7…คลุมถุง (1)

เป็นอีกครั้งในรอบหนึ่งเดือนที่ผ่านมาที่กัญญานันถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงเมื่อเห็นรถตู้ของไร่ภูศรีจันแล่นเข้ามาจอดด้านหน้าตึก แม้จะกระอักกระอ่วนใจทุกครั้งที่จำต้องพบหน้ากัน กัญญานันก็เลือกวางเฉยทำให้ระหว่างทั้งคู่ยังอึมครึมอยู่ ทว่าหญิงสาวก็ไม่อาจปฏิเสธได้ว่าที่โรงเรียนของเธอกับเพื่อนก้าวหน้ารวดเร็วจนเกือบจะเสร็จเรียบร้อยในอีกไม่กี่วันนี้ ก็เพราะได้รับความช่วยเหลือจากเปรมินทร์ ชายหนุ่มช่วยดูแบบ ออกความคิดเห็นปรับแก้ในจุดที่บกพร่อง เลือกเฟอร์นิเจอร์ของตกแต่ง ทั้งยังเป็นธุระติดต่อเพื่อให้ได้ของที่มีคุณภาพดี สวยงาม ราคาย่อมเยา เพราะกัญญานันกับมาธาวีไม่สันทัดทั้งคู่

“ดูทำหน้าเข้าสิ ถ้าเราเป็นพี่มินทร์แล้วเห็นหน้าเธอแบบนี้ทุกครั้งที่เจอนะ เราถอยไปนานแล้ว”

มาธาวีที่กำลังช่วยกัญญานันจัดพื้นที่ต้อนรับด้านล่างกระทุ้งศอกใส่เพื่อนที่ทำหน้าเหมือนไม่อยากเจอคนจากไร่ภูศรีจัน

กัญญานันไม่เถียงเพื่อน เพราะเธออธิบายจนเหนื่อยแล้วแต่มาธาวีก็เลือกที่จะเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองว่าเปรมินทร์กำลังตามจีบเธอ เหตุผลที่กัญญานันพยายามปฏิเสธเพราะเธอเคยเห็นเขากับวันนิสามาก่อน อีกทั้งยังได้รู้จากเพื่อนด้วยว่าเจ้าปัทมาดาราเคยเอ่ยปากอยากให้ชายหนุ่มลงเอยกับทางบ้านของมาธาวี และพี่สาวของมาธาวีก็ดูจะพูดคุยถูกคอกับเปรมินทร์แถมเคยควงกันไปไหนมาไหน เธอไม่คิดจะชอบพอผู้ชายที่จีบผู้หญิงกับควงผู้หญิงทีละหลายๆ คนอย่างนี้แน่

ระหว่างนั้นคนขับรถหนุ่มที่มักจะเป็นคนขับรถเข้าตัวเมืองเชียงใหม่ให้เปรมินทร์ก็ลงรถ แล้วโบกให้รถอีกคันเข้ามาจอดเทียบ เรียกความสนใจของสองสาวให้หยุดมือหันไปสนใจสิ่งที่อยู่นอกกระจกใสแทน ไม่นานคนงานหลายคนก็ยกของบางอย่างที่ค่อนข้างใหญ่และยาวแต่ก็แบนราบค่อยๆ เดินตามคนขับรถหนุ่มเข้ามา

“สวัสดีครับคุณก้อย คุณสอง”

“สวัสดีจ้ะมนตรี”

สองสาวทักทายกลับพร้อมกัน

“นั่นอะไรจ๊ะ”

มาธาวีเป็นคนเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะของที่เอาเข้ามานั้นค่อนข้างใหญ่แล้วก็ยกกันอย่างระมัดระวังมากเป็นพิเศษ

“ภาพวาดครับ”

“ภาพวาด?”

สองสาวอุทานขึ้นแล้วหันหน้ามองกันเองด้วยความงุนงง

“ครับ คุณมินทร์สั่งให้ยกมาที่นี่ครับ บอกว่าเป็นภาพที่จะให้ติดในห้องเรียนฟ้อนครับ”

“อ๋อ ภาพนั้นเองน่ะเหรอ”

มาธาวีนึกขึ้นมาได้ว่าชายหนุ่มเคยออกความคิดเห็นเอาไว้ แล้วบอกว่าจะหาภาพมาติดที่ผนังในห้องเรียนด้านหนึ่งให้เข้ากับบรรยากาศ

“แต่ก็ไม่คิดว่าจะใหญ่ขนาดนี้น่ะนะ”

เธอเอ่ยยิ้มๆ แล้วหันไปมองหน้ากัญญานันที่ได้แต่มองของใหญ่นั้นเหมือนของประหลาด ก่อนจะพึมพำเบาๆ

“มันใหญ่ไปไหมเนี่ย”

เพื่อนสาวของกัญญานันได้แต่ส่ายหน้า ทว่ามนตรีกลับหูดีได้ยิน เขาจึงตอบพร้อมรอยยิ้มภูมิใจ

“คุณมินทร์บอกว่าพอดีกับความยาวของผนังด้านข้างครับ”

“อ๋อ เหรอจ๊ะ”

มาธาวีหันไปพูดกับคนที่รู้ดีด้วยน้ำเสียงประชดเล็กน้อย เมื่อไม่เห็นชายหนุ่มร่างสูงซึ่งปกติมักจะเข้ามาดูแลจัดการเรื่องต่างๆ จึงเอ่ยถาม

“แล้วคุณมินทร์ไม่มาเหรอ”

เธอยักคิ้วให้เพื่อนข้างหนึ่งจนกัญญานันต้องตีแขนเบาๆ

“ไม่มาครับ คุณมินทร์ลงไปทำธุระที่กรุงเทพฯ เลยสั่งให้ผมจัดการให้เรียบร้อย ไม่ต้องห่วงนะครับ ติดภาพวาดผมดูได้ครับ จะให้ช่างเขาจัดการให้เนี้ยบเลยครับ”

“โอเค งั้นก็เชิญเลยจ้ะ”

มนตรีพูดไปตามประสาคนชอบพูดแต่มาธาวีกลับรู้สึกเหมือนถูกกวนจนต้องรีบผายมือให้เขาพาคนงานขึ้นไปด้านบน

ตึกสามชั้นตึกนี้มีพื้นที่ใช้ประโยชน์มาก เนื่องจากเปรมินทร์ออกแบบให้ผู้เช่าหรือผู้ชื้อสามารถนำไปใช้สอยได้หลายประเภท โดยชั้นล่างนี้กัญญานันกับมาธาวีใช้เป็นส่วนต้อนรับ แล้วก็แบ่งเป็นส่วนครัวกับห้องน้ำ ทั้งยังมีห้องรับแขกถัดเข้ามาจากส่วนต้อนรับอีกด้วย ส่วนชั้นสองทั้งชั้นเป็นห้องเรียนติดกระจกภายในสองด้าน หน้าประตูมีชุดโซฟานั่งพักผ่อน และห้องน้ำภายในชั้น ชั้นสามนั้นถูกจัดตกแต่งให้เป็นห้องนอนของทั้งสามสาว มีมุมส่วนตัวของแต่ละคนภายในห้องเดียวกัน และส่วนที่เป็นพื้นที่นั่งเล่น ทั้งยังมีห้องน้ำในตัวอยู่ในชั้นนี้อีกเช่นกัน

แน่นอนว่าหลักๆ คนที่อยู่ที่นี่ก็จะเป็นกัญญานันกับพิมพ์ปรางที่จะเดินทางมาในช่วงต้นเดือนหน้า หลังจากยื่นใบลาออกแล้วต้องทำงานต่ออีกหนึ่งเดือนตามข้อตกลง

สองสาวกำลังจะตามขึ้นไปดูด้วย ทว่าโทรศัพท์ของกัญญานันดังขึ้นมาเสียก่อน

“งั้นสองไปก่อน คุยเสร็จแล้วก้อยค่อยตามไปก็ได้”

“อื้อ”

กัญญานันพยักหน้ารับก่อนจะกดรับสายทันทีเพราะเห็นว่าเป็นสายจากที่บ้าน ด้วยคิดว่าอาจจะมีเรื่องด่วนหรือใครทางนั้นต้องการคุยด้วย

“สวัสดีค่ะ ก้อยค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยก่อนจะเงียบไป แล้วก็ตอบรับด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะคุณแม่ ก้อยสบายดีค่ะ”

หลังจากนั้นก็ฟังปลายสายพูดอีกหลายประโยค ก่อนจะขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วถามกลับอย่างสงสัยเมื่อท่านเอ่ยถึงสิ่งที่เธอไม่คิดว่าท่านจะทราบ

“ทำไมคุณแม่ถามเรื่องนี้ล่ะคะ”

“ตกลงเป็นอย่างที่ฉันถามใช่ไหม ตอบมาแค่นั้นก็พอ”

“ก็...เอ่อ ใช่ค่ะ”

“จริงเหรอ ตายจริง ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเร็วอย่างนี้”

กัญญานันงุนงงที่ผู้เป็นแม่พึมพำออกมา แต่ยังไม่ทันได้ถามอีกครั้งท่านก็พูดตัดบท

“เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว แล้วก็ถ้าคุณชายกับพี่ๆ เราถาม ก็ตอบว่าคุณมินทร์ไปมาหาสู่เราบ่อยนะเข้าใจไหม อ้อ...แล้วก็ห้ามปฏิเสธอะไรทั้งนั้น ตอบรับอย่างเดียวพอ เอาล่ะ หมดธุระแล้ว...”

สิ่งที่ผู้เป็นแม่บอกมาไม่สามารถทำให้กัญญานันเข้าใจอะไรได้เลย จนในที่สุดหญิงสาวก็ต้องรีบถามก่อนที่ท่านจะวางสายไป

“เดี๋ยวค่ะคุณแม่ ขอโทษค่ะ ก้อยไม่เข้าใจ นี่คุณแม่พูดเรื่องอะไรคะ มีอะไรเกี่ยวกับคุณมินทร์กับก้อยเหรอคะ”

“อะไร นี่เราไม่รู้อะไรเลยหรือไง ไหนบอกว่าคุณมินทร์หามาเราบ่อยๆ ไง”

เสียงคุณรุจีรัตน์หงุดหงิดมาตามสายจนกัญญานันต้องกลืนน้ำลาย หลังจากที่ท่านโทรมาต่อว่าเธอเรื่องย้ายออกมาจากไร่ภูศรีจันเสียยกใหญ่เธอก็ไม่ได้คุยกับมารดาเลย ไม่อยากทำให้ท่านหงุดหงิดอีก โดยคุณรุจีรัตน์ทราบจากเจ้าปัทมาดาราที่โทรไปแจ้งข่าวและเอ่ยขอโทษขอโพย ทั้งยังรับปากว่าถึงไม่ได้อยู่ด้วยกันแต่ก็จะช่วยดูแลอย่างดีไม่ขาดตกบกพร่องขอให้วางใจนั่นเอง

“เอ่อคือ...”

“โอ๊ย ช่างเถอะ ฉันเบื่อจะฟังเราแล้ว เอาเป็นว่าถ้าคุณชายพูดเรื่องที่เจ้าปัทมาดารามาสู่ขอเราให้คุณมินทร์ก็ตอบรับเท่านั้นก็พอ เพราะคุณชายขอเวลากับทางนั้นเพื่อถามเราก่อน”

“อะ...อะไรนะคะ”

“ห้ามปฏิเสธนะยายก้อย ครอบครัวเรากำลังลำบาก แล้วฐานะทางนั้นเขาก็ไม่ใช่เล่นๆ อย่าโง่เข้าใจไหม แค่นี้นะ”

ผู้เป็นแม่ไม่สนใจฟังอะไรทั้งนั้นแล้วตัดสายไป ขณะที่หญิงสาวกำลังยืนนิ่งเบลอกับเรื่องที่เพิ่งรับรู้มาอย่างกะหันหันอยู่นั้น มาธาวีก็วิ่งลงมาด้วยสีหน้าท่าทางตื่นเต้น

“ก้อยมาดูนี่เร็ว เห็นแล้วเธอต้องอึ้งแน่”

เธอคว้ามือบางของเพื่อนแล้วดึงให้รีบวิ่งขึ้นชั้นสองไปด้วยกันโดยไม่ได้สังเกตอาการอีกฝ่าย และกัญญานันเองก็ไม่ได้ขัดขืนเพราะสมองยังทบทวนถึงแต่สิ่งที่เพิ่งได้ยิน มาธาวีพาร่างอ้อนแอ้นของเพื่อนสาวมายืนอยู่หน้าภาพวาดในกรอบลายสวยและมันก็ทำให้กัญญานันถึงกับยืนนิ่งงันเลยทีเดียว

ภาพวาดอันแสนวิจิตรงดงามนี้เป็นภาพของหญิงสาวในชุดฟ้อนที่แสนคุ้นตา กำลังร่ายรำด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยโดยมีมาลัยคล้องอยู่ในนิ้วมือข้างหนึ่ง พื้นเบื้องหลังเป็นท้องฟ้ากับเมฆสวยราวกับนางฟ้ากำลังฟ้อนท่ามกลางเวหา ทว่าใบหน้าของนางฟ้าคนนั้นคือใบหน้าของกัญญานัน

=====