยเพิ่งออกไปได้สักครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้เองค่ะ ไลฟ์เสร็จก็กลับบ้านเลย”

ธามยิ้มบาง ๆ พร้อมกับพยักหน้าเล็กน้อย “โอเคครับ ขอบคุณมาก”

เขาพูดจบก็เดินออกจากร้านทันทีโดยไม่เหลียวหลัง ครั้นพอเข้ามาในเขตโรงแรมของตัวเองแล้ว ชายหนุ่มก็ผ่อนลมหายใจออกมาราวกับโล่งอก

“เราทำอะไรลงไปวะเนี่ย”

พลอยพัดชามองเงาของตัวเองในกระจกแล้วจัดการเก็บผมที่หลุดลุ่ยออกมาให้กลับเข้าไปอยู่ในหมวกคลุมผมตามเดิม หญิงสาวหันหน้าตัวเองไปทางซ้ายและขวา เมื่อเห็นว่าผิวหน้าถูกพอกด้วยครีมพอกหน้าทุกพื้นที่แล้วจึงล้างมือแล้วออกจากห้องน้ำ เปิดโทรทัศน์เพื่อดูซีรีส์เกาหลีที่ดูค้างไว้เมื่อวานระหว่างที่รอครีมพอกหน้าแห้ง

เสียงโทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะตรงหน้าดังขึ้น พลอยพัดชาจึงเอื้อมไปหยิบแล้วกดรับสายเมื่อเห็นว่าผู้ที่โทร. เข้ามาคือนลินทรา แต่เพราะครีมที่พอกหน้าไว้เริ่มแห้ง เสียงของเธอจึงฟังอู้อี้แปลก ๆ เพราะเจ้าตัวไม่อยากขยับปากมากนักด้วยเกรงว่าครีมพอกหน้าจะหลุดล่อน

“ว่าไงยะ”

“ยายพลอย แกอยู่บ้านใช่ไหมเนี่ย” เสียงของนลินทราเจื้อยแจ้วมาตามสาย อีกทั้งรอบข้างยังมีเสียงเพลงและเสียงจ้อกแจ้กจอแจ บ่งบอกให้รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในสถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน

“เออสิ วันนี้ถอดนอหนึ่งวัน พักร่างซะมั่ง”

ตั้งแต่พลอยพัดชาตั้งใจว่าจะไม่ไปวุ่นวายกับธามอีก เธอก็ไม่ไปตามที่ได้พูดไว้จริง ๆ แต่เพราะสภาพจิตใจที่ยังไม่เข้าที่เข้าทาง ช่วงนี้หญิงสาวจึงปาร์ตีสังสรรค์กับเพื่อนแทบทุกคืน

“แล้วทำไมเสียงเป็นแบบนั้นวะ อย่าบอกนะว่าร้องไห้อยู่น่ะนังพลอย” นลินทราแว้ด ๆ มาตามสาย

“ฉันพอกหน้าอยู่ แกอย่ามาชวนฉันคุยเยอะ ถ้าหน้าฉันเหี่ยวขึ้นมาฉันจะไปเอาเงินค่าโบท็อกซ์กับแกนะยะนังนิ้ง ตกลงมีเรื่องอะไร” พลอยพัดชาแหวเสียงแหลมกลับไปบ้าง

“แกรีบไปล้างหน้าแล้วแต่งตัวให้สวยที่สุดมาที่นี่เดี๋ยวนี้เลยนะยะ ด่วน!”

“นี่นังนิ้ง ฉันแต่งชุดไหนก็สวยอยู่แล้วปะวะ ก็ฉันสวยนี่ แล้วที่แกจะให้ฉันรีบไปนี่ แสดงว่ามีผู้งานดีจะแนะนำให้รู้จักอีกละสิ แหม ริอ่านเป็นแม่สื่อแม่ชัก หล่อนน่ะเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะย่ะ”

“แกไม่ต้องมาห่วงฉันเลย ตกลงจะมาไม่มา”

“ไป! ถึงแม้ฉันจะสวยเลือกได้ แต่ถ้ามีมาให้เลือกเยอะ ๆ ฉันก็ไม่มีปัญหาอะไรอยู่แล้ว” พลอยพัดชายักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แต่ในหัวเริ่มคิดแล้วว่าจะใส่ชุดไหนไปดี

“แล้วตกลงเป็นผู้ที่ไหนยะ หล่อนเล่ามาซิ”

หญิงสาวเค้นถามเพื่อน เพราะอย่างน้อยตนก็ต้องรู้ก่อนว่าชายหนุ่มที่ตนกำลังจะไปทำความรู้จักนั้นเป็นใคร ทำงานอะไร