5…ดอกไม้ใกล้มือ (2)

ร่างบางรีบเร่งขึ้นรถตู้ เพราะก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมงกัญญานันได้รับโทรศัพท์จากเจ้าปัทมาดาราขอร้องให้เธอช่วยไปรำแทนนางรำคนหนึ่งที่บังเอิญมีเรื่องตบตีกับนางรำด้วยกัน โดยที่คนหาเรื่องก่อนถูกสั่งให้กลับบ้านไป ซึ่งกัญญานันก็เต็มใจช่วย อีกอย่างเธอกับมาธาวีก็คุยเรื่องตกแต่งเรียบร้อยแล้ว เธอจึงให้กุญแจกับมาธาวีไว้แล้วออกมาก่อน เพราะอีกฝ่ายบอกว่าเย็นๆ จะไปเจอเพื่อนสมัยเรียนมัธยมที่เรียนออกแบบตกแต่งภายใน

กัญญานันนั่งมาไม่นานรถตู้ก็จอดอีกครั้ง ประตูเปิดออกอย่างอัตโนมัติแล้วร่างสูงเพรียวกำยำที่หญิงสาวไม่คิดว่าจะได้เจอก็ก้าวขึ้นมา เขาสบตากับเธอด้วยแววตานิ่งสนิท แล้วก็ขยับมานั่งลงที่เบาะแรกของด้านหลังข้างเธอ ทำเอากัญญานันขยับชิดกระจกอย่างลืมตัว กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเขาฟุ้งอยู่ใกล้ตัว เสื้อสูทที่ชายหนุ่มใส่อยู่ถูกถอดออกจนแขนกำยำสัมผัสกับต้นแขนเธอเล็กน้อย กัญญานันพยายามนั่งนิ่งๆ กำลังคิดคำทักทายชายหนุ่มตามมารยาทรถก็เคลื่อนตัวออก เมื่อตั้งใจจะเอ่ยปากเสียงโทรศัพท์อีกฝ่ายก็ดังขึ้น

“ครับพ่อ”

เขารับสาย แล้วก็เงียบไป ก่อนจะรับคำอีกครั้ง

“ครับ ไม่เสียแรงที่ผมอุตส่าห์กลับไปแต่งตัวออกมาพบมิสเตอร์กับ

มิสซิสกลอรี่ สัญญาทุกฉบับเซ็นเรียบร้อยหมดแล้วครับ สิ้นค้าทุกอย่างในไร่ ทั้งของสดหรือแปรรูปมิสเตอร์กลอรี่ยินดีรับทั้งหมด กำหนดส่งเริ่มตั้งแต่เดือนหน้าครับ”

เมื่ออธิบายด้วยเสียงทุ้มราบเรียบของตนอยู่พักหนึ่งเปรมินทร์ก็เงียบ

อีกครั้ง ก่อนรับคำสั้นๆ

“ครับ ผมกำลังรีบไป”

ชายหนุ่มวางสายทว่าขณะที่เขาก้มลงจดจ้องหน้าจอมือถืออยู่นั้นรถก็เลี้ยวอย่างรวดเร็วและแรงผิดปกติ ทำให้ร่างสูงที่ไม่ได้ตั้งตัวเอียงวูบ แล้วร่างหอม

นุ่มนิ่มก็เอนมาหล่นแนบอกเขาอย่างกะทันหันพร้อมเสียงหวีดร้องเบาๆ เปรมินทร์โอบแขนรับไว้โดยอัตโนมัติ แต่ก่อนที่จะได้มองหน้าหรือพูดคุยกันรถก็เลี้ยวอีกครั้งทำให้ทั้งคู่เอียงไปอีกทาง ยังดีที่ชายหนุ่มไวพอที่จะเอามือยันกระจกพร้อมกับแขนอีกข้างก็โอบแผ่นหลังบางดันให้แนบร่างตนเอาไว้ เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายไปกระแทกเข้ากับกระจกด้านข้าง

ทว่ารถก็หักเลี้ยวเป็นครั้งที่สาม ร่างสองร่างไหววูบตามเช่นเคย ครั้งนี้แรงกว่าทุกครั้ง เปรมินทร์กลัวหญิงสาวจะไปกระแทกกับอย่างอื่นจึงรั้งเธอเข้าหาตัวเต็มแรง ร่างกายกัญญานันเบียดเข้าหาชายหนุ่มเต็มเปา ยิ่งไปกว่านั้นคือบังเอิญเธอเงยหน้าขึ้นมา ปากอิ่มสีสวยจึงแนบไปบนแก้มสากอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย แม้จะเป็นการชนแรงๆ หากก็ทำเอาทั้งคู่นิ่งงันไปเช่นกัน

รถดูเหมือนจะเข้าสู่ภาวะปกติแล้ว ดวงตาคู่คมสีน้ำตาลจ้องปากอิ่มสวยไม่วางตาเมื่อหญิงสาวรีบถอยห่างจากเขาออกไปแล้วก้มหลบสายตาเขา แก้มเนียนสวยแดงเรื่อขึ้น เรือนร่างนุ่มหอมกรุ่นสั่นน้อยๆ จนเปรมินทร์นึกอยากขยับเข้าไปโอบกอดเธอให้คลายอาการนั้น แต่ก็ห้ามใจตัวเองเอาไว้ ขณะเดียวกันเสียงของมนตรีก็ทำให้อารมณ์อ่อนวูบในใจของชายหนุ่มหยุดชะงัก

“สุมาเต๊อะคุณมินทร์ รถมันสวนมาหลายคันน่ะครับ”

ถนนขึ้นเขาสองเลนเส้นนี้ค่อนข้างต้องระมัดระวังเวลารถสวนอย่างมาก แล้ววันนี้มนตรีก็ขับรถเร็วกว่าปกติเพราะกำลังเร่งทำเวลา เปรมินทร์เกือบจะพยักหน้าเข้าใจและไม่เอาโทษคนพูดแล้ว ถ้าไม่บังเอิญสบตากับมนตรีเข้าที่กระจกมองหลัง ดวงตาหมอนั่นพราวระยับ ทั้งยังยักคิ้วให้เขาแผล็บอีกต่างหาก ชายหนุ่มจึงส่งสายตาดุไปให้อย่างคาดโทษ เหลือบมองหญิงสาวก็เห็นนั่งเหมือนจะสิงไปในกระจกด้านข้างจนต้องแอบถอนหายใจ

หลังลงรถมาร่างบางก็แทบจะเดินหนีแต่เปรมินทร์ไม่ปล่อยให้เป็นอย่างนั้น เขาคว้ามือบางเอาไว้ หญิงสาวสะดุ้งทั้งตัวมองเขาด้วยสายตากล่าวหาพร้อมสะบัดมือวุ่นวายชายหนุ่มจึงยอมปล่อย แต่ก็พูดสั้นๆ เตือนสติอีกฝ่าย

“คุณไม่รู้ว่าที่แต่งตัวอยู่ตรงไหนไม่ใช่เหรอ มากับผมเถอะน่า ยังไงผมก็พาคุณไปหาเจ้าแม่ได้แน่”

กัญญานันเริ่มมีสติเมื่อฟังเหตุผลในการที่เขาจับมือเธอ ลอบสังเกตแววตาเปรมินทร์ก็เห็นเพียงความนิ่งสงบ ไม่ได้ตั้งใจจะจาบจ้วงแต่อย่างใด คงเป็นเพราะเธอมัวนึกถึงเหตุการณ์บนรถจนวิตกมากไป

เมื่อชายหนุ่มพาเธอมาพบเจ้าปัทมาดาราตามที่บอก หญิงสาวก็ถูกพาไปแต่งเนื้อแต่งตัวทันที

เปรมินทร์มองตามคนร่างบางจนเธอหายไปท่ามกลางสาวๆ แต่ก่อนที่เขาจะหันหลังเดินออกมา ใครคนหนึ่งก็พรวดเข้ามาเกาะแขนกำยำกอดแนบอกอวบ

“จ๊ะเอ๋ เซอร์ไพรส์ไหมคะ”

ชายหนุ่มนึกอยากมุดดินหนีได้ขึ้นมา เขาไม่น่าลืมเลยว่าวันนิสาก็มักจะปรากฏตัวในงานแบบนี้ ยังไม่ทันพูดอะไร เพียงแต่ขยับจะยิ้มปากอิ่มที่ทาสีแปร๊ดเพื่อขึ้นเวทีก็แนบมาบนแก้มเขาโดยไม่สนใจสายตาใคร ทำเอาเปรมินทร์เหลือบตามองเข้าไปด้านในทันทีโดยไม่รู้ตัว เมื่อไม่เห็นร่างบางอ้อนแอ้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจ แต่แล้วกลับต้องสะดุ้งในใจเพราะบังเอิญสบตาคมดุที่เหมือนกับตนเองราวพิมพ์เดียวกันของเจ้าปัทมาดาราแทน

=====