บทที่ 8 โดนดี

ระหว่างที่กำลังตามหาคุณมาเฟียสุดหล่อ ปรากฎว่าไม่มีใครยอมบอกเธอเลยว่าเขาอยู่ที่ไหน ปิ่นปักทำหน้ามุ้ยเตะพรมแดงสุดหรูบนพื้นด้วยอารมณ์หงุดหงิด ก่อนจะเห็นร่างแข็งทื่อราวกับก้อนหินของใครบางคนจึงแสร้งทำท่าน่ารักคาดคั้นเอาคำตอบ

“คุณอีริคขา คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอคะ ว่านายท่านใหญ่อยู่ที่ไหน” ฉันทำเสียงเล็ก กระพริบตาปริบ ๆ ให้น่าเอ็นดูที่สุด 

ฉันจำได้ว่า อีริค คือคนขับรถของเขา หากคนขับรถอยู่ที่นี่ เขาต้องอยู่ในคาสิโนนี้แน่นอน

“ผมบอกไม่ได้ คุณอัลเลนสั่งไว้ว่า เธอคือบุคคลอันตราย” ชายหนุ่มเอ่ยตอบ 

ชิ นายอัลเลนอีกแล้ว เผือกไม่เข้าเรื่อง นายเลขาหน้าจืดนั่นวัน ๆ เอาแต่ดันแว่นทำเท่ห์ ขัดขาฉันรอบที่เท่าไหร่แล้ว

“200 ปาตากา” มือบางหยิบธนบัตรออกมาจากกลางร่องอก มาตรการนี้นอกจากจะใช้เงินซื้อคนแล้วยังใช้เสน่ห์ยั่วยวนอีกด้วย 

“ผมได้เงินเดือน เดือนละ 300k ปาตากาครับ” ชายหนุ่มปฏิเสธอย่างนุ่มนวล 

ปิ่นปักอ้าปากค้าง จำนวนเงินสามแสนปาตากาตีเป็นเงินได้ถึง หนึ่งล้านแบบมีทอน แล้วเศษเงินแค่ 200 จะไปสู้อะไรได้

“เอางี้นะอีริค ฉันคงสู้เงินเดือนนายไม่ไหว แต่ถ้าฉันได้เป็นนายหญิงเมื่อไหร่ ฉันให้สัญญาว่าจะเลื่อนขั้นให้นายมาเป็นผู้ช่วย” 

“มันคงไม่มีวันนั้นหรอกครับ” มีผู้หญิงจำนวนไม่น้อยที่เคยพูดกับเขาแบบนี้ สุดท้ายกลายเป็นปุ๋ยกันหมด

“นี่นายดูถูกฉันเหรอ” ปิ่นปักกอดอกจ้องหน้านิ่งอย่างเอาเรื่อง 

หน็อย ดูถูกกันมากเกินไปแล้ว ฉันอยากได้อะไร ไม่เคยไม่ได้ ไม่เว้นแม้กระทั่งผู้ชาย

“ครับ ผมดูไม่ผิดหรอกแล้วก็เลิกกวนผมได้แล้ว”

การเกลี่ยกล่อมไม่สำเร็จ ร่างเล็กทำเมินเดินเฉียดเขาไปพร้อมกับจดชื่อของเขาไว้เป็นอีกหนึ่งรายชื่อที่ต้องกำจัดถัดจากอัลเลน

ปิ่นปักไล่เดินหาไปทุกที ทั้งโซนไพ่ โซนสล็อต โซนรูเล็ต แต่มีอีกโซนหนึ่งที่เธอไม่เคยขึ้นไปเลย โซนห้องประชุม เลน่าเคยเล่าให้ฟังว่าโซนนั้นเป็นเขตหวงห้าม มีคนเฝ้าระวังตลอดเวลา ห้ามเฉียดเข้าใกล้เด็ดขาดเพราะอาจตายไม่รู้ตัว 

หึ แต่คุณคิดว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร ระดับปิ่นปักไม่มีถูกจับได้

“คิกๆ ปิ่นปักขอโทษนะ แต่ปิ่นปักไม่ผิด” เสียงหัวเราะเริงร่าดังขึ้น พร้อมกับเสียงดังแป๊กตามมา

พรึบ ไฟทั้งคาสิโนดับลง เสียงสัญญาณเตือนดังขึ้นกึกก้อง สร้างความชุลมุนวุ่นวาย สัญญาณที่เธอเปิดไม่ใช่แค่สัญญาณไฟไหม้แต่ยังเป็นสัญญาณเตือนระเบิดทำให้ระบบไฟของโซนพนันทั้งหมดถูกปิดใช้งาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพวกบอดี้การ์ดที่เฝ้าประจำตาจุดต่างๆ พวกเขาต่างกรูกันไปกองรวมกันที่โซนนั้นเพราะต้องรักษาความปลอดภัยกับลูกค้ารวมถึงบอดี้การ์ดที่เฝ้าอยู่หน้าโซนห้องประชุมก็ด้วย

ปิ่นปักใช้โอกาสนี้ลักลอบวิ่งขึ้นไปยังโซนห้องประชุม โดยหารู้ไม่ว่าหนึ่งในห้องนั้นกำลังถูกใช้ในการประชุมภาคีมาเฟียเจ็ดทวีปและการกระทำของปิ่นปักทำให้สถานการณ์ด้านในห้องเลวร้ายมากยิ่งขึ้น…

ดวงตากวางน้อยมองประตูทั้งหกบานราวกับว่าความทรงจำวันที่ขึ้นลิฟต์ผิดตัวย้อนกลับมาทำร้ายอีกครั้ง นิ้วเรียวชี้ไปที่ประตูแต่ละบานพร้อมกับร้องเพลงนับพยางค์เสี่ยงดวง

“ปิ่น ปัก คน สวย ไม่ ดื้อ ไม่ ซน ฉลาด เลิศ ล้ำ น่า รัก กว่า ใคร ไป ห้อง ไหน เข้า ห้อง นี้” พยางค์สุดท้ายตกที่ประตูบานที่สี่ มือเล็กลองบิดลูกบิดดู

แกร๊ก มันสามารถเปิดได้ ปิ่นปักผลักประตูอย่างเบามือที่สุด

พรึบ 

“กรี๊ดดดดดด” ฉันกรี๊ดเสียงแปดหลอด 

ภาพที่เห็นตรงหน้าคือกลุ่มคนจำนวนมากกำลังเอาปืนจ่อหน้าฉัน

“เด็กดี เดินมานี้” ชายหนุ่มออกคำสั่ง ฉันส่ายหัว ปืนจ่อหน้าขนาดนี้ ใครจะกล้าเดินฝ่าวงกระสุน ถ้าเกิดมันลั่นขึ้นมาล่ะ

“ไม่ต้องกลัว อัลเลนไปรับเธอมา”

“ครับนายท่าน” ขาฉันแทบจะไม่มีแรงเดิน ทำได้แค่ปล่อยให้นายเลขาบ้านั่นประคับประคองไป

“เธอทำบ้าอะไรของเธอ ห้ะ” อัลเลนเค้นเสียงหนัก เพราะผู้หญิงคนนี้ การประชุมภาคีถึงได้ยุ่งวุ่นวาย

“ก็ฉันไม่รู้หนิ ว่ามีงานสำคัญ” เสียงเล็กบ่นงุบงิบ ลืมไปแล้วว่าจุดประสงค์ที่มาถึงที่นี่คืออะไร

“เด็กของนายเหรอชาร์ล” ชายวัยกลางคนเอ่ยถาม มือหนึ่งคีบซิการ์ สายตาเจ้าเล่ห์ทอดมองไปทั่วเรือนร่างหญิงสาวจนชาร์ลต้องรั้งเอาร่างเล็กมานั่งบนตักพร้อมกับกอดเอวบางไว้หลวม ๆ

ร่างบางสั่นผงกเล็กน้อยเพราะยังตกใจกลัวกับสถานการณ์เมื่อครู่ ผนวกกับสายตาเจ้าเล่ห์ของชายวัยกลางคนนั้นแล้ว ปิ่นปักเอื้อมมือกอดรัดร่างแกร่งแนบแน่น ใบหน้าสวยซบอยู่บนอกหนา 

“กลัว” เธอเอ่ยเสียงสั่น ท่าทางเหมือนลูกแมวขนฟูๆ กำลังตกใจกลัว เขาได้แต่ลูบหลังปลอบประโลม ต่อหน้าราชสีห์เฒ่าพวกนี้จะทำให้เห็นว่าหวาดหวั่นไม่ได้

“รู้จักกลัวแล้วรึไง”

“กลัวค่ะ แต่ยังดีที่มีคุณอยู่ด้วย”

“ยัยเด็กดื้อ”

“ยอมรับว่าดื้อ ดื้อรักคุณ” ชายหนุ่มส่ายหน้า กลัวจนตัวสั่นยังมีอารมณ์มาพูดจาน่าบีบแบบนี้อีก

“เธอคือผู้หญิงของผม ต้องขออภัยในเหตุขัดข้องด้วย คุณคาไลน์ คนของผมตรวจสอบแล้ว ไม่มีอะไรน่ากังวล กรุณาลดปืนลงด้วย” มือหนายกขึ้นให้สัญญาณกับบรรดาลูกน้องนับสิบให้ลดปืนลง ก่อนจะกลับมาให้ความสนใจกับหญิงสาวบนตักของคู่ค้า

“ทางฉันตกลงในของเสนอของนายนะ ไม่ติดขัดอะไรเลย หากว่าได้คนสวยมาคอยดูแลคงจะดีไม่น้อย”

“ผมคงต้องขอปฏิเสธ ผมคิดว่าผมพูดชัดเจนแล้ว เธอคือผู้หญิงของผม ไม่ว่าใครก็แตะต้องเธอไม่ได้” ชาร์ลจ้องกลับ ต่างคนต่างเล่นสงครามประสาททางสายตา 

“แหม่ ๆ ของแบบนี้มันน่าจะแบ่งกันได้หรือเปล่าชาร์ล อย่างไรเธอก็ไม่ใช่คุณนายหวังอยู่แล้ว แค่ของเล่น นายหวงด้วยเหรอ”

“ผมหวงทุกอย่างที่เป็นของผม หวังว่าคุณจะเข้าใจ”

“เอาน่า ราชสีห์ไม่ควรแย่งเนื้อแกะกันตรงนี้นะ ผมว่าเราคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า ผมมีเวลาไม่มากด้วยสิ” ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเขียวนีออนแสบตาเอ่ยขึ้น ข้างกายเขามีชายหนุ่มหน้าหวานยืนอยู่ข้างกัน

แจ็คเคิร์กและภรรยาเป็นตัวแทนมาเฟียทวีปเอเชียและตอนนี้พวกกำลังอารมณ์ไม่ดีสุด ๆ

“แจ็คเคิร์ก นายกล้าขัดคอฉันงั้นเหรอ” หนุ่มใหญ่ลุกขึ้นชี้หน้าคนที่กล้าเอ่ยแทรก

“กรุณาลดมือลงด้วย ก่อนที่ผมจะโมโห” ชายหนุ่มหน้าหวานเอ่ยเสียงดุ เขาก็ไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอก ตระกูลจินไม่เคยกลัวใคร

“ที่รัก อย่าโมโหไปเลย จุ๊บ” แจ็คเคิร์กบรรจงจุมพิตหลังข้อมือบางพลางล้วงมือหยิบปืนสีเงินแวววาวขึ้นมาขัด

“ต่อให้คุณจะเป็นตัวแทนของฝั่งยุโรป ผมก็ไม่กลัวหรอกนะครับ ทางที่ดีหยุดหยาบคายจะดีกว่า ถือว่าผมเตือนแล้ว”

“ผมเห็นด้วยกับแจ็คเคิร์ก จุดประสงค์ของวันนี้ เราจะมาตกลงกันเรื่องจุดส่งสินค้าใหม่และกำหนดวันส่งของไม่ใช่เหรอครับ” ครูซเอ่ยแทรก เขาเป็นตัวแทนจากฝั่งอเมริกาเหนือ ถึงเขาจะไม่ชอบหน้าชาร์ล แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาทะเลาะกัน

“พวกแก!! รวมหัวกันรุมฉัน” คาไลน์โกรธหน้าดำหน้าแดง ชี้หน้ากราดทุกคน

“ผมว่าวันนี้เราคงจะคุยกันไม่รู้เรื่องแล้วแหละ ปัง!” แจ็คเคิร์กเปิดฉากยกปืนยิงขึ้นฟ้าก่อน ความอดทนของเขาย่อมมีจุดสิ้นสุด

สงครามขนาดย่อมเกิดขึ้นชั่วพริบตาเดียว ประตูด้านหน้าและด้านหลังถูกเปิดออกโดยพลัน ตัวแทนมาเฟียทวีปอื่นนอกเหนือจากทวีปยุโรปออกไปหมดแล้ว แจ็คเคิร์กส่งสัญญาณมือให้ชาร์ลออกไปก่อน เรื่องนี้เขาจะจัดการเอง

เลขาหนุ่มนำเจ้านายออกไปทางเส้นทางลับ ชาร์ลรวบกอดอุ้มร่างบางที่กำลังสั่นกลัวในท่าเจ้าสาวตามอัลเลนออกไป

“คุณ ปิ่นปักขอโทษ” ปิ่นปักเอ่ยเสียงอู้อี้ 

“ไม่ต้องพูดแล้ว ครั้งนี้ฉันจะลงโทษเธอ โทษฐานสร้างความวุ่นวาย”

“อื้อ คุณทำโทษปิ่นปักยังไงก็ได้ ตามใจคุณแต่ปิ่นปักไม่ผิด”

“จนถึงตอนนี้ยังไม่สำนึกอีก”

“อื้อ ไม่สำนึกหรอกจนกว่าจะได้คุณเป็นสามี ถึงจะยอมเชื่อฟังคุณ” ชายหนุ่มใช้ปลายนิ้วไกล่เกลี่ยทั่วริมฝีปากนิ่ม ก้มลงดูดดึงกลีบปากเจลลี่ยืดออกมา เขาออกแรงกัดจนเลือดซิบเป็นการสั่งสอน 

เมื่อผละออกมาใบหน้าสวยขึ้นสีแดงก่ำเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือ…

“คุณรังแกปิ่นปัก ฮึก ฮรื้อออ” ปิ่นปักเบะปากร้องไห้โยเย ทั้งเขินทั้งอาย 

คนบ้า! สถานการณ์แบบนี้ยังจูบกันได้ ฮรื้อออออ

“อย่างเธอน่ะ ต้องโดนดีซะบ้าง”