บทที่ 5  ข้อตกลง

ชายวัยกลางคนยังคงนั่งใช้ความคิดอยู่ภายในห้องทำงานของเขา เมื่อป้านิดพูดให้เขาได้คิดทบทวน ทว่าความผิดของอาคมที่มีต่อบิดามารดาของเขานั้น มันยากเกินที่อาทิตย์จะอภัยให้ได้              

            ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูหน้าห้องของคุณอาทิตย์ดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากนั้นหญิงสาวร่างอรชรได้เดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูเกร็งๆ จนทำให้อาทิตย์แอบแสยะยิ้มร้ายที่มุมปาก พลางเหลือบไปมองขวัญข้าวด้วยสายตาของนักล่า เมื่อเหยื่อกำลังจะวิ่งเข้ามาตกหลุมพรางที่เขาทำเป็นกำดักเอาไว้                           

            “เชิญนั่งสิ” เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนดังขึ้น ซึ่งทำให้อีกฝ่ายถึงกับทำตัวไม่ถูก ก่อนที่เธอจะตั้งสติให้มั่นยอมรับกับโชตชะตาอันโหดร้ายให้ได้ อีกไม่นานสถานการณ์ในบ้านของเธอคงดีขึ้น        

            “ขอบคุณค่ะคุณอา” เพียงขวัญยังคงเรียกชายตรงหน้าว่าคุณอา ซึ่งทำให้ชายวัยกลางคนถึงกับเงยหน้าขึ้นมาส่งสายตาที่ไม่ชอบใจให้เธอได้รับรู้ จนหญิงสาวแทบจะนั่งไม่ติด                                      

            “เธอต้องเรียกฉันว่าคุณอาทิตย์ เพราะฉันไม่คิดที่จะเอากับหลาน พูดแค่นี้เธอคงเข้าใจใช่ไหมเพียงขวัญ” ถ้อยคำที่แสนจะฟังดูห่างเหินและเย็นชา ทำให้เพียงขวัญรีบพยักหน้าแทนคำตอบ เมื่อหญิงสาวกำลังรู้สึกว่าคุณอาที่แสนจะอบอุ่นและอ่อนโยน ตอนนี้เขาได้เปลี่ยนไปเป็นคนละคนกับที่เธอเคยรู้จักมา จนไม่กล้าสบสายตาคมประดุจเหยี่ยวกำลังจ้องจิกเหยื่อ                                                                       

            “นี่คือสัญญาระหว่างเรา เธออ่านก่อนก็ได้นะ ถ้าเปลี่ยนใจฉันก็ไม่ว่าอะไร” หญิงสาวรับกระดาษมาจากมือของหนุ่มใหญ่วัยกลางคน ก่อนที่เธอจะบรรจงแพ่งพิศ อ่านรายละเอียดยิบที่มีแต่เสียเปรียบคุณอาทิตย์แทบจะทุกข้อ ทว่าหญิงสาวกลับไม่ลังเล เธอหยิบปากกาออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วเซ็นลงไปที่สัญญาด้วยทีท่าที่เด็ดเดี่ยว                                   

“ถ้าคุณอาทิตย์ต้องการให้ขวัญย้ายมาอยู่คอนโด ขวัญขอเวลาสักสองสามวันนะคะ คุณช่วยจัดการเรื่องบ้านให้แม่กับน้องชายของขวัญก่อน หลังจากนั้นขวัญจะยอมทำตามสัญญาทุกข้อ” ครั้งแรกที่อาทิตย์รับรู้ได้ถึงความพยศน้อยๆ ของหญิงสาว เมื่อเธอเชิดหน้าพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูห้วนพอสมควร

“นางบำเรอไม่มีสิทธิ์ต่อรอง หรือหึงหวงฉัน เพราะผู้หญิงหลายคนต่างก็ทำตามกฎที่ฉันตั้งขึ้นอย่างเคร่งครัด เพียงแค่ผู้หญิงพวกนั้นได้น้อยกว่าเธอหลายเท่า ฉะนั้นแล้วเธอควรภูมิใจ ที่ขายได้ราคากว่าผู้หญิงทุกคนที่เดินเข้ามาเสนอตัวให้กับฉัน” เสียงทุ้มดังขึ้นมา พร้อมกับสีหน้าและแววตาที่ดูกระหยิ่มยิ้มย่อง

แต่คนฟังอย่างเพียงขวัญกลับไม่สนุกด้วย เธอพยายามระงับความโกรธด้วยการกำมือไว้แน่น หลังจากอาทิตย์ใช้คำพูดดูถูกสตรีเพศแม่ ที่สำคัญเพียงขวัญไม่คิดว่าธาตุแท้ของเขาจะเป็นผู้ชายที่กินไม่เลือก เพราะปกติแล้วภาพลักษณ์ของเขาคือพ่อพระ ที่ชอบช่วยเหลือคนตกทุกข์ได้ยาก                                

ทุกคนมักจะพูดถึงเขาในฐานะนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จด้านการงานอย่างสมบูรณ์แบบ ที่มีความหล่อเหลาเอาการ จนเป็นที่หมายตาของบรรดาสาวน้อยสาวใหญ่  ทว่าเขาก็ไม่เคยเปิดเผยว่าใครคือหวานใจ ทั้งที่อายุอานามไม่ใช่น้อยๆ แล้ว                                                                                    

“ฉันไม่เคยต้องการอะไรจากคุณอาทิตย์ไปมากกว่า ที่จะได้เห็นแม่และน้องชายสุขสบายกายและใจ” ถ้อยคำที่เพียงขวัญพูดออกมานั้น ทำให้กินใจคุณอาทิตย์ไม่น้อย เพราะเธอดูห่วงใยคนในครอบครัวมากกว่าตัวเอง ถ้าไม่ติดว่าเธอคือลูกของนายอาคม อาทิตย์ก็คงไม่อยากจะทำแบบนี้กับเธอหรอก เมื่อบิดาของเพียงขวัญได้ทำให้ครอบครัวของเขาแหลกลาญ มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะชดใช้คืน เพื่อเป็นการไถ่โทษให้กับบิดาของเธอ

“จำคำพูดนี้ให้ขึ้นใจก็แล้วกัน”

“ค่ะ แล้วฉันจะเริ่มงานได้วันไหนคะ” เพียงขวัญเลิกใช้ชื่อเล่นเรียกแทนตังเอง เมื่อหญิงสาวสัมผัสได้ถึงธาตุแท้ของผู้ชายตรงหน้า

“พรุ่งนี้”

“พรุ่งนี้เลยเหรอคะ ตำแหน่งเลขาฉันต้องทำอะไรบ้าง”

“นอกจากเรื่องบนเตียง เธอก็ไม่ต่างจากพนักงานคนหนึ่งที่กินเงินเดือนจากฉัน สิ่งที่ต้องทำคือตามติดรายละเอียดของงานในทุกวัน ที่สำคัญเธอต้องไปพบลูกค้ากับฉันด้วย ทำไมเธอมีปัญหาอะไรหรือเปล่า”

“เปล่าค่ะ”

“ก็ดีฉันไม่ชอบคนเรื่องมาก”

“ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันขอตัวไปเก็บของเข้าคอนโดนะคะ”

“ได้สิ”

หญิงสาวเดินออกมาจากบ้านของอาทิตย์ด้วยใบหน้าและแววตาโกรธอีกฝ่ายอยู่เนือง ๆ เพราะเพียงขวัญเคยได้รับการเอาใจใส่จากเขาในฐานะอาหลาน แต่วันนี้ชายหนุ่มกลับเปลี่ยนไปจากเดิมโดยสิ้นเชิง ผู้ชายแสนดีอบอุ่นคนนั้นไม่มีเหลือเค้าให้เธอได้อุ่นใจ