บทที่ 9 ภารกิจปีนเตียง Nc

บนเตียงกว้างขนาดคิงไซส์ ร่างเพรียวบางสมส่วนนอนหลับอุตุอย่างสบายใจ เหยียดแขนยืดขากินพื้นที่เต็มเตียง มือหนายื่นแตะบนหน้าผากสัมผัสได้ถึงไอร้อนอุ่นแผ่กระจายจนต้องชักมือออก

“ตัวร้อนขนาดนี้เลยเหรอ นายช่วยโทรเรียกแคทลีนที” ชาร์ลหันไปสั่งกับอัลเลน เลขาหนุ่มแสดงสีหน้าลำบากใจ 

คุณแคทลีน คือ อดีตนายหญิงสำหรับนายท่าน แต่เธอยังคงเป็นนายหญิงสำหรับพวกเขาเสมอ ไม่อยากให้นายหญิงต้องมาเจอภาพที่นายท่านกำลังดูแลผู้หญิงอื่น

“อัล ฉันสั่งให้โทรเรียกแคทลีน มั่วแต่เหม่ออะไรอยู่” สายตาตำหนิติเตียนมองจ้อง อัลเลนก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์หลบสายตากดดันของเจ้านาย

“ฮะโหลครับคุณแคทลีน เรียนเชิญมาที่คฤหาสน์หน่อยครับ”

“อืม” ปลายสายตอบกลับมาสั้น ๆ 

“เรียบร้อยแล้วครับ”

“ไปบอกส่าหลี่ให้เอาน้ำอุ่นกับผ้าสะอาดมาให้ฉัน ฉันจะเช็ดตัวให้ปิ่นปัก”

ส่าหลี่เป็นหัวหน้าสาวใช้ในคฤหาสน์หลังนี้ คอยดูแลตั้งแต่เรื่องเล็กยันเรื่องใหญ่ อายุอานามไล่เลี่ยกับอัลเลนไม่กี่ปี

“งานแบบนี้ให้ส่าหลี่ทำก็ได้มั้งครับ ไม่เห็นนายท่านต้องทำเอง”

“ฉันสั่งอะไรก็ไปทำ อะไรที่ไม่ได้สั่งก็ไม่ต้องเสนอหน้ามาพูดกับฉัน” ชายหนุ่มหุบปากฉับพลัน ดันแว่นขึ้นด้วยอาการประหม่า ก่อนจะคุกเข่าลงก้มหัวขอโทษนายท่านฐานละลาบละล่วงเกินหน้าที่

“ผมขอโทษที่ล่วงเกินนายท่าน”

“รู้ตัวก็ดีอัลเลน ถึงฉันกับนายจะโตมาด้วยกันก็จริง แต่ฉันเป็นเจ้านาย ไปนั่งสำนึกผิดข้างนอกจนกว่าฉันจะสั่งให้เข้ามา” ทำโทษสถานนี้ถือว่าเบาที่สุดแล้ว เห็นว่าอัลเลนทำงานได้ดีมาเสมอจะมามีอคติก็แต่กับปิ่นปักเท่านั้น ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวทำให้คาสิโนวุ่นวายไม่เว้นแต่ละวัน ไม่รู้ว่าการอนุญาตให้เธอเข้ามาทำงานกับลัตตี้เป็นเรื่องดีหรือเรื่องร้ายกันแน่ 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถลีมูซีนคันสีขาวเข้าเทียบท่าหน้าคฤหาสน์หลังโต ระยะทางระหว่างโรงพยาบาลของคาสิโนกับคฤหาสน์อยู่ห่างกันพอสมควร

ปลายขาเรียวยาวก้าวลงมาจากรถ หญิงสาวเจ้าของร่างสูงโปร่งหุ่นนางแบบ ผิวเข้มสีน้ำผึ้ง เธอสวมเสื้อกาวน์พร้อมกับถือกระเป๋าจัดเก็บอุปกรณ์การแพทย์ที่จำเป็นเดินเข้ามาด้านใน ก่อนเข้าบ้านเห็นเลขาของอดีตคนรักกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหญ้า

“อัลเลน นายไปนั่งทำอะไรตรงนั้น” แวบแรกที่เขาเห็นนายหญิงคนเก่าเดินเข้ามาเหมือนกับนางฟ้าเดินลงมาจากสรวงสวรรค์

คุณแคทลีนสมกับคำกล่าวที่ว่า ‘นางฟ้าในชุดกาวน์’ 

“อ่า ผมโดนนายท่านทำโทษนิดหน่อยครับ”

“งั้นเหรอ แล้วนายรู้ไหมทำไมชาร์ลถึงเรียกฉันมากลางดึก ถ้าเขายังมีแรงทำโทษนายได้ แสดงว่าไม่ได้ถูกยิง” ทุกครั้งที่ชาร์ลเรียกเธอมามีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น คือ ถูกยิงมา แล้วไม่สามารถบอกใครได้ 

ครั้งนี้แตกต่างกันออกไป เธอมั่นใจว่าชาร์ลไม่ได้ถูกยิง เพราะถ้าเขาเป็นอะไร อัลเลนจะเป็นด่านแรกที่รับหน้า

“นายหญิงเชิญดูเองเถอะครับ” อัลเลนเลี่ยงตอบ เขาไม่รู้จะพูดอย่างไรดี หากนายท่านเลือกผู้หญิงคนนั้นที่ไม่มีความเหมาะสมอะไรเลย เขาไม่มีทางยินยอมเด็ดขาด มีเพียงนายหญิงแคทลีนคนเดียวเท่านั้นที่เขายอมเคารพอย่างถวายหัว

“อย่าพูดแบบนั้นเลย ฉันไม่ใช่นายหญิงอีกแล้ว” รอยยิ้มอ่อนโยนนั้น เขายอมศิโรราบแด่นายหญิงผู้อ่อนโยนเพียงผู้เดียว

ก๊อก ก๊อก 

“เข้ามา” แกร๊ก เสียงเปิดประตูดังขึ้นแผ่วเบา 

ภาพแรกที่เธอเห็น อดีตคนรักกำลังมองหญิงสาวคนหนึ่งด้วยแววตาเอ็นดู เธอคนนั้น ผิวขาวละเอียดดั่งหิมะ ปากนิดจมูกหน่อย เรือนผมสีน้ำตาลสยายยาว เหมือนกับตุ๊กตาเจ้าหญิงไม่มีผิด รูปร่างทรวดทรงองค์เอวสมส่วน เซ็กซี่ มันคงไม่แปลกถ้าชาร์ลจะชอบเธอ

“เธอคือพนักงานในคาสิโนของฉัน ช่วยตรวจเธอที”

“พนักงานเหรอ แคทไม่เห็นรู้เลยว่าคุณก็ให้พนักงานมานอนในห้องของแคท” ไม่ผิดหรอก ห้องนอนห้องนี้เป็นห้องเก่าของเธอ มันรู้สึกเหมือนโดนหักหน้านิดหน่อยที่เขากล้าพาผู้หญิงอื่นมานอนในที่ที่เคยเป็นของเธอ

“คุณเป็นคนขอหย่าผมเองนะแคท อย่าลืมสิ ผมจะพาใครมานอนที่นี่ มันไม่ใช่เรื่องของคุณอีกแล้ว!” ชาร์ลประชดประชัน ความจริง เขาหย่ากับเธอมาห้าปีแล้ว ทุกครั้งที่พบกัน ความเจ็บปวดวันนั้นมันไม่เคยจางหายไปเลย เขาไม่รู้ว่าทำไมคนรักถึงขอหย่า ตีตัวออกห่าง กระนั้นเธอกลับไม่เคยหายจากเขาไปอย่างจริงจัง พวกเรายังคงวนเวียนในชีวิตของกันและกัน

“คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ ฉันจะรักษาเธอคนนี้เอง”

“คุณก็เป็นแบบนี้ทุกที ทำไมแคท แค่คุณพูดออกมาว่าเหตุผลมันคืออะไร ยากมากรึไง” ชาร์ลคว้าข้อมือเล็กบีบอย่างแรง อีกฝ่ายออกแรงสะบัดออกจากการเกาะกุม

“แคทไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ เชิญค่ะ ถ้าไม่อย่างนั้นแคทจะกลับ”

“โถ่เว่ย!!!” ปั๊ก กำปั้นหนักทุบเข้าที่กำแพง ไม่มีคำพูดอะไรเอื้อยเอยออกมาจนกระทั่งเสียงประตูปิดดังขึ้น 

แคทลีนถอนหายใจอย่างโล่งอก หันไปให้ความสนใจกับคนที่แกล้งหลับ 

“เธอไม่ต้องแกล้งหลับหรอก ฉันเป็นหมอ ฉันรู้” ปิ่นปักแกล้งหลับคอยเงี่ยหูฟังตั้งแต่ต้นจนจบ

ฉันรู้ว่าพวกเขาเป็นเคยรักกันและดูเหมือนว่าคนที่ฉันชอบจะยังมีใจให้เธอ คุณแคทลีนสวยขนาดนี้ ฉันจะเอาอะไรไปสู้

“ขอโทษนะคะที่แอบฟัง พวกคุณทะเลาะกันดังจะตาย” จากที่ก่อนหน้านี้คิดว่าตัวเองได้ใกล้ชิดกับเขาขึ้นอีกก้าว กลายเป็นว่ากลับไปอยู่ที่เดิม

“ฉันไม่ถือสาหรอก ลุกขึ้นมานั่งดีๆ ฉันจะวัดไข้ให้”

“ค่ะ” ฉันยอมให้คุณแคทลีนวัดไข้แต่โดนดี

“อืม 38.7 ไข้สูงอยู่นะ ฉันจะจัดยากินไว้ให้เธอ นอนพักสองสามวันน่าจะกลับไปทำงานได้ตามปกติ” คุณแคทลีนหยิบซองยามาจากในกระเป๋า ดูเหมือนมันจะเป็นยาประเภทพาราเซตามอล ปวดหัว เป็นไข้ อะไร ๆ ก็พารา

“เธอชื่ออะไร” เสียงหวานเอ่ยถามขณะเก็บอุปกรณ์การแพทย์ลงกระเป๋า

“เอ่อ ปิ่นปักค่ะ”

“ฉันขอถามตรงๆ เธอชอบชาร์ลเหรอ” ฉันควรจะตอบเขาไปตามตรงหรือโกหกดี แต่ว่าฉันไม่ใช่นางเอกในละครหลังข่าวสักหน่อย 

ทำไมจะต้องกลัวเธอด้วยล่ะ?

“ค่ะ ฉันชอบคุณชาร์ล ชอบมาก ๆ อยากแต่งงานด้วย” 

“หึ เธอนี่มันเด็กน้อยจริง ๆ ” แคทลีนหัวเราะในลำคอ ท่าทางสดใสเหมือนกับเธอ ก่อนที่จะแต่งงานกับชาร์ลไม่มีผิด

เสียงหัวเราะนั่น ทำให้ปิ่นปักหงุดหงิด แต่เมื่อเงยหน้าจ้องมองอีกฝ่ายกลับให้อีกความรู้สึกหนึ่ง มันให้ความรู้สึกอึมครึ้มเหมือนกับอยู่ท่ามกลางเมฆหมอกลมหายุฝนโหมกระหน่ำอย่างนั้นแหละ

“ฉันคิดว่าเธอคงดูออกว่า เขายังไม่ลืมฉัน น่าแปลกเนอะ ทั้งๆ ที่พวกเราหย่ากันมา 5 ปี แล้วแท้ๆ ฉันกับเขาเราคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียน ตอนนั้นฉันเหมือนกับเธอ หลงรักเขาหัวปักหัวปำ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม เพียงแต่ว่าฉันมันวาสนาน้อยก็เท่านั้นเอง”

“วาสนาน้อย ยังไงคะ”

“สักวันเธอจะเข้าใจ”

“แล้วที่คุณบอกเรื่องนี้กับฉันเพราะอยากให้ฉันถอยเหรอคะ”

ฉันไม่ใช่คนโง่ ถึงเธอจะพูดด้วยแววตาเศร้าสร้อยแค่ไหน เจตนาที่แท้จริงก็แค่อยากให้ฉันถอยออกมา

“ฉันไม่ขวางโอกาสเธอหรอก ฉันก็แค่อยากจะบอกว่ามันอาจจะยากหน่อย ในเมื่อเขายังมีฉันอยู่เต็มหัวใจและฉันก็ยังวนเวียนอยู่ในชีวิตเขา”

“ในเมื่อคุณไม่ได้คิดจะอยู่เคียงข้างเขา ทำไมคุณไม่เดินออกจากชีวิตเขาไปสักทีล่ะคะ?”

‘ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามเธอทุกข้อ ฉันไปก่อนล่ะ” แคทลีนเหยียดยิ้มร้าย ทิ้งคำถามไว้เป็นปริศนาให้ปิ่นปักได้ค้นหาคำตอบ…

แน่นอนว่าเพราะเรื่องบ้า ๆ ที่คุณแคทลีนพูดกวนใจฉันมาค่อนคืน ทำให้ฉันนอนไม่หลับแม้จะอัดยาพาราเซตามอลถึงสองเม็ด

ครืด ครืด เสียงโทรศัพท์สั่น ฉันคว้ามันขึ้นมา ลืมไปสนิทเลยว่า อาร์ตเดินทางมาที่มาเก๊าวันนี้ 

“ฮัลโหลแก”

“อิปิ่น อยู่ไหนวะ ฉันมาถึงสนามบินละ”

“ฉันป่วยอ่ะแก อยู่บ้านว่าที่สามี”

“เอ๊ะ เป็นไรป่วยคะ ระ..หรือว่าโดนสุดหล่อทิ่มแล้ว” เสียงหัวเราะคิกกคักดังออกมาจากปลายสายผิดกันกับปิ่นปักที่หน้ามุ่ยอารมณ์ไม่ดี

ถ้าโดนจริงก็ดีสิ 

“โดนบ้าโดนบออะไรล่ะ นี่ยังถูกภรรยาเก่าเขาพูดตอกหน้ามาอีกว่ามันอาจจะยากหน่อยนะ ชิ” ปิ่นปักพูดเลียนเสียงแคทลีนพร้อมกับมองบนไปด้วย 

“ว้ายย แกยอมได้ไงวะ ไม่สมกับเป็นปิ่นปักที่ฉันรู้จักเลย เบิกร่างแม่เสือสาวตัวแม่ออกมาเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่เผ็ดก็ออกจากกลุ่มเราไปเลย”

“ต้องเป็นเพราะว่าป่วยอยู่ด้วยแหละ จิตใจถึงอ่อนแอผิดปกติ แนะนำฉันทีดิแก ทำไงดีวะ”

“มันจะไปยากอะไรคะ มึงอยู่บ้านเขาก็ปีนขึ้นเตียงไปเลยสิ” 

“ห้ะ ปีนขึ้นเตียง แกก็รู้ว่าฉันมันสาวเวอร์จิ้นจะทำอะไรเป็นล่ะยะ” ปิ่นปักโพล่งเสียงแวด คนมันไม่เคย ปีนเตียงพอจะทำได้อยู่แต่ปีนเสร็จแล้วต้องทำอะไรต่อล่ะ

“เอางี้แก ก่อนจะไปขั้นนั้นแกต้องเช็คไซส์เขาก่อน ขนาดเท่าไหร่ ปากเล็ก ๆ ของแกพอจะอมไหวหรือเปล่า ถ้าปากบนไหวปากล่างชิล ๆ”

“กรี๊ดดด พูดอะไรน่ะ บัดสีบัดเถลิง” ฉันไม่กล้าจินตนาการถึงตรงนั้นของเขาเลย

“จะเอาไหมผัว ถ้าจะเอา ทำตามที่ฉันบอก แล้วจะส่งโดจินให้ศึกษานะจ๊ะ แม่สาวเวอร์จิ้น อ่อ อย่าลืมส่งพิกัดเจ๊ลัตตี้มาให้ด้วย ติ้ด’ หลังจากวางสายไป อาร์ตส่งลิ้งบางอย่างมาให้ฉัน ตื่นเต้นจังไม่เคยต้องมาทำอะไรแบบนี้

ปิ่นปักทำได้ ปิ่นปักทำได้! ท่องไว้ 

ภารกิจปีนเตียงเริ่มต้นเงียบๆ ร่างบางแง้มประตูพร้อมกับสอดส่องด้านนอก ไม่มีบอดี้การ์ดยืนอยู่เลยสักคน ว่าแต่ห้องของเขามันห้องไหนกัน คฤหาสน์นี้ใหญ่เป็นบ้า ใครจะไปหาเจอ 

คราวที่แล้วการเสี่ยงดวงทำให้ชีวิตเสี่ยงตายเพราะฉะนั้นครั้งนี้เลิกเสี่ยงดวงเถอะ

ปิ่นปักพยายามเงี่ยหูฟังจากหน้าประตู จนกระทั่งมาหยุดอยู่ห้องหนึ่ง ได้ยินเสียงกรนเบาเบาเล็ดลอดออกมาจากห้องนี้จึงคาดเดาว่า คนที่นอนอยู่ในห้องนี้ต้องเป็นเขาแน่นอน

แกร๊ก 

เขาไม่ได้ล็อคประตู ฉันสามารถเปิดเข้าไปได้อย่างง่ายดาย

ฉันค่อยค่อยปีนขึ้นไปบนเตียง ต้องใช้คำว่าปีนนั่นแหละ เพราะเตียงนี้ระดับดับเบิ้ลคิงไซส์ชัด ๆ แอบจ้องมองใบหน้าขาวใสยามหลับพริ้ม 

คนอะไร หลับก็หล่อ ยิ้มก็หล่อ หน้านิ่งก็หล่อ คำว่าหล่อเต็มไปหมด

“คิก ๆ” เสียงหัวเราะดังขึ้นคิกคัก ร่างเล็กมุดเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันกับคนที่หลับอยู่ สัมผัสยวบยาบบนเตียงกว้างทำให้ชาร์ลรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ สายตาคมพยายามหรี่มองท่ามกลางความมืดมิดและเงียบงัน

จนกระทั่ง…

หมับ 

มือเล็กตะปปเข้าที่ส่วนนูนกลางกาย บางอย่างดันขึ้นเด้งสู้มือ

“เธอ!!!” ชาร์ลแสดงสีหน้าตระหนกสุดขีด ปิ่นปักโผล่หัวพ้นออกมาจากผ้าห่มเล็กน้อยเหมือนกับตัวตุ๊กตุ่น      

“เค้าขอจับหน่อยได้มั้ย” เอ่ยเสียงตะแง๋วพร้อมกับบีบจับตรงส่วนนั้นจนมันพองมากขึ้น

“เหมือนลูกโป่งจัง แค่จับก็ผองแล้ว ปิ่นปักเป่าได้ไหม”

“ลูกโป่งอะไรล่ะ ออกไปเดี๋ยวนี้เลย!” เขาพยายามสกัดกลั้นอารมณ์กลัดมันสุดขีด 

ทว่า ปิ่นปักไม่ให้ความร่วมมือเอาเสียเลย จมูกโด่งมุดซุกลงตรงส่วนนูนสูดกลิ่นความเป็นชายเข้าไปเต็มปอด ส่งมือบางเลื่อนขึ้นดึงขอบกางเกงลง 

ไม่รู้ว่าไปเอาความใจกล้ามาจากไหน ปิ่นปักแลบลิ้นเลียริมฝีปากมองเจ้ามังกรตัวเขื่องดีดผึงออกมาด้วยแววตาวิ้งวับราวกับเห็นสมบัติอันล้ำค่า ลักษณะของมันเหมือนกับในโดจินที่อาร์ตส่งมาให้อ่านเลย คงเป็นเพราะเขาขาวด้วย เจ้าแท่งเนื้อจึงมีสีชมพูเข้มหัวบานคล้ายกับเห็ด ขนาดเท่าไหร่กันนะ ต้องลองวัดขนาดตามที่อาร์ตสอนมาหน่อยแล้ว

“ปิ่นปัก!” ชาร์ลพยายามดันหัวเล็กออกจากศาสตราวุธประจำกาย สุดท้ายกลับไม่เป็นผลสำเร็จ

“อยู่นิ่งๆ ซี้ อย่าขัดขืน แพร่บ” ปากเล็กแลบลิ้นเลียหัวบานดูดดุนรูเล็กพร้อมกับช้อนตามอง ใช้สายตาเต็มไปด้วยความใคร่เสน่หาล่อลวงอีกฝ่าย ก่อนจะควบแท่งเนื้อร้อนเข้าไปในโพล่งปากนุ่มในคราวเดียว มือทั้งสองข้างทำหน้าที่ขยับชักขึ้นลงไปด้วย 

“ซี๊ดดดดด” เสียงครางทุ้มต่ำดังขึ้นทุกครั้งที่เธอขยับให้ ทำให้ปิ่นปักได้ใจ เร่งความเร็วทั้งมือและปาก

ท้ายที่สุด เขาได้หลงใหลเผลอไผลไปในสัมผัสที่เธอมอบให้

“อ่า ดี เร็วกว่านี้ เด็กดี” มือหนาลูบศีรษะสยายยาว เขาไม่สามารถขัดขืนปิ่นปักได้เลย สัมผัสจากโพลงปากอ่อนนุ่มดีมากจนยากจะปฏิเสธ มีบ้างที่ปิ่นปักเผลอเอาฟันครูดกับส่วนแข็งขืน แต่มันไม่ได้ทำให้เขาเจ็บกลับสร้างความเสียวซ่านจนต้องเด้งสะโพกสวน ทำเอาปิ่นปักเกือบสำลัก

“อ่า ฉันจะแตกแล้วเด็กดี” ชาร์ลมองเห็นศีรษะเล็กผงกขึ้นลงอย่างตั้งใจจึงช่วยเธอด้วยการล็อคศีรษะพร้อมกับเด้งสะโพกเข้าออกในโพร่งปากเล็ก

ในที่สุด ลูกโป่งของเธอก็แตกโผละ น้ำสีขาวขุ่นจำนวนมากทะลักจนล้นออกมานอกกลีบปากนุ่ม ปิ่นปักอ้าปากกว้างปล่อยน้ำรักไหลออกมานอกขอบปาก 

ภาพตรงหน้าอีโรติกจนเจ้ามังกรของเขาแข็งขืนขึ้นมาอีกครอบ

“ของคุณใหญ่เท่านี้เลย น้ำเยอะจังงืม ๆ ไซส์เท่าไหร่กันนะ” ปิ่นปักเอียงคอมองด้วยความสงสัย คิดไว้ว่าคราวหน้าต้องเอาสายวัดตัวมาวัด ไม่ก็ไม่บรรทัด

“ถ้าเธอยังไม่แน่ใจ มาวัดอีกรอบได้นะ” สายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้น เขาไม่ได้ล้อเล่น แต่พูดจริง นิ้วหัวแม่โป้งเคล้าคลึงกับเรียวลิ้นเล็ก ริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ข้างในเต็มไปด้วยน้ำรักของเขา 

ชาร์ลกระซิบข้างหูปิ่นปักแผ่วเบา

“คิดว่าปีนขึ้นเตียงฉันแล้วจะลงไปง่าย ๆ งั้นเหรอ” ชาร์ลดึงตัวปิ่นปักให้ขึ้นมานั่งบนตัก มือหนาสัมผัสไปทั่วสรรพางค์กาย อีกมือหนึ่งล่วงล้ำผ่านเนื้อผ้าชุดนอนซาตินเพื่อบีบขยำก้อนเนื้อนิ่มขนาดคัพดี

ปิ่นปักไร้สิ้นสติ หลงมัวเมาในสัมผัสที่เขามอบให้

“เธอเคยหรือยัง” เขาเอ่ยถามเสียงแหบพร่า

“หมายถึง”

“เซ็กซ์ เธอเคยหรือยัง” ปิ่นปักส่ายหน้าเป็นคำตอบ

“ยังงั้นเหรอ ทั้งที่ทำให้ฉันแตกคาปากได้ขนาดนี้” เขาใช้หัวแม่มือมืออีกข้างเกลี่ยวนริมฝีปากเล็กอย่างพิจารณา สายตาแสดงความลุ่มหลงออกมาเช่นเดียวกัน

“ปิ่นปักจะคิดว่าเป็นคำชม ขอให้ปิ่นปักได้เป็นผู้หญิงของคุณได้ไหมคะ” คำขอของเธอทำให้เขาหยุดชะงัก ขบคิดอยู่พักหนึ่ง 

ขณะนั้นเองเขารู้สึกได้ความหนักอึ้งที่มากขึ้น ปิ่นปักสลบคาอกเขาไปแล้ว 

เมื่ออังมือลงบนหน้าผากบางถึงได้รู้ว่าเจ้าตัวไข้ขึ้นจนสลบไป…