ตอนที่14.

ตอนที่14.

“เป็นอย่างไรบ้างครับป้าสาย ดีขึ้นมั้ยครับวันนี้” จัสตินเดินเข้ามาจับมือเหี่ยวย่นของผู้สูงวัยอย่างไม่รังเกียจ ผิดกับร่างสูงที่สวมสูทหรูท่าทางภูมิฐานหล่อเหลาราวเทพบุตรกับหญิงชราที่ร่างกายผอมบางมีแต่หนังหุ้มกระดูก ภาพในตอนนี้เขาเหมือนเทพบุตรกับยาจกผู้ยากไร้ไม่มีผิด...

“รุ้ง พี่ขอตัวกลับก่อนนะหากมีอะไรก็โทร. ไปหาพี่ได้ตลอดนะ”

“ค่ะ ขอบคุณนะคะพี่ชัยที่อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนรุ้ง” หญิงสาวหันมาบอกด้วยใบหน้ายิ้มละไมทำให้จัสตินเหลือบตามองอย่างหมั่นไส้ และชิดชัยเองก็เหลือบมองเขาด้วยท่าทางเช่นเดียวกันก่อนลากลับ

“คุณหนู...” ป้าสายใจกล่าวเสียงพร่ากุมมือชายหนุ่มแน่นเหมือนจะบอกความในใจทำให้ทั้งจัสตินและสายรุ้งต้องโน้มใบหน้าไปใกล้นางมากขึ้นจนใบหน้าของเขาและเธอแทบจะชิดกัน หญิงสาวหลุบเปลือกตาลงกลบเกลื่อนอารมณ์อ่อนไหวแล้วตั้งใจฟังป้าสายใจพูด เป็นครั้งสุดท้าย...

แล้วงานศพของป้าสายใจก็ผ่านไปท่ามกลางความเสียใจของสายรุ้ง แต่เธอก็ทำใจได้เมื่อถึงเวลาที่ต้องสูญเสียป้าสายใจไปจริงๆ งานศพที่จัดขึ้นอย่างเรียบง่ายมีเพียงเธอ จัสตินและครอบครัวของชิดชัย กับญาติๆ ที่ทราบข่าวการเสียชีวิตของป้าสายใจก็มาร่วมงานไม่กี่คน ส่วนใหญ่แล้วต่างคนต่างอยู่และแยกย้ายกันไปประกอบอาชีพและตั้งรกรากห่างไกลกัน

ความห่างไกลและความสัมพันธ์ของสังคมครอบครัวของคนไทยเริ่มจืดจางไปตามสภาพสังคมทุนนิยมที่นิยมวัตถุ ความผูกพันของคนในครอบครัวก็มีน้อยลง แม้ในยามจากก็ยากที่จะมาดูใจกันและเมื่อเธอเห็นเงินในบัญชีที่ป้าสายใจมีทำให้สายรุ้งไม่อยากเชื่อเลยว่าป้าสายใจจะมีเงินในบัญชีในหลักล้าน อีกทั้งที่หนึ่งแปลงราวสิบไร่แถวนนทบุรี นี่ป้าสายใจของเธอเป็นเศรษฐีย่อยๆ เลยหรือนี่ ไม่น่าเชื่อเลย... สายรุ้งรู้สึกซาบซึ้งในสิ่งที่ป้าสายใจทิ้งไว้ให้

หลังจากที่ป้าสายใจจากไปแล้วสามเดือนและสายรุ้งก็ทำบุญร้อยวันให้นางจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย แต่เธอก็ยังคงอยู่ที่บ้านของจัสตินอยู่เพื่อดูแลความเรียบร้อยในบ้านให้เขาก่อนที่เขาจะกลับอเมริกันตามที่ป้าสายใจขอร้องเธอไว้ก่อนตายและอีกอย่างค่าจ้างที่จัสตินจ้างเธอให้อยู่ดูแลบ้านให้เขา หรืออีกนัยหนึ่งคือเขาจ้างให้เธอเป็นแม่บ้านคนใหม่ให้เขาแทนป้าสายใจนั้นค่อนข้างสูงที่เธออาจจะทำงานหลายเดือนเลยทีเดียวกว่าจะได้เงินค่าจ้างในจำนวนที่จัสตินเสนอทำให้เธอรับข้อเสนอนี้ไว้และคิดว่าหากเขากลับไปแล้วเธอค่อยไปหางานใหม่ทำ...

“รุ้ง...” ชิดชัยเอ่ยขึ้นเมื่อหญิงสาวยืนนิ่งเหมือนคนใจลอยอยู่ในสวน

“คะ พี่ชัย”

“เอ่อ พี่มีเรื่องจะคุยกับรุ้งสักหน่อยน่ะ” ชายหนุ่มทำท่าอึกอักๆ ใบหน้าคมเข้มดูแดงก่ำ จนน่าสงสัย

“มีอะไรก็พูดมาเถอะค่ะ รุ้งฟังอยู่”

“ตอนนี้รุ้งก็ไม่มีใครแล้ว พี่ เอ่อ อยากจะ...”

“รุ้ง... สายรุ้ง มานี่หน่อยสิ...” ไม่ทันที่ชิดชัยจะเอ่ยปากบอกในสิ่งที่เขาเตรียมตัวเตรียมใจมานานเสียงของจัสตินก็ดังขึ้นขัดทำให้ชิดชัยอยากจะเดินเข้าไปชกไอ้ฝรั่งหน้าหล่อนั่นสักหมัด

“มีอะไรอีกล่ะคุณ เรียกเสียงดังเกรงใจคนอื่นเขาบ้างสิ” สายรุ้งมองคนตัวโตที่เดินมายังเธอกับชิดชัยด้วยท่าทางยียวนนักในสายตาเธอ

“ฉันหิวแล้ว”

“นี่มันเพิ่งจะสี่โมงเย็น”

“ลืมอะไรรึเปล่า คุณแม่บ้านฉันหิวเธอก็ต้องไปทำสิอาหารครับ” จัสตินลากเสียงยาวๆ พลางเหล่มองชิดชัยที่ทำท่าไม่พอใจ เขาไม่มีทางปล่อยให้ไอ้หน้าเข้มนี่มาฉกของๆ เขาไปแน่ๆ จัสตินคิดเข้าข้างตัวเอง อะไรที่เป็นของเขา เขาจะไม่มีวันยอมให้ใครมาวอแววุ่นวายหรอก และตอนนี้สายรุ้งก็เป็นของเขา เป็นคนในความดูแลของเขา และเขาไม่ได้คิดเล่นๆ แล้วนี่ หึหึ ความคิดเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นในสมองอันชาญฉลาดทันที...

“คุณนี่มัน...”

สายรุ้งพูดไม่ออกได้แต่มองเขาอย่างขุ่นเคือง ตอนนี้เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า เธอมีผู้คุมคนใหม่ซ้ำยังเป็นเจ้านายจอมเผด็จการ  จัสตินทำเหมือนเธอเป็นผู้หญิงของเขาคอยตามติดทุกฝีก้าวและบงการเธอมาตลอดงานศพป้าสายใจจึงไม่ได้สังเกตว่าเขาเป็นเสมือนเงาตามตัว ตอนนั้นเธอมัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับการจัดการเรื่องต่างๆ และยังอยู่ในความโศกเศร้าและจัสตินก็ไม่ได้ล่วงเกินเธออีก แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วและเขาเหมือนจะเป็นมากกว่าเงาเสียอีกซึ่งเธอไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้นแน่ๆ  

“ผมขอบคุณคุณมากนะครับคุณชิดชัยที่อยู่ช่วยงานเราจนทุกอย่างเรียบร้อย” จัสตินพูดกับชิดชัยที่มองเขาอย่างไม่พอใจเมื่อสายรุ้งเดินเข้าครัวอย่างไม่พอใจที่จัสตินทำเหมือนเป็นเจ้าชีวิตสายรุ้งเกินไป

“ผมว่าคุณไม่ควรทำแบบนี้” ชิดชัยกล่าวเสียงเข้มมองหยั่งเชิงคนตรงหน้า

“ทำแบบไหน”

“บังคับจิตใจรุ้ง ดูก็รู้ว่าเรื่องที่คุณให้เธอทำงานเป็นแม่บ้านแทนป้าสายใจ รุ้งไม่ได้อยากทำอีกอย่างรุ้งไม่ได้เรียนจบแค่ปอสี่ รุ้งจบปริญญาตรีการบริหารและรุ้งก็เป็นคนที่ตั้งใจทำงานอนาคตรุ้งจะต้องดีกว่าเป็นแม่บ้านให้คุณ”

“ดูคุณจะรู้เรื่องสายรุ้งดีจังเลยนะ แต่คุณยังไม่รู้อีกอย่างก็คือป้าสายใจยกสายรุ้งให้ผมดูแลผมมีสิทธิ์ทุกอย่างในตัวเธอ” จัสตินกอดอกพูดอย่างเป็นต่อความภาคภูมิใจเปี่ยมล้นอก

“แต่รุ้งบรรลุนิติภาวะแล้วและรุ้งก็ดูแลตัวเองได้โดยที่ไม่ต้องมีคุณมาดูแล”

“คุณแน่ใจเหรอที่พูดแบบนี้ ผมว่ารุ้งจะต้องมีคนดูแลแน่นอน และคนที่จะดูแลเธอก็คือผม เท่านั้น... คุณหมดธุระแล้วก็เชิญกลับไปได้ประตูอยู่โน่น” จัสตินเสียงเข้มผายมือไปที่ประตูเชิงไล่แขกกรายๆ 

ชิดชัยเดินออกจากบ้านหลังงามไปด้วยความรู้สึกฉุนเฉียว ดูท่าว่าเขาจะต้องเจอก้างชิ้นโตเสียแล้ว แต่อย่างไรเขาก็จะยังไม่ยอมแพ้ เขาจะต้องขอสายรุ้งแต่งงานให้ได้...

“คุณพูดอะไรกับพี่ชัย” สายรุ้งถามเขาทันทีที่เขารับประทานอาหารเสร็จเรียบร้อย แต่เขาไม่ตอบซ้ำยังเดินหนีทำให้เธอต้องวิ่งไปขวางร่างสูงไว้ก่อนที่จัสตินจะเข้าห้องของเขา

“ฉันถามคุณอยู่นะ อย่าเดินหนีฉัน”