บทที่ 6 แม่ทัพหยางแสดงฝีมือ 2

นางกระแทกริมฝีปากลงไปปิดทับเสียงน่ารำคาญของอีกฝ่าย ส่วนมือเล็กก็พยายามรูดรั้งความเป็นชายของเขาในจังหวะเร็วขึ้น ในสมองเผลอคิดไปถึงเรื่องที่เคยได้ยินจากทหารในค่าย กล่าวกันว่าการถูกสตรีกลืนกินส่วนนั้นด้วยปากจะทำให้เสร็จสมเร็วขึ้น...

หญิงสาวไม่รอช้าผละมือจากแท่งหยกร้อนผ่าว ดันแผ่นอกกว้างให้ถอยร่นไปชิดกับขอบถังโดยไม่ให้ชายหนุ่มได้ตั้งตัว ครั้นสติกลับคืนมาก็เห็นร่างเล็กผลุบหายลงไปใต้ผืนน้ำเสียแล้ว

“เจ้าจะทำ ซี้ด…”

หลี่หลงจิ่งผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับเรื่องใด ยามนี้ถึงกับหลุดเสียงครางออกมาอย่างเสียวกระสัน คิ้วหนาขมวดเข้าหากันแน่นแทบจะปลดปล่อยอารมณ์ปริแตก เขาจ้องมองศีรษะเล็กที่ขยับขึ้นลงอยู่ใต้พื้นน้ำกลางหว่างขาด้วยดวงตามัวหม่นปนเปไปด้วยไฟปรารถนา

แม่ทัพหยางฝีมือร้ายกาจเกินไปแล้ว!

เสียงน้ำกระซ่านเซ็นดังแว่วตามจังหวะการเคลื่อนขยับของริมฝีปากนุ่ม ประสานไปกับเสียงหอบหายใจถี่กระชั้นของชายหนุ่มยิ่งปลุกเร้าอารมณ์อยากเอาชนะของหยางชิงอี้ให้พุ่งทะยาน

หญิงสาวออกแรงขบเม้มดูดกลืนความใหญ่โตเข้าไปเต็มปาก ก่อนจะลากไล้เรียวลิ้นผ่านรอยแยกปลายยอดอย่างคนอยากรู้อยากเห็น ยิ่งชายหนุ่มมีปฏิกิริยาตอบสนองรุนแรง นางก็ยิ่งเพิ่มความเร็วหมายจะให้เขารู้ซึ้งถึงฝีมือของนาง!

“ซี้ด…พอก่อน”

“ไม่!”

หญิงสาวปัดมือที่จับไหล่นางออก ก่อนจะมุดหายลงไปใต้ผืนน้ำอีกครั้ง ทำเอาหลี่หลงจิ่งแทบคลั่ง รู้สึกเสียวสะท้านเสียจนต้องกัดกรามคำรามออกมา ทั้งทรมานและสุขสม ยอมรับยังไม่อายปากว่าฝีมือของนางยอดเยี่ยมเสียจนเขายากจะทานทนอีกต่อไป

“อ่า…”

“แค่ก ๆ”

หยางชิงอี้ถลึงตาใส่เขาที่ปลดปล่อยธารร้อนออกมาอย่างไม่บอกกล่าว ทำเอานางสำลักจนหน้าดำหน้าแดง ของเหลวสีขาวขุ่นไหลเปรอะเปื้อนตรงมุมปากสีระเรื่อดุจกลีบเหมยกลางหิมะ ช่างเป็นภาพที่…ยั่วยวนเกินบรรยาย

“อ๊ะ จะทำอันใด”

“ปากข้าว่างเกินไป”

“อ๊า…”

เสียงหวานครางลั่น ใบหน้าสวยแหงนหงายด้วยความวาบหวามยามริมฝีปากเขาดูดดึงยอดถันที่ชูชันของนาง มือใหญ่เคลื่อนลงไปใต้ผืนน้ำลูบไล้บุปผางามที่ปิดสนิท ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งถูไถกลีบผกา กรีดรอยแยกเปิดทางเดินทัพเคลื่อยขยับก้านนิ้วแกร่งเข้าไปสำรวจตรวจตราทุกพื้นที่ แว่วเสียงน้ำในอ่างกระเพื่อมไหวกอปรกับกลางกายที่ถูกรุกราน เพิ่มความกระสันซ่านให้หญิงสาวแทบลืมหายใจ

“อ๊า อ่า...”

“ดีหรือไม่ อืม...หวาน”

“หนะ ไหนบอก จะให้ข้าปรนนิบัติ”

หยางชิงอี้กล่าวถามเสียงกระท่อนกระแท่นเมื่อร่างกายถูกเขารุกล้ำทั้งบนและล่าง รู้สึกราวกับว่าตนองกำลังถูกเพลิงราคะแผดเผา ร่างสั่นเทาด้วยความกระสันซ่าน

“หึ ๆ เจ้ายังไม่เคย ข้าย่อมต้องค่อยเป็นค่อยไปสิ”

หยางชิงอี้กำลังจะเอ่ยปากค้าน ทว่านิ้วแกร่งกลับเคลื่อนขยับเข้าออกในจังหวะที่เร่งเร้ารัวเร็วยิ่งขึ้น คำพูดที่จะเปล่งออกมาจึงกลายเป็นเสียงครวญครางหวานหู ปลุกอารมณ์ปรารถนาของชายหนุ่มให้ลุกโชน

“อ๊ะ อะ อ๊า”

“ปล่อยออกมา แม่ทัพหยาง”

เสียงทุ้มพร่าลึกบ่งบอกอารมณ์หื่นกระหายกระซิบชิดใบหูขาว ไม่ลืมขบเม้มติ่งหูเล็กหยอกเย้าคนงามที่ยามนี้หอบสะท้านให้อ่อนระทวย

ชายหนุ่มเร่งจังหวะขยับนิ้วเข้าออกจ้วงลึกถึงจุดอ่อนไหวย้ำ ๆ ซ้ำ ๆ เพียงไม่นานร่างเล็กในอ้อมกอดก็ต้านทานแรงราคะไม่ไหว ร่างกายเกร็งกระตุกปลดปล่อยน้ำหวานออกมาจนชุ่มโชก

“อ๊า!!! แฮ่ก ๆ”

“อืม…รสชาติไม่เลว”

“จะ เจ้า”