บทที่ 2 พ่อคนที่สอง - 75%

“คุณดาครับ ผมดูรายงานล่าสุดที่คุณส่งมาแล้ว ผมคิดว่ามันผิดไปจากที่เราคุยกันไว้นี่ครับ”

ธามขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่สบอารมณ์ แผนงานขั้นแรกที่คุยกันไว้ก่อนหน้านั้นเขาโอเคแล้ว เพราะสเปกโครงสร้างของสวนน้ำดูแล้วปลอดภัยกับผู้มาใช้บริการ แต่แผนงานล่าสุดที่บริษัทของกนกลดาปรับแก้มาให้ดูนั้นลดสเปกหลายอย่างลง ทำให้เขาไม่พอใจมาก

“ผมเข้าใจครับว่าทางคุณต้องการลดค่าใช้จ่าย แต่แบบนี้มันมากเกินไป ที่เราจะสร้างคือสวนน้ำในโรงแรมนะครับ ถ้าความปลอดภัยมีไม่มากพอ หากเกิดปัญหาอะไรขึ้นจะทำยังไง”

ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปมาในห้องเพื่อฟังปลายสายพูดโต้ตอบกลับมา แต่คงไม่ใช่คำตอบที่เขาอยากฟังเท่าไรนัก สีหน้าจึงย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม

“ต่อให้มีคนใช้บริการแค่คนเดียว เราก็ต้องทำให้มันได้มาตรฐานครับ ผมไม่ต้องการเอาชื่อเสียงของโรงแรมผมไปเสี่ยง” เขาหยุดยืนแล้วมองถนนหนทางด้านนอกโรงแรม มือข้างหนึ่งยกขึ้นมาทุบหน้าผากตัวเองเบา ๆ ราวกับต้องการบอกให้ตนใจเย็นลง

“เอาเป็นว่าผมไม่โอเคเลยครับ คุณจะให้ผมเข้าไปคุยที่บริษัทก็ได้นะ แต่ต้องเรียกบริษัทรับเหมามาคุยกันด้วย ผมจะพาวิศวกรทางฝั่งของผมเข้าไป” เขาเดินกลับมาที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง

“โอเคครับ คุณดาสะดวกเมื่อไรก็โทร. แจ้งผมละกัน ผมจะได้นัดกับคนของผม สวัสดีครับ”

หลังจากวางสายแล้ว ธามก็นั่งลงบนเก้าอี้พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาส่ายหน้าไปมาช้า ๆ เมื่อมองแผนงานที่ทางบริษัทของกนกลดาเสนอมาครั้งล่าสุด

“พวกทีมบริหารบ้าบอนี่ ไม่น่าดึงบริษัทนี้มาเอี่ยวด้วยเลย”

บริษัทอสังหาริมทรัพย์ของทางกนกลดานั้น มีข้อพิพาทกับทางลูกค้าบ่อยเกี่ยวกับบ้านและคอนโดฯ ที่ไม่ได้คุณภาพ สาเหตุเพราะการปรับลดต้นทุนมากเกินไปจนทำให้หลายโครงการเกิดความเสียหายหลังจากที่ลูกบ้านเข้าอยู่อาศัยได้ไม่ถึงปี และทุกวันนี้ก็ยังมีคดีฟ้องร้องระหว่างลูกบ้านกับบริษัทเจ้าของโครงการอีกหลายคดีด้วย

ยังไม่ทันได้เริ่มสร้างก็มีกลิ่นทะแม่งเสียแล้ว

เสียงเคาะประตูสามครั้งอย่างเป็นจังหวะทำให้ธามเงยหน้าขึ้นมองไปทางประตูทันทีเพราะรู้ดีว่าใครมาเคาะ เมื่อวานเขาไม่ได้อยู่ที่ออฟฟิศเนื่องจากต้องไปคุยธุระสำคัญกับทีมวิศวกรที่เขาอยากให้มาตรวจสอบแปลนโครงสร้างโรงแรมและสวนน้ำแห่งใหม่ จึงไม่เห็นหน้าพลอยพัดชามาตลอดสองวัน เพราะวันอาทิตย์ที่ผ่านมาเป็นวันหยุด เขาไม่ได้มาทำงาน ถ้าเดาไม่ผิดเมื่อวานหญิงสาวก็คงมาหาเขาเช่นเคยกระมัง แต่ดูเหมือนวันนี้เธอจะมาไม่ถูกจังหวะเสียแล้ว เพราะเขาอารมณ์ไม่ดีอย่างมาก

หลังจากเขาอนุญาตแล้วประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับใบหน้ายิ้มแย้มของพลอยพัดชาเช่นเคย

“ไปหาอะไรอร่อย ๆ กินกันไหมคะพี่ธาม” น้ำเสียงของเธอดีขึ้นกว่าวันนั้นมากนัก แต่กระนั้นเขาก็ยังไม่มีอารมณ์ต่อล้อต่อเถียงกับเธออยู่ดี

“ไม่ไป ตอนนี้พี่กำลังยุ่งอยู่ เธอไปคนเดียวเถอะ” เขามีเรื่องที่ต้องให้คิดมากมาย และตอนนี้เขาก็อยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ มากกว่า

“พี่ก็ยุ่งทุกวันที่พลอยมาหานั่นแหละ” เธอยืนกอดอกแล้วเบ้ปากใส่ ซึ่งเขาเห็นแล้วทำให้ต่อมความสุขุมของเขาถูกตีแตกไปทันที

“รู้ไว้ก็ดี พี่มีงานต้องทำนะพลอย ไม่ได้ว่างลอยไปลอยมาแบบเธอน่ะ”

เขาขึ้นเสียงใส่เธออย่างอดไม่อยู่ พลอยพัดชาเอามือลงแล้วยืนตัวตรงทันที ตาจ้องเขาเขม็งอย่างไม่พอใจ และเริ่มเสียงดังใส่เขากลับมาเช่นกัน

“แล้วพี่คิดว่าพลอยว่างงานหรือไง ทุกวันนี้ที่พลอยมาทำงานพี่คิดว่าพลอยทำตัวลอยไปลอยมาหรือ พลอยก็มีงานทำเหมือนกันนะ แต่ก็ยังอุตส่าห์เจียดเวลามาชวนพี่กินข้าว”

ธามผ่อนลมหายใจออกมาช้า ๆ เพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้เดือดจัดไปยิ่งกว่านี้ เพราะตอนคุยกับกนกลดาเขาก็ต้องควบคุมอารมณ์ไม่ให้ตวาดใส่อีกฝ่ายแล้ว นี่ยังต้องมารับมือกับอารมณ์เหวี่ยงวีนของพลอยพัดชาอีก

“เธอจะไปไหนก็ไปเถอะพลอย อย่าเพิ่งมาวุ่นวายกับพี่ตอนนี้”

เขาโบกมือไล่หญิงสาวพลางยกมือขึ้นกุมศีรษะแล้วหลับตา แต่ก็ต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของเธอพูดขึ้นว่า

“พลอยมันงี่เง่าน่ารำคาญมากเลยใช่ไหม ก็ได้! ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปพลอยจะไม่มาให้พี่เห็นหน้าอีกเลย จะไม่มายุ่งวุ่นวายให้พี่ต้องรำคาญอีกแล้ว”

เธอพูดจบก็ปิดประตูเสียงดังลั่น จากนั้นเขาก็ได้ยินเสียงกระแทกประตูมาอีกหนึ่งที ซึ่งเดาว่าหญิงสาวคงยกเท้าถีบประตูห้องทำงานของเขาเป็นแน่ เพราะคนที่กล้าทำอย่างนี้นอกจากธีรนาฏ น้องสาวของเขาแล้วก็มีแต่พลอยพัดชาเพียงคนเดียว

“เฮ้อ...”

พลอยพัดชาเดินกระฟัดกระเฟียดกลับร้านของตน เมื่อถึงร้านก็จัดการสั่งพิซซ่าถาดใหญ่มากินร่วมกับพนักงานทุกคนถึงสองถาดพร้อมกับไก่ทอดและเครื่องเคียงอีกหลายอย่าง ลำพังแค่พิซซ่าเธอก็กินคนเดียวถึงสี่ชิ้นแล้ว ไม่นับรวมไก่ทอดและขนมปัง หญิงสาวกินราวกับต้องการประชดคนที่ทำให้อารมณ์เสียอย่างไรอย่างนั้น

ในช่วงบ่าย ขณะที่พลอยพัดชากำลังตรวจเช็กสินค้าใหม่ที่เพิ่งเข้าร้านมาเมื่อวานว่าตรงตามเอกสารหรือไม่ หญิงสาวก็ต้องต้อนรับลูกค้ารายหนึ่งซึ่งเป็นชายหนุ่มที่เธอเคยรู้จักเป็นอย่างดี

“สวัสดีครับน้องพลอย” รพีพัฒน์คลี่ยิ้มอ่อนโยน พลางยืนเอามือล้วงกระเป๋าด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อย

“สวัสดีค่ะ” พลอยพัดชาคาดไม่ถึงว่าแฟนเก่าอย่างรพีพัฒน์จะมาหาเธอถึงที่ร้านได้

“โชคดีจังที่วันนี้มาแล้วเจอน้องพลอยอยู่ร้านพอดี คืออย่างนี้ พี่อยากจะซื้อเครื่องประดับให้คุณแม่สักชุดน่ะครับ วันเสาร์ที่จะถึงนี้เป็นวันเกิดท่านน่ะ” เขายังคงยิ้มอยู่เช่นเคยพลางมองไปรอบร้าน

“พอนึกถึงเครื่องประดับพี่ก็เลยคิดถึงน้องพลอยเป็นคนแรกเลย” คำว่าคิดถึงน้องพลอย ชายหนุ่มเว้นระยะการพูดราวกับจงใจเน้นสี่คำนี้เป็นพิเศษ

“ยินดีแนะนำค่ะ ไม่ทราบว่าคุณแม่พี่พัฒน์เกิดวันอะไรคะ” หญิงสาวยิ้มหวานกลับไปให้รพีพัฒน์ และต้อนรับเขาไม่ต่างจากลูกค้าคนหนึ่ง

“คุณแม่ของพี่เกิดวันอาทิตย์น่ะ มีพลอยชนิดไหนแนะนำบ้างไหมครับ” ชายหนุ่มเท้าแขนไว้บนตู้เคาน์เตอร์พลางมองสินค้าในนั้นด้วยความสนใจ

“ตู้นี้เป็นเครื่องเงินค่ะ พี่พัฒน์อยากซื้อให้คุณแม่เป็นทองหรือเป็นเงินคะ ถ้าสนใจทองจะอยู่ตู้นั้นค่ะ”

พลอยพัดชาเดินออกจากด้านหลังตู้เครื่องเงินทันที เพราะเธอรู้ดีว่าคนระดับรพีพัฒน์นั้นคงไม่ซื้อเครื่องประดับที่เป็นเงินให้มารดาแน่นอน

“ทองของที่ร้านก็จะมีตั้งแต่เก้าเค สิบสี่เค สิบแปดเค และทองเก้าสิบค่ะ แล้วก็มีทั้งเยลโลโกลด์ พิงค์โกลด์ และแพลตินัมหรือทองคำขาว”

พลอยพัดชาหยิบเครื่องประดับที่เป็นเซตออกมาจากตู้โชว์ ซึ่งเป็นหนึ่งในชุดที่มีราคาแพงที่สุดของร้าน

“เป็นทองเคงั้นหรือ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย หญิงสาวจึงรู้ทันทีว่าเขาคงมีความเข้าใจผิด ๆ เกี่ยวกับทองเคเป็นแน่ จึงอธิบายให้เขาฟัง

“ทองเคก็คือทองแท้เหมือนกันค่ะพี่พัฒน์ ไม่ใช่ทองปลอมนะเพราะตัว K น่ะย่อมาจากคำว่า Karat เพียงแต่มันจะแตกต่างกันตรงเปอร์เซ็นต์ของทองที่ผสมอยู่ เช่น 9K จะมีทองผสมอยู่สามสิบเจ็ดจุดห้าเปอร์เซ็นต์ 14K จะมีทองประมาณห้าสิบแปดเปอร์เซ็นต์ 18K จะมีทองเจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ และ 20K ก็คือทองเก้าสิบ ซึ่งร้านจิวเวลรี่ทุกร้านไม่ว่าจะแบรนด์หรือไม่แบรนด์ก็จะใช้ทอง18K หรือทองเก้าสิบกันทั้งนั้นค่ะ”