บทที่ 7 อาการของลัตตี้

เพียงแค่วันเดียวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีกครั้ง มีใครบางคนเอาเรื่องที่ฉันพูดว่าจะเป็นเมียคุณชาร์ลไปป่าวประกาศ ทำให้พนักงานเกือบทั้งคาซิโนรู้และแน่นอนว่าผู้หญิงที่ชอบคุณชาร์ลเหมือนกันกับฉันก็มีอยู่ไม่น้อย โดนเกลียดขี้หน้าทั้ง ๆ ที่อยู่เฉย ๆ มีอยู่จริง นอกจากเจนส์กับเลน่าแล้ว ไม่มีใครเป็นมิตรกับฉันอีกเลย 

“พี่ปิ่นปักคะ นี่ก็ห้าวันแล้ว เมื่อไหร่เจ๊จะกลับมาสักทีเนี่ย” เจนส์เอ่ยถาม แต่ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ในเมื่อตัวเองก็คลุกอยู่แต่ในเลาจ์ แม้แต่หน้าของเทพบุตรสุดหล่อก็ไม่ได้เจอ

เห้อ เพิ่งได้จูบไปครั้งเดียวเอง เสียดายจัง

ปิ่นปักแตะปลายนิ้วลงบนกลีบปากราวกับว่าเขาทิ้งสัมผัสนั้นไว้ นึกถึงความนุ่มยุ่นยามริมฝีปากแนบชิดกัน เพ้อภวังค์เพียงชั่วครู่ก็ถึงเวลาที่ต้องกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง

“ไม่รู้เหมือนกัน ฉันไม่ใช่พระพุทธเจ้าจะไปตรัสรู้ได้ยังไง” 

“พี่ปิ่นปักก็เชื่อในศาสนาเหมือนกันหรือคะ งั้นสนใจไปวัดกับเจนส์ไหมคะ” จริงสิ ไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็ต้องเอาด้วยกล ไปวัดขอพรกับเทพเจ้า ช่วยส่งเสริมภารกิจหาสามีเป็นมาเฟียทีเถอะ 

อ๋อ สามีของฉัน ต้องเป็นมาเฟียที่ชื่อชาร์ลด้วย 

“เอาสิ งั้นไปพรุ่งนี้เลย”

“ตกลงค่ะ” ฉันชนมือกับเจนส์เป็นอันตกลง

ฉันได้ทำการสืบค้นประวัติของคุณชาร์ลมาแล้ว เขาชื่อ มิสเตอร์ ชาร์ล กินส์ หวัง นักธุรกิจเจ้าของธุรกิจจัดหาเครื่องมืออุปกรณ์การก่อสร้าง อายุ 32 ย่าง 33 อายุห่างกับฉันหนึ่งรอบ 

แก่กว่าแล้วยังไง ขิงยิ่งแก่ยิงเผ็ด ที่สำคัญคือ ปัจจุบัน โสด เพียงแต่ว่า เขาเคยมีภรรยามาก่อน พวกเขาหย่ากันมาหลายปีแล้ว

ภรรยาของเขาคือ คุณแคทลีน คัทลียา เจตน์กาญจนโรจน์ สาวไทยผิวคมเข้ม อดีตนางแบบปกนิตยสารติดอันดับในไทย แตกต่างจากฉันลิบลับ แถมเธอยังมีดีกรีเป็นถึงแพทย์เฉพาะทางด้านสมองและระบบประสาท ความฉลาดลำดับหนึ่ง ตัดภาพมาที่ฉัน นักศึกษาจบใหม่ งานการไม่ทำวัน ๆ เอาแต่เตร็ดเตร่หาผัว เห้ออออ

ในขณะที่ปิ่นปักกำลังถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ มีสายเข้าโอนมาจากไทย ดวงตากลมโตเห็นรายชื่อที่โทรเข้ามา พลันคลี่ยิ้มกว้าง

ฟ้าดลใจ ส่งตัวช่วยมาแล้ว

“ฮะโหล อาร์ตตตต” ปิ่นปักกรอกเสียงเรียกเพื่อนรักเสียงยานคาง

“ปิ่นปัก ฉันมาหาแกที่บ้าน แม่แกบอกว่าแกไปเที่ยวต่างประเทศ ไปไหนวะ ทำไมไม่ชวน” น้ำเสียงปลายสายติดหงุดหงิด

“ใจเย็นค่ะสาว ฉันมาหาเจ๊ลัตตี้ที่มาเก๊า แกต้องไม่เชื่อแน่ ๆ ว่าฉันเจอว่าที่สามีมาเฟียแล้ว”

“ถามจริง”

“ตอบจริงจ๊ะ”

“เอาจนได้นะแก แล้วนี่เจ๊ไปไหน”

“คือว่า…ฉันไม่รู้จะเล่ายังไงดี” ปิ่นปักไม่กล้าเล่าว่าเพราะการกระทำของตัวเองถึงได้ทำให้ลัตตี้ต้องถูกลงโทษจนป่านนี้ก็ยังไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง

ขืนเล่าไปอาร์ตต้องมากระซวกตับไตไส้พุงถึงที่แน่

“แกนะแก หรือว่า!? ไปสร้างความวุ่นวายให้เจ๊อีกแล้วใช่ไหม”

“เปล่านะ! ฉันจะไปทำแบบนั้นได้ยังไงกันเล่า” ปิ่นปักปฏิเสธเสียงแข็ง

“น้ำเสียงแบบนี้ มีพิรุธ รออยู่นั่นแหละ ฉันจะตามไปบีบคอแกถึงถิ่น ติ้ด” พูดจบปลายสายตัดบทด้วยการกดวางสาย 

ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรกที่แท้ 

ท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านของปิ่นปักทำให้คนที่แอบมองจากที่ไกลหลุดยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้แปลกประหลาด คำพูดแปลก ท่าทางแปลก ความคิดยิ่งแปลก ไม่รู้ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงได้รุกเขาแรงนัก

“นายว่าผู้หญิงคนนี้เข้าหาฉันเพราะอะไร” ชายหนุ่มเอ่ยถามเลขาส่วนตัว อัลเลนดันแว่นขึ้นเอ่ยตอบเจ้านายตามความคิดของตน

“ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้ก็เหมือนคนอื่น ๆ หวังรวยทางลัดถึงได้เข้าหานายท่าน หรือไม่ เธอคงกระหายอำนาจ” 

“แต่ฉันไม่คิดแบบนั้นนะอัลเลน เธอดูไร้เดียงสา อ่อนต่อโลก แววตาคู่นั้นมีความจริงใจจนฉันคิดไม่ถึงเลยว่าเพราะอะไรเธอถึงเลือกที่จะมาอยู่ในสถานที่แบบนี้” อีกครั้งหนึ่งที่เลขาหนุ่มอึ้งทึ่ง น้อยครั้งมากที่เจ้านายจะพูดประโยคยาวๆ ทั้งประโยคล้วนกล่าวถึงเธอทั้งนั้น

“นายท่านต้องการให้ผมสืบประวัติของเธอไหมครับ” 

“คิดเอาเอง” ตอบแบบนี้ถึงสมเป็นนายท่าน

“ผมจะรีบจัดการให้ครับ”

“อ๋อ แล้วเรื่องที่ฉันให้นัดคุยเกี่ยวกับเกาะโมโนเฟียร์ได้คำตอบหรือยัง”

“ยังไม่ได้รับการตอบกลับครับ น่าแปลกมากที่เศรษฐีโนเนมคนนี้สามารถปกปิดร่องรอยของตนเองได้แนบเนียนจนผมไม่สามารถติดตามหาตำแหน่ง ทำได้แค่รอครับ”

“ความลึกลับของเขาต้องมีเบื้องหลัง อย่าเข้าถ้ำเสือ ถ้ายังไม่เห็นลูกเสือ เข้าใจไหม” ความหมายที่นายท่านพูด หมายถึงว่า ถ้าหากยังไม่เห็นรายละเอียดที่ชัดเจนก็ไม่ควรพลีพลามจู่โจม 

“ครับท่าน”

“ว่าแต่นายได้ติดต่อแจ็คเคิร์กไปหรือยัง ได้ข่าวว่าตอนนี้เขาได้ขึ้นแท่นเป็นคุณชายจินหานกวงแล้วหนิ อย่างน้อยก็ส่งของขวัญไปให้ในฐานะพันธมิตร”

“ไม่ต้องห่วงครับ ผมส่งของขวัญไปให้ในนามคาสิโนเรียบร้อยแล้ว”

“อืม อีกไม่กี่วันจะถึงวันครบ 58 ปี ของคาสิโนแล้ว นายส่งการ์ดเชิญไปให้เขาและภรรยา หากสินค้าของเราได้รับการสนับสนุนจากตระกูลจิน การส่งผ่านอาวุธสงครามไปยังประเทศจีนก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป”

แจ็คเคิร์ก หรือ เจ แจ็คเคอเร็ต เดิมทีเป็นอาชญากรระดับโลก เคยถูกทางการจับเข้าคุกที่กรุงวอชิงตัน ดีซี แถมยังเป็นคุกระดับ SP 

การถูกจับของเขาเขย่าขวัญโลกอาชญกร ถูกจับสองครั้ง รอดออกมาทั้งสองครั้ง รอบแรกเขาแหกคุกออกมาเองและรอบที่สองเขากลับเข้าไปที่คุกนั่นใหม่เพื่อง้อภรรยา 

ใครจะคิดล่ะว่า แจ็คเคิร์กได้ภรรยาเป็นผู้คุมอยู่ที่นั่น อีกทั้งยังเป็นคนของตระกูลใหญ่มีอิทธิพลระดับโลก 

ภายหลังตระกูลจินล้างมลทินให้เขา แจ็คเคิร์กได้รับอิสรภาพโดยสมบูรณ์ได้กลับมาในโลกอาชญากรอีกครั้งในนาม ผู้นำตระกูลจิน จินหานกวง ชื่อเสียงโลกตลาดมืดของเขายังคงคอนเซ็ปท์ รับจ้างวานฆ่า หรือ จัดทำสิ่งของจากชิ้นส่วนคนทำนองนั้น เพราะค้าขายไม่ทับเส้นกันถึงยังพอผูกมิตรกันได้

เมื่อหกปีก่อน ชาร์ลยังใหม่มากในวงการอาชญากร โชคดีที่ได้แจ็คเคิร์กช่วยแนะนำลู่ทางรวมถึงเป็นลูกค้ารายแรก ๆ ที่ทำการค้าขายกันด้วย แม้ไม่ได้รู้จักกันอย่างสนิทใจแต่ก็มีความสัมพันธ์ที่เป็นไปในทางที่ดี

เลขาหนุ่มหายไปสืบประวัติคร่าวๆ ของปิ่นปัก ไม่นาน เขากลับด้วยอาการหัวเสียเมื่อพบว่า ข้อมูลของปิ่นปักถูกปิดบังโดยองค์กรลับองค์กรหนึ่ง

มือหนาจับหูแก้วกาแฟสูดกลิ่มหอมของ Ropi Luwak กาแฟโรบัสตาชนิดหนี่งที่ขึ้นชื่อว่าแพงที่สุดในโลก

ทว่า เขาต้องหยุดชะงักกับท่าทางหัวเสียของเลขาหนุ่ม

“นายท่านครับ ผมคิดว่าผู้หญิงคนนี้อันตราย ข้อมูลของเธอถูกปกปิดโดยองค์กรลับ ผมไม่สามารถเจาะข้อมูลของเธอได้” เขาพยักหน้ารับ เขาคิดไว้อยู่แล้วว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ธรรมดา รูปลักษณ์ของเธอบ่งบอกได้ว่า มีชาติมีตระกูล ไม่ว่าจะเป็นผิวพรรณ รูปร่างหน้าตา เว้นแต่ นิสัยที่ดูแปลกประหลาดไม่เหมือนใคร

“เธออาจเป็นลูกท่านหลานเธอของใครสักคน ไม่ได้มีอันตรายอะไรหรอก”

“จะให้ผมสืบต่อไหมครับ”

“ไม่จำเป็น แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวจะกลัวอะไร”

เธอชื่อ ‘ปิ่นปัก’ น่าสนใจไม่เบา หรือว่าบางที แม่สาวชุดบันนี่เกิร์ลอาจจะเป็นเธอก็ได้ หญิงสาวแปลกหน้าที่ปรากฏตัวในวันนั้นมีเพียงเธอ ฉันจะจับตาดูเธอปิ่นปัก

ในวันถัดมา 

แผนการไปวัดกับเจนส์ล่มลงโดยปริยาย เนื่องจากเลขาคนเดิมของชาร์ลแจ้งมา ว่าลัตตี้ถูกปล่อยตัวแล้วและถูกรักษาอยู่ในโรงพยาบาลเครือเดียวกับคาสิโน

จากที่จะไปวัดจึงต้องเปลี่ยนไปโรงพยาบาลแทน

กลิ่นเหม็นฉุนของยาทำให้ปิ่นปักเกิดอาการคัดจมูกรุนแรง ไอจามพักใหญ่ กว่าจะหอบสังขารมาถึงห้องของลัตตี้ได้ เวียนหัวจนเกือบเป็นลม

“ปิ่นปัก! แกจะตามมาทำไม แพ้กลิ่นโรงพยาบาลไม่ใช่หรือไง” ลัตตี้จำได้ว่าปิ่นปักไม่ถูกกับกลิ่นโรงพยาบาลอย่างรุนแรง

“ก็ฉันเป็นห่วงเจ๊นี่” สภาพของลัตตี้ไม่ต่างจากมัมมี่พันปีในสุสานอียิปต์ แขนขาถูกพันแน่นด้วยผ้าก็อต ใบหน้าหวานบวมปูดจนแทบจำหน้าไม่ได้

“เป็นห่วงคนอื่นไม่ว่า แต่กรุณาดูสังขารตัวเองด้วยค่ะ” ปิ่นปักน้ำตาคลอเบ้า ใบหน้างามก้มลงหงอย ๆ

“เจ๊ลัตตี้ เขาซ้อมเจ๊หนักขนาดนี้เลยเหรอ” 

“ไม่มีใครซ้อมอะไรฉันทั้งนั้นแหละ ความจริงแล้ว…” ลัตตี้กำลังจะอธิบาย ทว่า อีกฝ่ายแทรกขึ้นมาก่อนพร้อมกับลุกขึ้นยืนด้วยท่าททางตื่นตระหนก

“ไม่ได้การ! ฉันจะไม่ยอมให้สุดหล่อรังแกเจ๊เด็ดขาด! ถึงฉันจะปลื้มเขามากแต่นี่ไม่ยุติธรรม”ปิ่นปักประกาศกร้าว พูดจบก็ปั้นปึ่งเดินหนีออกไปโดยไม่ฟังคำอธิบายจากลัตตี้แม้แต่น้อย 

“ปิ่นปักจะไปไหน โว้ยยย ฟังกูก่อนนนน” ถ้าไม่ติดว่าเจ็บอยู่ เขาคงกระโดดเกาะคอปิ่นปักแล้วบอกว่า ฟังกันก่อน 

คนที่มาด้วยมองเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อครู่ด้วยความงุนงง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก 

ลัตตี้หันไปพูดกับเจนส์อย่างละเหี่ยใจว่า

“แกว่าฉันผิดมากไหมกับการที่ไม่ได้บอกมันว่าไม่ได้โดนซ้อม แค่อยากกินรวงผึ้งสดก็เลยปีนขึ้นไปเก็บ แต่ดันพลาดท่าล้มลงมาโดนผึ้งต่อยนี่แหละ อะไรของมันวะนั่น มันไม่ฟังฉันเลย” ลัตตี้กุมขมับ 

ลำพังยังไม่สามารถพยุงตัวเองลงจากเตียงได้จะให้วิ่งตามไปห้ามปิ่นปักหรือก็ย่อมเป็นไปไม่ได้ จึงทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลยถือว่าเป็นบทเรียนของการไม่ฟังคนอื่นพูดให้จบแล้วกัน…