บทที่ 2 พ่อคนที่สอง - 50%

“สวัสดีค่ะคุณลุง มากินมื้อเที่ยงหรือคะ” เธอยกมือไหว้ชายวัยกลางคนตรงหน้าอย่างนอบน้อมเพราะเขาคือธเนศ บิดาของธาม

“ใช่ ขอลุงนั่งด้วยคนได้ไหม”

“ยินดีมาก ๆ เลยค่ะคุณลุง เชิญค่ะ”

หญิงสาวรอจนอีกฝ่ายนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วจึงนั่งบนเก้าอี้ของตัวเองบ้าง เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานนำเมนูอาหารมาวางไว้ให้ธเนศพอดีโดยที่ไม่ต้องขอ

“หนูไม่สบายรึเปล่า ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น”

“เปล่าค่ะ หนูสบายดี เพียงแต่เมื่อวานหนูไปร้องคาราโอเกะกับเพื่อนและน้าจินนี่มาค่ะ เสียงก็เลยแหบ” พลอยพัดชาตอบอย่างอาย ๆ จนคนสูงวัยกว่าหัวเราะเบา ๆ

“น่าสนุกจริง ๆ ดีแล้วละ ปลดปล่อยความเครียดซะบ้าง คนหนุ่มคนสาวก็ดีอย่างนี้แหละนะ ว่าแต่เจ้าธามมันไม่มากินข้าวกับหนูหรือ หนูถึงได้มากินคนเดียวเนี่ย”

“พี่ธามงานยุ่งค่ะ พลอยไม่ได้ขึ้นไปชวนพี่เขาด้วยแหละเพราะไม่อยากรบกวนเขา” เธอปดไปเพราะตนเพิ่งขึ้นไปชวนเขาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนนี้เอง และคำตอบก็เป็นเช่นเคยคือเขาปฏิเสธ หากแต่ครั้งนี้เธอไม่อยากเซ้าซี้เขาอีกแล้ว เพราะตั้งใจไว้ว่าจะค่อย ๆ ดึงใจตัวเองออกมาจากธามทีละนิดด้วย

เมื่อคืนพลอยพัดชาเจอแรงยุจากนลินทราและจินตวาตีว่าควรจะถอยกลับมาอยู่ในมุมของตัวเองได้แล้ว หลังจากที่พยายามจะเข้าไปอยู่ในพื้นที่ของคนอื่นมานานหลายปี

จะว่าไปแล้ว เธอก็รักธามได้มาราธอนอย่างที่นลินทราพูดไว้จริง ๆ เธอมอบใจให้เขาตั้งแต่ตอนเรียนจบใหม่ ๆ จนตอนนี้ผ่านมาห้าปีแล้วก็ยังไม่มีอะไรคืบหน้า คิดแล้วก็อดนึกถึงคำพูดเตือนสติของน้าจินนี่ไม่ได้

‘ถ้าเขาสนใจแก เขาก็เซย์เยสตั้งแต่ปีแรกแล้วย่ะ ไม่ลากยาวมาป่านนี้หรอก หล่อนมองตัวเองในกระจกซิ หน้าสวย หุ่นดี แถมมีทุนทรัพย์ หล่อนจะซื้อผู้ชายมานอนกกกี่คนก็ได้ เพราะฉะนั้นเลิกสนใจอีตานั่นได้แล้ว’

นั่นสินะ เธอควรตัดใจสักที

พลอยพัดชาลอบถอนหายใจแผ่ว ในหัวนึกย้อนไปในอดีต วันที่เธอเจอกับธามครั้งแรก วันนั้นไม่น่าเป็นเขาเลยที่มาช่วยเธอเอาไว้

...

งานเลี้ยงวันเกิดของธเนศ ศิวะเดชา ประธานใหญ่และผู้บริหารโรงแรมลักซ์ แกรนด์ มิราจนั้น ทำให้พลอยพัดชาต้องมาร่วมงานแทนบิดามารดาที่ล่วงลับของตน และมาในฐานะของผู้บริหารพัดชา เจมส์อีกด้วย ในงานเธอแทบไม่รู้จักใครมากนักเพราะส่วนใหญ่มีแต่นักธุรกิจในแวดวงการโรงแรมและอสังหาริมทรัพย์ ในขณะที่เธอคลุกคลีอยู่ในแวดวงอัญมณีมากกว่า

หญิงสาวกะไว้ว่าจะอยู่แค่ถึงตอนที่ธเนศกล่าวเปิดงานเสร็จเรียบร้อยก็จะเดินกลับร้านจิวเวลรี่ของตน แต่ไม่คาดคิดว่าขณะที่เธอกำลังเดินไปเดินมาอยู่นั้น จู่ ๆ ก็รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจติดขัด ร่างกายเริ่มรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นมา ซึ่งอาการแบบนี้พลอยพัดชาคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นคืออาการแพ้อย่างรุนแรง

เธอแพ้ถั่ว!

พลอยพัดชารีบเดินออกจากงานเพื่อหาที่สงบในการจัดการกับตัวเอง แต่ดูเหมือนครั้งนี้อาการจะรุนแรงกว่าทุกครั้ง เธอหายใจไม่ออก ได้แต่อ้าปากพะงาบ ๆ พยายามสูดอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด รู้สึกว่าริมฝีปากเริ่มหนา หน้าและบริเวณรอบดวงตาเริ่มบวม หญิงสาวทรุดตัวกับพื้นทันที มือพยายามควานหาหลอดยาอีพิเพ็นในกระเป๋า ซึ่งเป็นยาที่ใช้ฉีดเข้ากล้ามเนื้อที่ต้นขาเมื่อเกิดอาการแพ้

ทว่าคงเป็นเพราะมือของเธอสั่นเกินไป เมื่อหยิบหลอดยาขึ้นมาได้มันจึงร่วงหลุดมือแล้วกลิ้งไปอีกทาง พลอยพัดชาพยายามจะคลานไปทางนั้น แต่แล้วก็มีอัศวินขี่ม้าขาวเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน

“คุณ! คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ”

เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างตื่นตระหนก แต่หญิงสาวไม่ได้สนใจมองว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เธอชี้ไปที่หยอดยาอีพิเพ็น เขาจึงรีบวิ่งไปเก็บมาให้ เมื่อได้ยามาอยู่ในมือแล้วพลอยพัดชาก็ไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ถกกระโปรงขึ้นจนถึงต้นขาแล้วปักยาเข้าเนื้อไปทันที

เมื่ออาการเริ่มดีขึ้น พลอยพัดชาจึงเพิ่งสังเกตผู้ชายที่มาช่วยตนไว้ เขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาดี รูปร่างสูงโปร่ง แต่งตัวด้วยสูทเต็มยศ จึงเดาว่าเขาคงมาร่วมงานเลี้ยงของโรงแรมในห้องจัดเลี้ยงห้องใดห้องหนึ่งเป็นแน่

“ไปโรงพยาบาลดีกว่าไหมครับ ผมจะพาคุณไปเอง คุณแพ้อาหารใช่ไหม” สีหน้าของเขาดูกังวลและเป็นห่วงเธออย่างจริงจัง หญิงสาวจึงพยักหน้าให้แล้วตอบเขาไปสั้น ๆ

“ถั่ว”

“คุณเอารถมาไหมครับ” เขาถามต่อ เธอจึงพยักหน้าให้แทนคำตอบ

“โอเคครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะพาคุณไปที่รถของคุณ แล้วขับไปโรงพยาบาลให้นะครับ เผื่อคุณหายดีแล้วคุณจะได้ขับรถกลับบ้านได้เลย”

ข้อเสนอของเขาไม่เลวเลย ผู้ชายคนนี้ช่างเป็นคนดีจริง ๆ เธอจึงพยักหน้าให้เขาทันที จากนั้นก็มองกระเป๋าสะพายของตัวเองแล้วบอกเขาว่า

“กุญแจ” พลอยพัดชาพูดอะไรหลายคำไม่ค่อยได้เพราะลิ้นคับปาก

“ผมขออนุญาตนะครับ” เขาหยิบกระเป๋าสะพายของเธอไปเปิดดูแล้วหยิบกุญแจรถขึ้นมา จากนั้นก็ช่วยพยุงร่างของเธอขึ้นแล้วประคองพาไปที่รถทันที

ผู้ชายคนนี้เป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ เขาไม่มีท่าทางล่วงเกินอะไรเลยแม้แต่น้อย ทุกครั้งที่ต้องมีการแตะเนื้อต้องตัวเขาจะขออนุญาตเธอก่อนเสมอ แม้กระทั่งตอนที่เขาปรับเบาะเอนลงเพื่อให้เธอนอนสบายขึ้นตอนอยู่ในรถ เขาก็ยังขอโทษ และขออนุญาตก่อนทุกครั้ง

เมื่อถึงโรงพยาบาล พลอยพัดชาได้รับการช่วยเหลือและรักษาจากแพทย์ได้ทันเวลา หญิงสาวต้องแอดมิตทันทีเพื่อรอดูอาการ โดยมีชายหนุ่มช่วยแจ้งกับแพทย์แทนเธอด้วยว่าได้มีการฉีดยาหลอดดังกล่าวที่ต้นขาไปแล้ว

เขาอยู่เป็นเพื่อนพลอยพัดชาที่โรงพยาบาลจนกระทั่งเธอหลับไปเพราะฤทธิ์ยา หญิงสาวตื่นขึ้นมาอีกครั้งในตอนเช้าวันใหม่ เธอทบทวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมาแล้วก็รู้สึกเหมือนฝันไป อยากเจอผู้ชายคนนั้นอีกครั้งเพื่อขอบคุณจากปากในสภาพที่ตนเองปกติ ไม่ใช่หน้าบวมปากบึนแบบเมื่อคืน

แต่แล้วก็เหมือนสวรรค์จะเป็นใจให้เพราะชายหนุ่มได้ทิ้งนามบัตรของเขาเอาไว้พร้อมเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวกับเคาน์เตอร์พยาบาล เผื่อว่ามีเรื่องฉุกเฉิน หรือเรื่องเกี่ยวกับค่ารักษาก็ให้ทางโรงพยาบาลติดต่อเขาได้ทันที

พยาบาลยังบอกอีกว่าเขานั่งเฝ้าเธออยู่เป็นชั่วโมงถึงได้ลากลับไป แต่เมื่อวานเขาขับรถของเธอมา ก็หมายความว่าตอนขากลับชายหนุ่มคงนั่งแท็กซี่กลับไปโรงแรมเป็นแน่

“พ่อเทพบุตรของฉัน”

พลอยพัดชายิ้มกริ่มเมื่อได้นามบัตรใบนั้นมา แต่พอเห็นชื่อและนามสกุลที่อยู่บนบัตรก็อดแปลกใจไม่ได้ เพราะเขานามสกุลเดียวกันกับลุงธเนศ เจ้าของโรงแรมที่เธอเพิ่งไปร่วมงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อคืนที่ผ่านมา

โดยไม่รอช้าหญิงสาวจึงโทรศัพท์หาเขาทันทีเพื่อขอบคุณ

นั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้พลอยพัดชาหลงรักธามมาอย่างยาวนาน เริ่มจากความประทับใจที่มีต่อชายหนุ่ม หลังจากได้รู้จักกันแล้วก็หลงใหลในความสุขุมนุ่มลึกของเขา ธามเป็นผู้ชายที่เน้นการกระทำมากกว่าคำพูด หลายครั้งที่เขาดุเธอราวกับเป็นพ่อคนที่สอง แต่เธอก็รู้ดีว่าเขาทำไปเพราะใส่ใจเธอต่างหาก แม้เขาจะใส่ใจเพราะเห็นว่าเธอเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่งก็เถอะ

ก็ได้! ในเมื่อเขาอยากให้เธอเป็นน้องสาวเธอก็จะเป็นให้ แต่ขอเวลาเธออีกหน่อยละกัน