สยบรัก น้องสาวในปกครอง

สยบรัก น้องสาวในปกครอง

last updateLast Updated : 2026-05-06
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
2.0Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พรีญาภัส หรือ พรีน หญิงสาวคนหนึ่งที่ได้รับการอุปการะจากบิดามารดาบุญธรรมตั้งแต่กำเนิด เมื่อเข้าสู่วัยรุ่นเธออยู่ในความปกครองของพี่ชายคนโตของบ้านอย่างธีรภัทร ไม่ว่าเธอจะไปไหนมาไหนก็จะมีเขาเป็นเงาตามตัวตลอด ธีรภัทร หรือ ธี พี่ชายคนโตของบ้าน มีหน้าที่ดูแลน้องๆทุกคนตั้งแต่บิดามารดาเดินทางไปดูแลธุรกิจที่สาขาต่างประเทศเต็มตัว จนเมื่อถึงวัยที่น้องๆเริ่มออกไปใช้ชีวิตของตัวเองได้ จึงมีเพียงน้องบุญธรรมอย่างพรีญาภัสเท่านั้นที่ยังอยู่ในความปกครองของเขา หลังจากหญิงสาวเติบโตเข้าสู่วัยรุ่นเต็มตัว ด้วยความสวยสะดุดตาที่ไม่ว่าใครได้เห็นก็ต้องหันกลับมามองทำให้เธอมีแมลงหนุ่มๆเข้ามาตอมมากมายจนธีรภัทรออกอาการหวงน้องสาว คอยตามเฝ้าเป็นเงาไม่ห่างกาย ถึงจะเติบโตมาด้วยกัน แต่ต่างฝ่ายต่างรู้ดีแก่ใจว่าไม่ใช่พี่น้องแท้โดยสายเลือด เมื่อความหึงหวงเพิ่มมากขึ้นความอดทนก็สิ้นสุดลง ธีรภัทรเลือกที่จะก้าวข้ามคำว่าพี่น้องโดยที่ไม่รู้เลยว่า ความสัมพันธ์ของเขาและพรีญาภัส อยู่ในสายตาพี่น้องทุกคนมาตลอด

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 สมาชิกใหม่

One day, Wendy discovered that her husband Stanley was having an affair.

He had been seeing a college student.

It was Stanley's birthday. Wendy had prepared a table full of dishes early in the day. Just then, she heard a notification from his phone.

Ding!

He had left his phone at home.

Wendy switched it on and saw a text from the college student.

[I hurt myself when I was carrying the cake. It hurts so much.]

Attached was a selfie—not of the sender's face, but of her legs. The girl in the photo wore pulled-up white socks, black leather shoes, and a blue-and-white skirt that had been pushed up to reveal her long, slender legs. Her pale knees were visibly reddened from the bump. The youthful, vibrant image of her body paired with coquettish words exuded a forbidden allure.

People often say successful businessmen like Stanley favored this type of woman when choosing mistresses.

Wendy clutched the phone tightly, her fingers turning white from the pressure.

Ding!

Another text came from the college student.

"Mr. Hawk, see you at Cloud Hotel tonight. I want to celebrate your birthday!"

So, his mistress wanted to celebrate his birthday tonight.

Wendy grabbed her bag and headed straight to Cloud Hotel. She had to see for herself who this college student was.

She soon arrived at the hotel, ready to go in. Just then, she saw her parents, Harry and Lilian at the entrance. Surprised, she walked up to them.

"Dad, Mom, what are you doing here?" she asked.

Harry and Lilian, caught off guard, exchanged a glance before responding to her hesitantly.

"Wendy, your sister's back in the country. We brought her here," Harry said.

'Jessica?'

Through the hotel's gleaming floor-to-ceiling windows, Wendy spotted her sister Jessica and immediately froze.

Jessica was wearing the exact same blue-and-white skirt from the photo in Stanley's phone. The college student was none other than her own sister!

Jessica had always been a beauty, known as the 'Red Rose of Hovendale,' and she was famed for having the most beautiful legs in town. Many men had been captivated by her charm. And now, her darling sister was using those legs to seduce her husband.

Wendy found it laughable. She turned to her parents and said coldly, "So I'm the last to know?"

Harry gave a sheepish smile. "Wendy, Mr. Hawk doesn't even like you."

"Exactly, Wendy," Lilian chimed in. "Do you know how many women in Hovendale are dying to be with Mr. Hawk? Better to let Jessica have him than some other woman."

Wendy clenched her fists. "Dad, Mom, I'm your daughter too!"

Turning on her heel, she started walking away.

Lilian called after her. "Wendy, tell me—has Mr. Hawk ever touched you?"

Wendy stopped in her tracks.

Harry's voice turned sharp. "Wendy, don't act like we owe you anything. Three years ago, when Stanley and Jessica were Hovendale's golden couple, everyone thought they'd get married. But then Stanley got into a car accident and went into a coma. That's the only reason we had you marry him instead."

Lilian gave Wendy a disdainful once-over. "Look at yourself, Wendy. In the past three years, you've turned into a housewife who revolves around her husband. Meanwhile, Jessica became the principal ballerina of her company. She's a white swan, and you're just an ugly duckling. What do you have to compete with Jessica? Just give Mr. Hawk back to her already."

Every word felt like a knife into Wendy's chest. Tears filling her eyes, she walked away.

-

Back at the villa, night had fallen. Wendy had sent the maid Mathilda home, so the house was empty, dark, and cold.

She sat alone at the dining table.

The once-warm meal had gone cold. The cake she had carefully prepared had 'Happy Birthday, Honey' written on it in frosting.

It was glaringly ironic, just like her existence—a complete joke.

Stanley and Jessica had been the golden couple of Hovendale, with Jessica as Stanley's cherished 'Red Rose.' But three years ago, a sudden car accident left Stanley in a vegetative state and Jessica disappeared entirely.

That was when the Crone family brought Wendy back from the countryside and forced her to marry Stanley in Jessica's place. Wendy had agreed willingly when she found out it was Stanley—the man she had loved all along.

For three years, Stanley remained in a coma. During those years, Wendy devoted herself to caring for him. She stayed by his side, gave up socializing, and focused solely on nursing him back to health, living as a dutiful housewife. In the end, her efforts paid off. Stanley woke up.

Wendy lit the candles on the cake.

The flickering glow illuminated her reflection in the nearby mirror—a plain housewife in a dull black-and-white dress, devoid of charm or excitement.

Meanwhile, Jessica, now a successful ballerina, was young, vibrant, and beautiful.

Wendy was an ugly duckling, while Jessica was the white swan.

After waking up, Stanley abandoned the ugly duckling and returned to the white swan's side.

Wendy let out a bitter laugh.

This wasn't love; it was self-delusion. Stanley had never loved her, but she had loved him. The first one to fall in love always lost.

Today, Stanley had made her lose completely.

Tears welled in her eyes as she blew out the candles, plunging the villa back into darkness.

Just then, two bright headlights pierced through the night. Stanley's Rolls-Royce Phantom sped up the driveway and came to a halt on the lawn.

Wendy's eyelashes quivered. He had come back. She had thought he wouldn't return tonight.

The villa door opened and Stanley stepped in, carrying the cool air of the night with him.

Stanley Hawk, the heir of the Hawk family, had been a business prodigy from a very young age. By 16, he had earned dual master's degrees from Harfield. Later, he took Hawk Group public in Hawthorne, making a name for himself internationally before returning home to lead the company as Hovendale's wealthiest man.

Stanley walked in.

"Why didn't you turn on the lights?" he asked in a deep, magnetic voice as he turned on the wall lamp with a click.

The sudden brightness made Wendy blink. When her eyes adjusted, she looked at him.

Dressed in a custom-tailored black suit, Stanley exuded a cold, aristocratic elegance that left countless socialites dreaming of him at night.

"It's your birthday," she said.

Stanley's handsome face remained indifferent as his gaze swept lazily over the dining table. "Don't waste your time on this again. I don't celebrate such occasions."

Wendy smiled faintly. "Is it that you don't celebrate, or you just don't want to celebrate with me?"

Stanley glanced at her, his gaze impassive. "Think what you like."

With that, he turned around and started up the stairs.

He had always been like this—distant and cold. No matter what she did, she could never warm his heart.

Wendy stood and called after him. "It's your birthday today. I have a gift for you."

However, Stanley didn't stop or turn around. "I don't need it."

Wendy let out a soft chuckle and said, "Stanley, let's get a divorce."

Stanley froze mid-step, one foot already on the staircase. He turned around, his deep black eyes locking onto her.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
ตอนที่ 2 วัยรุ่น
“พี่ธี มีคนมาจีบยัยพรีนด้วย ผมเห็นกับตา” เสียงห้าวที่เพิ่งแตกหนุ่มของพีรรัตน์รีบฟ้องพี่ชายคนโตของบ้านทันทีที่เขาลงจากรถ“หืม?” เสียงทุ้มห้าวเจือความดุดันขานรับ สายตาคมละจากหน้าจอขึ้นมามองสองหนุ่มสาววัยรุ่นที่กำลังเดินเถียงกันเข้ามาภายในบ้าน“สวัสดีค่ะ” พรีญาภัสเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้เขาด้วยท่าทางนิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด“อืม พี.....” ธีรภัทรพยักหน้ารับก่อนจะตวัดสายตามองน้องชายแล้วเอ่ยชื่อเป็นการทวง“สวัสดีครับ” พีรรัตน์เอ่ยพร้อมกับยกมือขึ้นไหว้พี่ชายคนโตอย่างกลัวโดนดุธีรภัทร หรือ ธี ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ดวงตาคมดุ จมูกโด่งเป็นสัน สูงถึง 189 รูปร่างกำยำตามประสาคนออกกำลังกายและมีระเบียบวินัย เขาเป็นบุตรชายคนโตของบ้านหลังนี้ อายุห่างกับน้องๆคนละ 3 ปี นั่นหมายความว่าตัวเขาอายุห่างกับน้องเล็กของบ้านถึง 9 ปีเลยทีเดียว นั่นทำให้เขาต้องทำหน้าที่ดูแลน้องๆแทนบิดามารดาที่นานๆทีจะกลับมาบ้านอย่างเต็มตัว“เล่ามา มีอะไร” เสียงทุ้มดุขึ้นเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงสิ่งที่พีรรัตน์เอ่ยค้างเอาไว้เมื่อสักครู่“มีรุ่นพี่ ม.6 มาจีบยัยพรีน ผมเห็นกับตา หล่อด้วยนะพี่” พีรรัตน์เล่าอย่างออกรสออกชาติ“ยังเป็นเด็ก
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 3 มุมมอง
“พี่กลับก่อนนะ ไว้ศุกร์หน้าพี่มาหาใหม่” วีรวัฒน์ลูบศีรษะทุยสวยที่ปล่อยผมยาวสยายถึงกลางหลังเบาๆ“ค่ะ” คนตัวเล็กโอบเอวผู้เป็นพี่ชายด้วยท่าทางออดอ้อน“นายด้วยเจ้าพี อย่าไปกวนยัยพรีนมาก ให้ยัยพรีนช่วยจนน้องมันไม่มีเวลาอ่านหนังสือของตัวเองแล้วเนี่ย” คีตพัฒน์บ่นน้องชายอย่างไม่จริงจังนัก“เฮ้ ผมก็น้องพวกพี่นะ” พีรรัตน์แกล้งเบะปากแล้วเชิดหน้างอนใส่พี่ชาย“เชิญงอนตามสบาย ไปเถอะพี่ ผมจะต้องไปทำงานต่อ ป่านนี้เพื่อนมารอกันแล้วมั้ง” คีตพัฒน์หันไปบอกพี่ชายที่ยืนโอบไหล่พรีญาภัสมองเขาเถียงกับพีรรัตน์“โอเค ไป” วีรวัฒน์พยักหน้าแล้วโอบไหล่บอบบางแน่นๆเป็นการบอกลา ก่อนจะยิ้มให้หญิงสาวแล้วเดินไปขึ้นรถของตัวเอง“พี่ไปนะตัวเล็ก” คีตพัฒน์หันมากอดน้องสาวหลวมๆแล้วก็เดินไปรถของตัวเองบ้างพรีญาภัสกับพีรรัตน์ยืนรอส่งพี่ชายทั้งสองคน จนกระทั่งรถเคลื่อนตัวพ้นรั้วไปก็หมุนตัวเดินเข้าบ้าน หญิงสาวตรงขึ้นห้องนอนของตัวเองเลย เพราะคุยกันตอนกินข้าวแล้วว่าวันนี้จะพักผ่อน ค่อยทำการบ้านและติวหนังสือพรุ่งนี้เมื่อเดินมาจนถึงหน้าห้องนอนของตัวเองก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นร่างสูงกำยำของพี่ชายคนโตอย่างธีรภัทรยืนกอดอกพิงกำแพงอยู่ริมผนั
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 4 ผู้ปกครอง
“ไปเร็ว เดี๋ยวสาย ต้องไปแต่งหน้าอีกไม่ใช่เหรอ”เสียงโหวกเหวกโวยวายของพีรรัตน์ดังสนั่นทั่วบ้านเพราะวันนี้เป็นวันกีฬาสี พรีญาภัสต้องไปแต่งหน้าแต่งตัวที่โรงเรียนตั้งแต่ตี 3 และธีรภัสก็ไม่ยอมให้คนขับรถไปส่ง เขาอาสาไปเป็นเพื่อนน้องๆด้วยตัวเอง ถึงแม้ว่าเขาจะเพิ่งประชุมเสร็จแล้วกลับมาถึงบ้านตอนตี 1 ก็ตาม“ตามไปทีหลังก็ได้นะ พรีนไปเองได้” พรีญาภัสบอกพีรรัตน์ด้วยความเป็นห่วง เขาเป็นนักกีฬาโรงเรียน วันนี้จึงมีแข่งบาสด้วย เธออยากให้เขาพักผ่อนมากกว่าที่จะมาตามอยู่เป็นเพื่อนเธอ“ไม่ เดี๋ยวมีแมลงมาตอม” พีรรัตน์ส่ายหน้า เขาบอกเธอน้ำเสียงจริงจัง“บ้า คนนะ” หญิงสาวส่งค้อนอย่างไม่จริงจัง“ไป” เสียงห้าวปนดุดังขึ้นก่อนที่ร่างสูงจะเดินผ่านหน้าของทั้งสองคนไปพรีญาภัสลอบถอนหายใจ พีรรัตน์เห็นก็ยักไหล่แล้วยกแขนขึ้นกอดคอหญิงสาวแล้วพากันเดินตามหลังธีรภัทรไปเมื่อมาถึงที่โรงเรียน พรีญาภัสแยกไปที่ห้องที่ทางโรงเรียนจัดเอาไว้ให้แต่งหน้าแต่งตัวสำหรับคนถือป้ายโรงเรียน ดรัมเมเยอร์ของโรงเรียน รวมทั้งป้ายต่างๆที่เป็นของโรงเรียน ส่วนพีรรัตน์หาที่งีบหลับในห้องพักของนักกีฬาของสีธีรภัทรตามมานั่งรออยู่กับพรีญาภัส หญิงสาวยัง
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 5 เติบโต
1 ปีต่อมา“อีกแค่เดือนกว่าก็สอบแล้ว ช่วยตั้งใจหน่อยเถอะน่า”“ก็ฉันเบื่อนี่หว่า”“ไอ้พี ถ้าบ่นมากฉันจะไปฟ้องพี่ธีจริงๆนะ”พรีญาภัสเริ่มหงุดหงิดหลังจากที่พีรรัตน์ไม่ยอมตั้งใจฟังที่เธอช่วยเขาติว อีกแค่เดือนกว่าก็จะสอบปลายภาค ซึ่งปีนี้เป็นปีที่เธอกับพีรรัตน์อยู่มัธยมปลายปีสุดท้ายแล้ว และพวกเธอก็เพิ่งอายุครบ 18 ปีได้ไม่กี่วันนี่เอง“เราติวกันมา 2 ชั่วโมงแล้วนะเว้ย พักหน่อยเด้” พีรรัตน์เถียงพลางทำหน้าเซ็ง“เออๆ งั้นฉันกลับห้องก่อน พักครึ่งชั่วโมง พร้อมละโทรไป” หญิงสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาดูเวลา ก่อนจะเปิดประตูแล้วเดินออกไปคนตัวเล็กเดินผ่านโถงทางเดินมาเรื่อยๆจนเกือบจะถึงหน้าบันได แต่อาจจะเป็นเพราะหญิงสาวกำลังคิดอะไรเพลินๆ จึงไม่ทันเห็นว่าตอนนี้มีคนกำลังขึ้นบันไดมา และเขาก็ขมวดคิ้วมองเธออยู่เมื่อเขาก้าวขึ้นมาถึงด้านบน แต่พรีญาภัสยังไม่มีทีท่าว่าจะเห็นเขาแม้แต่น้อย“อ๊ะ ขอโทษค่ะ” เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นแทบจะทันที เมื่อเธอเดินชนร่างสูงที่แข็งราวกับกำแพง“เดินยังไงไม่มองทาง ตกบันไดคอหักตายพอดี” เขาดุเล็กน้อย แต่ถึงอย่างนั้นอ้อมแขนแกร่งก็ยังรับร่างเล็กที่กระเด็นจนแทบจะหงาย
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 6 เป็นอะไร
“งั้นผมกลับก่อน มีอะไรด่วนโทรไปได้เลย”“รับทราบค่ะ”หลังจากวุ่นวายกับงานมาเกือบทั้งวัน พอใกล้เวลาเลิกเรียนของน้องเล็กทั้งสองคน เจ้าของร่างสูงก็เตรียมพร้อมที่จะไปรับที่มหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง ที่จริงสองหนุ่มสาวบอกว่าอยากกลับเอง แต่เขากลัวน้องๆของเขาจะออกนอกลู่นอกทาง จึงตั้งใจไปรับไปส่งเองสักพัก แต่คงไม่ต้องห่วงมากนัก เพราะถึงยังไงคีตพัฒน์ก็เรียนที่เดียวกัน แต่คนละสาขาเท่านั้นเองเดินทางไม่นานรถยนต์คันหรูก็มาถึงที่จอดรถของมหาวิทยาลัย เขาเลือกที่จะจอดช่องริมนอกที่ติดกับฝั่งถนนในมหาวิทยาลัยและนั่งรออยู่สักพัก ตั้งใจว่าพอถึงเวลาเลิกคลาสของน้องทั้งสองคนก็จะโทรไป แต่เหมือนมันจะบังเอิญมากเกินไปเมื่อธีรภัทรเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์ ก็เห็นกลุ่มของพรีญาภัสกำลังเดินมาตามฟุตบาทเพื่อมายังม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลจากลานจอดรถพอดีทางด้านพรีญาภัส เมื่อหมดเวลาเรียนเธอกับกลุ่มเพื่อนก็พากันลงจากอาคารและตรงไปหาที่นั่งมุมที่ค่อนข้างคนน้อย ตั้งใจว่าจะนั่งเล่นรอพีรรัตน์ลงมาก็ค่อยโทรหาธีรภัทร“ว่าไงพี” เสียงหวานใสขานรับโทรศัพท์ เมื่อเดินกับกลุ่มเพื่อนอยู่แล้วมีสายเข้า‘ยัยพรีน เธอกลับกับพี่ธีไปเลยนะ ฉันมีงานด่วนว่ะ’
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 7 ไม่มีใครอยู่บ้าน
“ว่าไง” เสียงดุดันกรอกไปตามสายหลังจากที่ชายหนุ่มมือไวรับโทรศัพท์ของคนตัวเล็กที่ดังขึ้นโดยไม่ทันได้ดูชื่อ“พี่ธี? นี่ผมโทรผิดเบอร์เหรอ” พีรรัตน์มีอาการแปลกใจเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ทักท้วงอะไรให้ธีรภัทรกับพรีญาภัสต้องกระอักกระอ่วน“เปล่า มีอะไรว่ามา” เขาตอบน้องชายพลางกดเปิดลำโพง“ผมจะโทรบอกว่าวันนี้ผมนอนคอนโดเพื่อนนะ งานไม่เสร็จอะ วันจันทร์ต้องส่งแล้ว ไม่ทำกันหามรุ่งหามค่ำไม่เสร็จแน่นอน” พีรรัตน์บอกน้ำเสียงเหนื่อยอ่อนเล็กน้อย เขารู้ดีว่าพรีญาภัสต้องนั่งฟังอยู่ด้วยแน่นอน“ตามใจ” ธีรภัทรตอบน้องชาย แต่ก็ยังนวดยาให้หญิงสาวอย่างเบามืออยู่“ยัยพรีนล่ะ” พีรรัตน์ถามขึ้นด้วยความสงสัย“อยู่” พรีญาภัสส่งเสียงตอบ เธอสะดุ้งเมื่อปลายนิ้วเรียวกดลงบนรอยช้ำ นั่นทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังสั่งให้เธอตอบ“ทำอะไรวะ” พีรรัตน์อดเป็นห่วงหญิงสาวไม่ได้ เขารู้นิสัยพี่ชายของเขาดี“ทายาอยู่” เจ้าของเสียงดุตอบแทนเมื่อเห็นเธออ้ำอึ้งอยู่“หือ พรีนเป็นอะไรพี่” เขารีบถามด้วยความเป็นห่วง“ฟกช้ำที่หลังนิดหน่อย” ธีรภัทรตอบชัดถ้อยชัดคำแบบมีนัยยะ“ไปทำอะไรมา.....วางละนะ ขอโทษที่รบกวน” ถามจบก็ต้องสะดุ้ง เมื่อพีรรัตน์นึกขึ้นได้ว่าถ้าท
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 8 อาละวาด
“เมาก็กลับห้องไปค่ะ”“ไม่ได้เมา”พรีญาภัสมองเขาด้วยสีหน้าแววตาไม่เข้าใจ เมื่อตอนค่ำเขายังอาละวาดใส่เธออยู่เลย พอตกดึกมากลับกลายเป็นแบบนี้เสียได้ดวงตาคมดุหรี่มองคนตัวเล็กก่อนจะปิดลงทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ หญิงสาวที่ฝืนน้ำหนักตัวเขาไม่ไหวจึงเลิกพยายามผลักเขาแล้วกางแขนออกอย่างหงุดหงิด เธอพยายามนอนหลับทั้งที่มีร่างหนากำยำนอนทับเธอเอาไว้แบบนั้นเช้าวันต่อมา เมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นคนที่เข้ามาปลุกเธอเมื่อคืนแล้ว และด้วยความที่เป็นวันเสาร์ พรีญาภัสจึงไม่ได้รีบร้อนลงมาข้างล่าง เธอทำกิจวัตรประจำวันของเธอตามปกติ แต่ก็เลือกที่จะนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงนอน จนกระทั่งโดนโทรมาตาม ถึงจะยอมออกจากห้องนอนมา“มีอะไรคะ”“กินข้าว”“ยังไม่หิวค่ะ”“กินข้าว แล้วขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้เธอออกไปบริษัทกับพี่”“ไม่ไปค่ะ”“.....”“อยากพักค่ะ”“ไปพักที่บริษัท”“พี่ธี.....”“พี่สั่ง”“.....ค่ะ”หญิงสาวนั่งลงกินข้าวตรงที่นั่งของตัวเองด้วยความอ่อนใจ วันนี้วันหยุด เธออยากพักผ่อนอยู่บ้านบ้าง ไม่ได้อยากออกไปไหน แต่ดูเหมือนว่าจะขัดใจเขาไม่ได้นานหลายนาทีกว่าที่พรีญาภัสจะจัดการมื้อเช้าเสร็จ เธอถึงกลับขึ้นห้องไปเ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 9 แค่เพียงสะกิด
พรีญาภัสเบะปากอย่าไม่ปิดบัง หญิงสาวนั่งเล่นโทรศัพท์จนกระทั่งธีรภัทรลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วเรียกเธอให้เดินตาม หญิงสาวจึงคว้ากระเป๋าแล้วเดินตามออกไปแต่พอลงลิฟต์เพื่อมายังชั้นล่างของบริษัทก็ต้องขมวดคิ้ว เมื่อเห็นหญิงสาวที่คาดว่าน่าจะเป็นคู่ขาของธีรภัทรเดินปรี่เข้ามา“คุณไม่รับสายฝน”“แล้วไง”“เพราะมีแม่นี่อยู่ด้วยเหรอคะ”“อย่าลามปาม”“ทำไมคะ ดูจากอายุฝนว่าฝนน่าจะมาก่อนนะคะ”“เคลียร์กันไปนะคะ พรีนไปหาที่นั่งรอ” พรีญาภัสถอนหายใจเตรียมจะเดินเลี่ยงออกไปแต่ก็ต้องชะงักเมื่อเธอโดนดึงเอาไว้จากมือเล็กที่เล็บได้รับการตกแต่งสวยงามธีรภัทรหันไปมองพนักงานรักษาความปลอดภัยที่มองอยู่ด้วยท่าทางเตรียมตัว เมื่อเขาพยักหน้า พนักงาน 2-3 คนก็วิ่งปรี่เข้ามาทันที“ครับท่าน”“ไล่หล่อนออกไป”“ครับ”มือหนาคว้าเอวบางของพรีญาภัสดึงเข้ามาหาตัว ปลายฝนที่ไม่ทันระวังตัวก็ถูกพนักงานรักษาความปลอดภัยจับเอาไว้ไม่ให้ก่อความวุ่นวายอีก“อะไรกันคะ”“คุณคงไม่รู้สินะครับ ว่าคุณพรีนคือน้องสาวของคุณธี” หนึ่งในพนักงานรักษาความปลอดภัยบอกเสียงเรียบปลายฝนหน้าซีดลงอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้หาข้อมูล เพียงแต่ว่ารูปของพรีญาภัสที่เธอ
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
ตอนที่ 10 คำชวน 1
หลังจากถูกผู้เป็นพี่ชายพาช็อปปิ้งจนถือของไม่ไหวก็ ธีรภัทรก็ยอมพาพรีญาภัสกลับบ้าน ด้วยความที่เป็นวันเสาร์จึงเป็นวันที่บรรดาพี่ๆของเธอจะกลับมารวมตัวที่บ้าน แต่ดูเหมือนว่าวันนี้จะไม่เป็นอย่างนั้น เมื่อกลับมาถึงบ้านแต่กลับไม่มีเสียงโหวกเหวกโวยวายเหมือนเช่นทุกครั้ง“ทำไมบ้านเงียบจัง” พรีญาภัสพึมพำเบาๆหลังจากที่เธอเปลี่ยนรองเท้า ดวงตากลมโตมองเข้าไปในบ้านด้วยความสงสัย“ก็มันไม่มีใครกลับมาบ้านน่ะสิ” ธีรภัทรตอบพลางยักไหล่“อ้าว ทำไมล่ะคะ ทำไมพรีนไม่เห็นรู้เลย” คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน“ไม่รู้ พวกนั้นโตกันหมดแล้ว คงอยากมีเวลาส่วนตัวนั่นแหละ” ชายหนุ่มบอกตามที่คิด“พรีนก็โตแล้วนะคะ ทำไมพรีนไม่เห็นได้มีเวลาส่วนตัวบ้างเลย” เธอเบะปากอย่างไม่เข้าใจ“มีน่ะมีได้ แต่ไม่ใช่กับพี่” เขาเอ่ยเสียงดุ“พี่ธีลำเอียงอะ”“ก็พวกนั้นมันเป็นผู้ชายมันดูแลตัวเองได้ เราเป็นผู้หญิง ลองถามพวกนั้นสิ ว่ายอมปล่อยให้เราอยู่คนเดียวหรือเปล่า” ธีรภัทรอธิบายให้หญิงสาวฟังอย่างใจเย็น“โธ่ พรีนก็อยากไปเที่ยวกับเพื่อนหรือไปนอนค้างกับเพื่อนบ้างนะ” คนตัวเล็กงอแงพอน่ารัก“ก็ไปสิ ถ้าต้องทำงาน แต่ต้องมีพี่หรือคนไปด้วย” เขาอมยิ้มเมื่อเห็
last updateLast Updated : 2026-02-24
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status