INICIAR SESIÓNบรรยากาศในเมืองหลวงเริ่มมาคุราวกับพเหมาขมุกขมัวก่อนพายุใหญ่ ข่าวคาวของไป๋อวี้ถูกกลบด้วยข่าวลือใหม่ที่น่าสะพรึงกลัวกว่าเดิมว่า "ตระกูลหลินซุกซ่อนกองกำลังผี" เพื่อเตรียมการยึดอำนาจ ข่าวนี้แพร่กระจายไปถึงหูฮ่องเต้โจวเหวินตี้อย่างรวดเร็วผ่านการเป่าหูของขุนนางฝ่ายองค์ชายสาม
ณ ศาลาชมจันทร์ จวนแม่ทัพหลิน หลินเยว่ฉีนั่งปักผ้าอย่างสงบนิ่ง ทว่าฝีเข็มของนางกลับเฉียบคมและรวดเร็วผิดปกติ นางรู้ดีว่าโจวหานหมิงจะใช้ไพ่ตายใบนี้เพื่อบีบให้ตระกูลหลินจนมุม "คุณหนูเจ้าคะ! ท่านโหวสะใภ้รองและเหล่าฮูหยินจากกรมวังมาขอพบเจ้าค่ะ" ชิงเหอวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา "พวกนางมาถามเรื่องข่าวลือ... แถมยังพูดจาจิกกัดคุณหนูเรื่องความสัมพันธ์กับท่านอ๋องเก้าด้วยเจ้าค่ะ!" เยว่ฉีวางเข็มลงช้าๆ "ปล่อยให้พวกนางรอไปก่อน ข้ามีแขกที่สำคัญกว่านั้น" นางหันไปมองเงามืดที่มุมศาลา อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ก้าวออกมาจากเงามืดอย่างเงียบเชียบ ใบหน้าภายใต้หน้ากากเงินดูเคร่งขรึมกว่าทุกครั้ง "เจ้ายังมีอารมณ์มานั่งปักผ้าอยู่อีกรึ? โจวหานหมิงยื่นฎีกาลับต่อเสด็จพ่อแล้วว่าพ่อของเจ้าซ่องสุมกำลังพลที่หุบเขาเมฆหมอก" อ๋องเก้าเอ่ยเสียงเย็น "พรุ่งนี้เช้ากองกำลังองครักษ์เสื้อแพรจะบุกไปที่นั่น หากพวกเขาเจอทหารแม้แต่คนเดียว ตระกูลหลินจะถูกประหารเจ็ดชั่วโคตรทันที" เยว่ฉีเงยหน้าสบตาเขา "ข้าทราบแล้วเพคะ และข้าก็ได้ 'เตรียมตัว' ต้อนรับพวกเขาไว้แล้ว" "เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้าเพิ่งสั่งเคลื่อนย้ายคนไปเมื่อวาน ทหารนับพันจะหายไปอย่างไร้ร่องรอยในข้ามคืนได้อย่างไร?" เยว่ฉียิ้มบางๆ "ท่านอ๋องลืมไปแล้วหรือว่าหุบเขาเมฆหมอกมี 'กลไก' อะไรซ่อนอยู่... และที่สำคัญ หม่อมฉันไม่ได้สั่งให้พวกเขาหนี แต่สั่งให้พวกเขา 'เปลี่ยนร่าง' เพคะ" เช้าวันรุ่งขึ้น ณ หุบเขาเมฆหมอก โจวหานหมิง ควบม้านำกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรกว่าห้าร้อยนายบุกเข้าปิดล้อมหุบเขา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความลำพองใจ เขาจงใจพาขุนนางฝ่ายกลางมาเป็นพยานเพื่อไม่ให้ตระกูลหลินดิ้นหลุด "ค้นให้ทั่ว! ใครขัดขวางฆ่าได้ทันที!" หานหมิงตวาดสั่ง ทหารบุกเข้าไปในถ้ำที่ไป๋อวี้เคยระบุพิกัดไว้ ทว่า... เมื่อประตูหินถูกพังเข้าไป สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่กองกำลังทหารในชุดเกราะดำ แต่เป็นอาศรมขนาดใหญ่ที่มี นักบวชและผู้แสวงบุญ หลายร้อยคนกำลังนั่งสมาธิและสวดมนต์อย่างสงบ กลิ่นธูปหอมฟุ้งกระจายไปทั่ว กองเสบียงที่เคยเป็นข้าวสารทหาร กลายเป็นผักผลไม้และน้ำปานะสำหรับผู้มาถือศีล "นี่มันอะไรกัน!" โจวหานหมิงลงจากม้า วิ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อนักบวชคนหนึ่ง "ทหารที่ฝึกอยู่ที่นี่หายไปไหน!" "อาตมาไม่เข้าใจที่ประสกพูด..." นักบวชผู้นั้น (ซึ่งก็คือรองแม่ทัพฉินที่โกนหัว) เอ่ยเสียงเรียบ "อาศรมแห่งนี้สร้างขึ้นโดยงบประมาณของตระกูลหลิน เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้ทหารที่สละชีพในสงครามชายแดน มีใบอนุญาตจากกรมพิธีการถูกต้องทุกประการ" หลินเยว่ฉีเดินออกมาจากหลังม่านหมอกในชุดสีขาวบริสุทธิ์ดูราวกับเทพธิดา นางย่อกายทำความเคารพขุนนางที่ตามมา "องค์ชายสาม... ท่านนำทหารบุกรุกอาศรมที่ข้าสร้างเพื่อวิญญาณบรรพบุรุษเช่นนี้ ไม่คิดว่าเป็นการลบหลู่ไปหน่อยหรือเพคะ?" "เจ้า! เจ้าเล่นตลกร้ายอะไรเยว่ฉี!" หานหมิงสติแทบขาด เขาหันไปหาหลินเจิ้นหนานที่เดินตามมาด้วยสีหน้าโกรธจัด "องค์ชายสาม!" หลินเจิ้นหนานตวาดเสียงดังปานฟ้าผ่า "ข้าจงรักภักดีต่อราชวงศ์มาทั้งชีวิต บุตรสาวของข้าใช้เงินส่วนตัวสร้างอาศรมทำบุญ แต่ท่านกลับกล่าวหาว่าพวกเราเป็นกบฏ! ท่านเห็นตระกูลหลินเป็นอะไร!" ขุนนางที่ตามมาต่างซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ถึงความมุทะลุและไร้เหตุผลขององค์ชายสามทันที ยามค่ำคืน ณ ตำหนักองค์ชายสาม ไป๋อวี้ถูกเรียกตัวมาพบหานหมิงทันทีที่เขาเดินทางกลับถึงวัง ความผิดพลาดครั้งนี้ทำให้อำนาจในมือของเขาเริ่มสั่นคลอน ฮ่องเต้ทรงกริ้วมากที่เขาทำให้กองกำลังองครักษ์ต้องเสียหน้า "เจ้าบอกข้าว่ามีทหารนับพัน! ไหนล่ะทหาร!" หานหมิงบีบคอไป๋อวี้จนหน้านางเขียวคล้ำ "หม่อมฉันเห็นจริงๆ นะเพคะ! หม่อมฉัน... อึก... หม่อมฉันไม่ได้โกหก!" ไป๋อวี้ดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด "เจ้ามันนังแพศยาไร้ประโยชน์!" หานหมิงเหวี่ยงนางลงกับพื้น "ในเมื่อเจ้าทำพลาด ข้าก็จะให้เจ้าชดใช้... เตรียมตัวซะ พรุ่งนี้ข้าจะส่งเจ้าไป 'รับใช้' ขุนนางเผ่าซีหรงที่กำลังเดินทางมาเจรจาสงบศึก!" ไป๋อวี้เบิกตาโพลงด้วยความสยดสยอง การถูกส่งไปให้เผ่าป่าเถื่อนคือการตายทั้งเป็น! ทางด้านหลินเยว่ฉี นางยืนอยู่บนหอสังเกตการณ์ มองลงไปที่เมืองหลวงที่ดูเงียบสงบ แต่อันตรายกำลังคืบคลานเข้ามาในรูปแบบใหม่ "พิษรักของเขาเริ่มทำงานแล้วเพคะท่านอ๋อง" เยว่ฉีเอ่ยกับบุรุษที่ยืนข้างหลัง "เจ้าเก่งมากที่เปลี่ยนกองทัพเป็นนักบวชในคืนเดียว แต่นี่แค่การเริ่มต้น" อ๋องเก้าวางมือบนไหล่นาง "โจวหานหมิงถูกต้อนจนมุม เขาจะเริ่มทำสิ่งที่บ้าคลั่งกว่าเดิม... เขาจะติดต่อกับเผ่าซีหรงเพื่อขายชาติ แลกกับกำลังทหารมายึดบัลลังก์" เยว่ฉีหันมายิ้มเย็น "นั่นแหละเพคะที่หม่อมฉันรออยู่... เพราะยิ่งเขาสูงเท่าไหร่ เวลาตกลงมา กระดูกของเขาจะได้แหลกละเอียดไม่มีชิ้นดี!" ____________________รุ่งอรุณแห่งรัชศกใหม่เริ่มต้นด้วยแสงทองอาบไล้หลังคาสีเหลืองทองของวังหลวง กลิ่นอายของเลือดและความแค้นที่เคยปกคลุมเมืองหลวงถูกชะล้างไปสิ้น วันนี้คือวันสถาปนาฮ่องเต้องค์ใหม่ และเป็นวันสุดท้ายของศัตรูที่เหลืออยู่ ณ แท่นประหารกลางเมืองหลวง ฝูงชนนับหมื่นยืนเบียดเสียดกันเพื่อดูจุดจบของกบฏ โจวหานหมิง และ ไป๋อวี้ ถูกลากออกมาในสภาพที่ลิ้นถูกตัดและดวงตาถูกคว้านออกตามโทษทัณฑ์ที่เยว่ฉีประทานให้ พวกเขาไม่มีแม้แต่เสียงจะอ้อนวอนขอชีวิต มีเพียงเสียงครางเครือในลำคอที่ฟังดูโหยหวน หลินเยว่ฉี ในชุดพิธีการสีแดงเข้มปักลายหงส์ทองคำเดินขึ้นสู่แท่นประหาร นางหยิบดาบเล่มที่เคยใช้สังหารรองแม่ทัพซุนออกมา แสงอาทิตย์สะท้อนคมดาบจนดูเยือกเย็น "ชาติก่อน... ข้าตายอย่างอนาถเพราะความใจอ่อน" เยว่ฉีกระซิบข้างหูโจวหานหมิงที่สั่นเทา "ชาตินี้... ข้ามีชีวิตอยู่เพื่อดูพวกเจ้าดับสูญ และข้าจะใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขที่สุดบนแผ่นดินที่พวกเจ้าไม่มีวันได้เห็นแสงตะวันอีกต่อไป" ฉับ! ดาบเดียวปลิดชีพคนทั้งสองพร้อมกัน เลือดที่สาดกระเซ็นลงบนพื้นดินเปรียบเสมือนการปิดบัญชีแค้นที่ข้ามภพข้ามชาติมาเนิ่นนาน เยว่ฉีทิ้งดาบลงพื้นโดยไม่หั
กลิ่นกำยานและคราบเลือดในวังหลวงถูกชะล้างออกด้วยสายฝนแรกของฤดูใบไม้ผลิ ทว่ากลิ่นอายของการผลัดแผ่นดินยังคงเข้มข้น หลินเยว่ฉี ยืนอยู่บนระเบียงหอตำราหลวง มองดูเหล่าขุนนางที่เคยสยบแทบเท้าโจวหานหมิง บัดนี้กลับเดินก้มหัวเข้าหาขบวนรถม้าของ อ๋องเก้า ราวกับสุนัขที่หาเจ้าของใหม่"โลกนี้ช่างน่าขันนะเจ้าคะชิงเหอ" เยว่ฉีเอ่ยพลางจิบน้ำชาเย็นชืด "เมื่อวานพวกเขาเพิ่งจะร่วมลงนามประหารตระกูลหลิน แต่วันนี้กลับส่งของขวัญมาประจบข้าไม่เว้นแต่ละชั่วโมง""คุณหนูจะรับไว้ไหมเจ้าคะ?" ชิงเหอถามพลางชี้ไปที่หีบทองคำและผ้าไหมล้ำค่าที่กองพะเนิน"เผาทิ้งให้หมด" เยว่ฉีสั่งเสียงเรียบ "ข้าไม่ต้องการของที่เปื้อนน้ำตาของประชาชนและหยาดเหงื่อของทหารที่ตายไป"ณ ท้องพระโรงหลวงบรรยากาศเคร่งขรึมถึงขีดสุด บัลลังก์มังกรสีทองอร่ามตั้งตระหง่านทว่าว่างเปล่า อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ในชุดเกราะสีดำทมิฬเดินฝ่าฝูงขุนนางเข้าไปหยุดอยู่ที่หน้าบันไดหินอ่อน เขาไม่ได้ก้าวขึ้นไปนั่งทันที แต่กลับหันมามองกลุ่มขุนนางเฒ่าที่นำโดยเสนาบดีกรมพิธีการ"ฝ่าบาททรงสิ้นพระชนม์โดยไร้รัชทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมาย" เสนาบดีเฒ่าเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "ตามราชประเพณี ท่า
เสียงระฆังที่ดังกังวานไปทั่วเมืองหลวงเป็นสัญญาณแห่งการผลัดแผ่นดิน ทว่าในใจของ หลินเยว่ฉี กลับไม่มีความยินดี มีเพียงความเหนื่อยล้าที่กัดกินลึกถึงกระดูก นางยืนมองร่างของอัครเสนาบดีซ่งที่ถูกทหารคุมตัวออกไปในสภาพพิการสิ้นท่า"ฝ่าบาทสิ้นแล้ว... ตอนนี้แผ่นดินไร้เจ้าของ" เยว่ฉีเปรยเสียงเรียบ พลางมองไปที่ อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ที่ยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องหน้านาง"แผ่นดินมีเจ้าของเสมอ เยว่ฉี... เพียงแต่ใครจะเป็นคนกุมตราพยัคฆ์และประคองใต้หล้าให้อยู่รอด" อ๋องเก้ายันกายลุกขึ้น แววตาของเขาหนักแน่น "แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น ข้ามี 'ของขวัญ' ชิ้นสุดท้ายจะมอบให้เจ้า"ณ ลานประหารหน้าประตูวังหลวงฝูงชนนับพันมารวมตัวกันด้วยความโกรธแค้น กลิ่นอายของความตายอบอวลไปทั่วบริเวณ กลางลานประหารมีกรงเหล็กสองกรงวางเคียงกัน ภายในนั้นคือ โจวหานหมิง และ ไป๋อวี้ ในสภาพซากศพเดินได้ไป๋อวี้กรีดร้องอย่างเสียสติเมื่อเห็นเยว่ฉีเดินเข้ามาในชุดสีดำสนิท สง่างามดุจนางพญาแห่งความตาย"เยว่ฉี! ปล่อยข้าไป! ข้าถูกบังคับ ข้าเป็นแค่หมากของพ่อข้า!" ไป๋อวี้โผเข้าหาซี่กรงจนหน้ากระแทกเหล็ก "เราเคยเป็นพี่น้องกันไม่ใช่หรือ!""พี่น้อง?" เยว่ฉีหยุดฝีเท้า
ความจริงที่เพิ่งถูกเปิดเผยในตอนที่แล้วเปรียบเสมือนพายุทรายที่พัดเข้าตา หลินเยว่ฉี จนพร่ามัว นางเพิ่งรู้ว่าศัตรูที่แท้จริงไม่ได้มีแค่โจวหานหมิงและไป๋อวี้ แต่ยังมี "อัครเสนาบดีซ่ง" ผู้เป็นบิดาแท้ ๆ ของไป๋อวี้ที่ซุ่มซ่อนอำนาจอยู่เบื้องหลังราชบัลลังก์มาเนิ่นนาน และเป็นผู้อยู่เบื้องหลังการตายของมารดานางในชาติก่อนทว่าสิ่งที่น่าหวั่นใจที่สุด คือท่าทีของ อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ที่ดูเหมือนจะกุมความลับบางอย่างเกี่ยวกับตระกูลหลินไว้เช่นกันณ หน้าตำหนักบูรพา (ที่ประทับของรัชทายาทกบฏ)แม้โจวหานหมิงจะถูกขังคุก แต่กองกำลังส่วนตัวของเขายังคงปักหลักสู้ตายอยู่ที่ตำหนักบูรพา โดยมีอัครเสนาบดีซ่งเป็นผู้สั่งการอยู่เบื้องหลัง พวกมันจับตัวขุนนางผู้ใหญ่หลายคนไว้เป็นตัวประกัน เพื่อบีบให้ฮ่องเต้ที่ยังทรงพระประชวรลงพระปรมาภิไธยอภัยโทษให้หานหมิง"ท่านอ๋อง... หม่อมฉันขอเป็นคนนำทัพบุกเข้าไปเองเพคะ" เยว่ฉีเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่ควบม้าเคียงข้างโจวอวี้ฉี"เจ้ายังโกรธข้าเรื่องที่ข้าปิดบังความจริงบางอย่างงั้นรึ?" อ๋องเก้าถามพลางมองดวงตาที่เย็นชาของนาง"หม่อมฉันไม่มีเวลาโกรธเพคะ หม่อมฉันแค่มี 'หนี้' ที่ต้องชำระกับเสนาบดีซ่ง"
ลมหนาวพัดกรรโชกผ่านลานกว้างหน้าคุกหลวง กลิ่นคาวเลือดจากเมื่อคืนยังไม่จางหายไป ทว่าความหนาวเหน็บที่แท้จริงกลับเกาะกินอยู่ในใจของ หลินเยว่ฉี นางจ้องมองบุรุษตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม"ท่านอ๋อง... ป้ายวิญญาณของท่านแม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?" เสียงของเยว่ฉีสั่นเครือ "และทำไมไป๋อวี้ถึงบอกว่าท่านเข้าหาข้าเพราะ 'ผลประโยชน์' บางอย่าง?"อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี ยืนนิ่งราวกับรูปสลักหิน แสงอาทิตย์ยามเช้าสะท้อนหน้ากากเงินที่เขาเพิ่งสวมกลับเข้าไปเพื่อปกปิดอารมณ์ เขาทอดถอนใจยาวก่อนจะหันหลังเดินนำนางไปที่ศาลาริมสระน้ำ"เยว่ฉี... เจ้าเคยสงสัยไหมว่าทำไมตระกูลหลินถึงได้รับความไว้วางใจจากอดีตฮ่องเต้ (เสด็จปู่) มากขนาดนั้น? มากจนมีกองกำลังเงาที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง"เขาส่งม้วนกระดาษเก่าคร่ำคร่าให้นาง "นี่คือ 'ราชโองการลับ' ที่ถูกซ่อนไว้ในป้ายวิญญาณของท่านแม่เจ้า... นางไม่ใช่แค่ลูกสาวขุนนางธรรมดา แต่เป็นธิดาบุญธรรมของอดีตฮ่องเต้ และนางกุมความลับเรื่อง 'สายเลือดที่แท้จริง' ของผู้ที่จะขึ้นครองบัลลังก์"เยว่ฉีเปิดม้วนกระดาษออกอ่าน มือของนางสั่นเทาจนแทบจะคุมไม่ได้ "นี่มัน... โจวหานหมิงไม่ใช่เชื้อพระวงศ์แท้ๆ
รุ่งสางหลังคืนนองเลือด กลิ่นควันไฟยังคงคละคลุ้งไปทั่วเมืองหลวง ทว่าความวุ่นวายภายนอกเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บใน "คุกใต้ดินหลวง" สถานที่ที่แสงตะวันไม่เคยส่องถึงหลินเยว่ฉี เดินทอดน่องไปตามทางเดินหินที่ชื้นแฉะ เสียงโซ่ตรวนที่ลากกับพื้นดังสะท้อนก้องไปมา นางหยุดลงที่หน้าห้องขังไม้โอ๊คหนาทึบ ซึ่งภายในนั้นมีบุรุษที่เคยสง่างามที่สุดในแผ่นดินนั่งพิงผนังอยู่อย่างหมดสภาพโจวหานหมิง ในชุดนักโทษสีขาวที่เปื้อนเลือดและฝุ่น ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความทะเยอทะยานบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า"เยว่ฉี... เจ้ามาดูผลงานของเจ้าหรือ?" หานหมิงเค่นเสียงหัวเราะแหบแห้งออกมา "เจ้าทำสำเร็จแล้ว ตระกูลหลินชนะแล้ว""ข้าไม่ได้มาเพื่อฟังคำประชดประชัน" เยว่ฉียืนนิ่งอยู่หลังซี่กรง "ข้ามาเพื่อถามคำถามเดียว... ทำไมท่านถึงสั่งประหารตระกูลหลินในชาติก่อน?"หานหมิงชะงักไปครู่ใหญ่ เขามองหน้านางด้วยความฉงน "ชาติก่อน? เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไร... แต่ถ้าเจ้าถามว่าทำไมข้าถึงต้องกำจัดพวกเจ้าในตอนนี้... ก็เพราะพ่อของเจ้ามันซื่อสัตย์เกินไป! ความซื่อสัตย์ของเขามันทำให้ข้าดูเป็นคนเลว! ทหารรักเขามากกว่ารักข้า! ข้าจะเป็นกษั
ความเงียบสงัดเข้าปกคลุมลานตำหนักเฉินกงหลังจากร่างของโจวหานหมิงถูกลากออกไป ทว่าสัญชาตญาณของ หลินเยว่ฉี กลับกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่ยังไม่จางหาย นางหันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานผิดปกติทางทิศตะวันออก"ท่านพ่อ! ท่านอ๋อง! ทิศนั้นมัน... คลังแสงหลวง!" เยว่ฉีอุทานบึ้ม! บึ้ม! บึ้ม!เสียงระเบ
เสียงระฆังเตือนภัยดังก้องไปทั่ววังหลวงสลับกับเสียงโห่ร้องของทหาร โจวหานหมิง นำกำลังทหารส่วนตัวกว่าสามร้อยนายบุกฝ่าประตูทิศตะวันตกเข้ามาด้วยความบ้าคลั่ง ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและโมหะที่ถูกบีบจนตรึงเครียดถึงขีดสุด"ใครขวางข้าฆ่าให้หมด! บัลลังก์นั้นเป็นของข้า!" หานหมิงตวาดก้อง พลางฟันดาบใส่
บรรยากาศในวังหลวงหนักอึ้งราวกับถูกทับด้วยขุนเขา หลังจากที่ ไป๋อวี้ ถูกคุมขังในคุกหลวงและซัดทอดถึงการส่งออกเกลือเถื่อน แม้ โจวหานหมิง จะรอดพ้นข้อหาหลักมาได้จากการ "หักหลัง" นางก่อน แต่ฮ่องเต้ก็ทรงเริ่มระแวงในตัวบุตรชายคนนี้มากขึ้น จนสั่งกักบริเวณเขาให้อยู่แต่ในตำหนักทว่าสำหรับ หลินเยว่ฉี นี่คือโอกา
เสียงกรีดร้องของ ไป๋อวี้ ดังระงมไปทั่วตำหนักรับรอง แววตาที่เคยฉายแววอาฆาตบัดนี้เหลือเพียงความตื่นตระหนกและแตกสลาย นางคลานเข้าไปหา อ๋องเก้า โจวอวี้ฉี หวังจะคว้าชายอาภรณ์แต่ถูกองครักษ์เฟยหลงใช้ฝักกระบี่กันไว้"ไม่จริง! ฝ่าบาท (องค์ชายสาม) ไม่มีวันทำกับข้าเช่นนี้! เยว่ฉี เจ้าโกหก!"หลินเยว่ฉี ยืนมองภา







