5…ดอกไม้ใกล้มือ (3)

เจ้าปัทมาดารานั่งหน้านิ่งมาตลอดระหว่างการเดินทางกลับมาไร่ภูศรีจัน แม้ว่าจะพูดคุยกับกัญญานันอย่างชื่นชมด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แต่กับลูกชายหัวแก้วหัวแหวนท่านกลับไม่เอ่ยคำใด แทบจะไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำ ทำเอาเปรมินทร์ร้อนๆ หนาวๆ สันหลัง

“หนูก้อยหิวไหมจ๊ะ ทานอะไรก่อนนอนดีไหม น้าเห็นหนูทานที่งานนิดเดียวเอง”

“ไม่เป็นไรค่ะเจ้าน้า ช่วงเย็นก้อยทานน้อยน่ะค่ะ”

หญิงสาวบอกอย่างเกรงใจ

“มิน่าหนูก้อยถึงได้อ้อนแอ้นขนาดนี้ แต่น้าว่าทานนมอุ่นๆ หน่อยก็ดีนะ อากาศที่นี่เย็นมาก จะได้นอนหลับสบายไงจ๊ะ แต่ที่จริงหนูก้อยทานเยอะอีกนิดก็ได้นะลูก อย่างหนูไม่อ้วนหรอก น้าไม่อยากให้อดอาหารเหมือนสาวๆ สมัยนี้เลยสุขภาพจะแย่เอา”

“ขอบคุณค่ะเจ้าน้า”

กัญญานันยิ้มรับคำตักเตือนพร้อมกับยกมือไหว้ขอบคุณ ไม่แย้งว่าจริงๆ เธอทานข้าวน้อย แต่ชอบกินขนมจุกจิกมากกว่าต่างหาก

“กลับมากันแล้วเหรอครับเจ้า”

คุณเฮนรี่เดินออกมาแล้วโอบไหล่ภรรยาเพราะอากาศช่วงสามทุ่มเย็นจัดมาก วันนี้เขาเลิกงานเย็นและต้องตรวจสอบบัญชีรายเดือนกับฝ่ายบัญชี ไม่สามารถไปงานได้ นึกห่วงไม่อยากให้เจ้าปัทมาดาราต้องเดินทางตอนดึกคนเดียว พอลูกชายก็อาสาไปแทนเขาจึงสบายใจ

“หนูก้อยกลับเรือนพักอาบน้ำอุ่นเถอะจ้ะ เดี๋ยวจะไม่สบายเอา แล้วน้าจะสั่งให้เด็กเอานมอุ่นไปให้ที่เรือน”

เจ้าปัทมาดาราเห็นหญิงสาวห่อไหล่ลูบแขนผ่านเสื้อแขนยาวตัวบางของตนจึงเป็นห่วง และหันไปพูดกับลูกชายเป็นประโยคแรก

“ตามินทร์เอาเสื้อเราให้หนูก้อยคลุมแล้วก็เดินไปส่งน้องหน่อยเถอะ ดึกแล้ว ถึงทางเดินไปเรือนพักแขกจะไม่ไกลแต่แม่ก็ห่วงถ้าจะให้น้องไปคนเดียว”

สองหนุ่มสาวหันมองหน้ากันโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วกัญญานันก็หลบตาก่อน ขณะที่เปรมินทร์นิ่งงันไปด้วยความแปลกใจอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถอดเสื้อสูทของตนเองขยับเข้าไปคลุมให้ที่ไหล่ของหญิงสาวเบาๆ

ความอบอุ่นกับกลิ่นอายของชายหนุ่มที่แผ่โอบล้อมทำให้กัญญานันหน้าร้อนขึ้น แต่พยายามทำหน้านิ่งไม่แสดงออกอะไร เพียงแค่พึมพำขอบคุณแล้วจากนั้นก็ไหว้ลาผู้ใหญ่

 ================

สองหนุ่มสาวเดินเงียบๆ ข้างกันไปตามทางเดินเล็กๆ อ้อมไปด้านหลังเรือนใหญ่ โดยต่างก็ทิ้งระยะห่างระหว่างกันพอสมควร กระทั่งเปรมินทร์ที่เหลือบมองหญิงสาวบ่อยครั้งเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“คุณชอบกุหลาบหรือกล้วยไม้”

กัญญานันทำหน้างง เปรมินทร์จึงขยายความต่อ

“ที่ไร่เราส่งออกกุหลาบกับกล้วยไม้ด้วย เผื่อคุณอยากดู เพราะอุตส่าห์มาถึงไร่ภูศรีจันทั้งที ผมคิดว่าคุณน่าจะได้ไปเที่ยวรอบๆ ไร่บ้าง”

หญิงสาวพยักหน้านิดๆ แล้วครุ่นคิด

“ฉันชอบทั้งสองชนิดค่ะ แล้ว...ที่ไร่นี่มีดอกไม้ชนิดอื่นอีกไหมคะ”

“ก็มีนะ แต่ปลูกเพื่อความสวยงามน่ะ ถ้าส่งออกมีสองชนิดนี้ กุหลาบเจ้าแม่บุกเบิกมาหลายสิบปีตั้งแต่แรกเริ่มก็เลยมีหลายพันธุ์ แล้วก็หลายจุดในไร่ ส่วนกล้วยไม้ผมเพิ่งเริ่มเพาะไม่นานนี้เอง กำลังเริ่มออกช่อสวย รุ่นแรกเลย ผมกำลังจะหาทางส่งควบคู่กับกุหลาบ แต่ยังมีพันธุ์ไม่หลากหลายเท่าไรหรอก ผมอยากทำแบบค่อยเป็นค่อยไปน่ะ คุณอยากดูไหม”

เมื่อเขาถามอีกครั้งเธอจึงหยุดแล้วก็อดยิ้มแห้งๆ ไม่ได้ พอชายหนุ่มชวนคุยด้วยท่าทางสบายๆ ทั้งยังเป็นเรื่องดอกไม้ที่ผู้หญิงทุกคนต้องสนใจกัญญานันจึงคลายอาการเกร็งในเวลาที่ต้องอยู่ใกล้เขาลง

“คงไม่ใช่ตอนนี้นะคะ”

เปรมินทร์ยิ้มพราวกับท่าทางของอีกฝ่าย รู้ว่าอากาศหนาวแบบนี้บั่นทอนร่างกายของคนปกติยิ่งนัก และแน่นอนว่าใครๆ ต่างก็คิดถึงน้ำอุ่นกับเตียงนอนที่มีผ้าห่มหนานุ่มทั้งนั้น

“ผมหมายถึงตอนที่คุณว่าง แต่กล้วยไม้มันยังไม่เยอะแล้วก็สวยละลานตาเหมือนกุหลาบหรอก คุณอาจจะอยากดูกุหลาบมากกว่า”

“ขึ้นชื่อว่าดอกไม้ ผู้หญิงก็ชอบดูทั้งนั้นแหละค่ะ ไม่ว่าจะดอกไม้อะไรถ้ามันยังอยู่บนต้นฉันก็รู้สึกถึงความสวย ความสดชื่นของมันทั้งนั้น”

หญิงสาวเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจขณะมองตอบชายหนุ่มโดยไม่หลบสายตา เพราะอยากอธิบายให้เขาเข้าใจความคิด แล้วก็อย่าเพิ่งตัดสินใจแทนคนอื่นด้วยความรู้สึกนึกคิดของเขาเอง

เปรมินทร์ก็รู้สึกอุ่นวาบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก ทว่านอกจากแววตามุ่งมั่นของเธอที่ดึงดูดเขา สิ่งที่เขามองมาตลอดทางตั้งแต่ออกจากงานจนถึงตอนนี้ก็ดึงสายตาเขาได้อีกครั้ง เมื่อคิดตามที่เธอบอก

“ที่คุณพูดมามันก็ถูกนะครับ แต่มันก็ไม่เสมอไป”

“นั่นเป็นความคิดของคุณค่ะ คนเราคิดไม่เหมือนกันได้”

กัญญานันไม่คิดมากหรือเคืองใจที่ชายหนุ่มไม่เห็นด้วยกับเธอ ร่างบางหันกลับมาเดินต่อ ในขณะเดียวกันก็ได้ยินเสียงชายหนุ่มดังตามมา แล้วก็รู้สึกว่าเขาใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

“ผมว่าดอกไม้บางดอกไม่จำเป็นต้องอยู่บนต้นก็สวย แล้วก็สะดุดตามากถ้าได้ประดับอยู่กับ...”

ไออุ่นที่แนบมาด้านหลังทำให้ร่างบางหันกลับอย่างกะทันหัน แล้วก็รู้ว่าเปรมินทร์ขยับมาจนชิดกับตนเอง แถมเมื่อเธอหันกลับมาหน้าผากก็เฉียดกับริมฝีปากอุ่นและคางแข็งแกร่งอีกด้วย กัญญานันผงะถอยหลังทันที ใบหน้าสวยหวานเงยมองอีกฝ่ายพร้อมกับชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อเห็นเขายิ้มน้อยๆ แล้วเหมือนกับเพิ่งดึงบางอย่างออกจากผมของเธอ พอสังเกตดีๆ แล้วจึงรู้ว่าเป็นดอกไม้สีขาวที่ประดับผมเธอในตอนฟ้อน คงด้วยความรีบเร่งเกรงเจ้าปัทมาดาราจะรอนานทำให้กัญญานันเอาออกจากผมไม่หมด ทั้งผมเธอก็ยังมวยอยู่ไม่ได้ปล่อยสยายออก

“กับคุณ...เหมือนดอกนี้ไง”

ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลสบตาของเธออย่างล้ำลึก เขายกดอกไม้ในมือขึ้นดมทั้งยังพูดต่อ

“แถมยังหอมมากด้วย”

กัญญานันขยับปากค้าง ไม่รู้จะเอ่ยอะไรกับสิ่งที่ชายหนุ่มทำ รู้เพียงว่าใบหน้าตนเองกำลังร้อนผ่าว ทว่าในใจกลับขุ่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก อีกฝ่ายกำลังทำราวกับเกี้ยวพาเธอ มันกลับทำให้เธอมึนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก ในเมื่อเข้าใจว่าเปรมินทร์มีผู้หญิงที่คบหาอยู่แล้วทั้งคน เธอเห็นว่าวันนิสาจูบแก้มเขาตอนที่รีบเร่งไปแต่งหน้า แล้วเขาทำแบบนี้กับเธอเพื่ออะไร

=====