บทที่ 4 ถูกกระชากตกสวรรค์ nc

พราวตะวันไม่ได้สนใจรายละเอียดของมันเลยแม้แต่น้อย สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องไปที่ความโอ่อ่าของสถานที่ สติของเธอถูกครอบงำด้วยความรู้สึกกระหายที่จะลืมและต้องการใครสักคนที่จะช่วยให้เธอรู้สึกว่าตัวเองยังมีคุณค่าอยู่บ้าง การถูกคนรักหักหลังทำให้เธอรู้สึกไร้ค่าและต่ำต้อย  เธอต้องการ การสัมผัสที่ยืนยันว่าเธอยังคงเป็นที่ต้องการ  ยังคงมีความงดงามพอที่จะทำให้ผู้ชายสักคนหลงใหลทันทีที่ประตูห้องปิดลง  ชายหนุ่มก็ดันร่างบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตูไม้เนื้อแข็ง  เขาไม่ได้พูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

แต่ดวงตาคมกริบที่จ้องมองเธอนั้นเต็มไปด้วยเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่ลุกโชน มือหนาที่เคยวางทาบอยู่บนแก้มเลื่อนลงมาเชยคางเธอขึ้นช้าๆ บังคับให้เธอสบตากับเขาในระยะประชิด  ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวหน้า ก่อนที่ริมฝีปากหยักลึกจะทาบทับลงมาบนกลีบปากบางของเธออย่างแนบแน่น  มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานนุ่มนวล  แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความเรียกร้องและเอาแต่ใจ  ความร้อนแรงของเขาราวกับพายุไฟที่โหมกระหน่ำเผาผลาญสติสัมปชัญญะของเธอจนมอดไหม้  พราวตะวันเผยอปากรับสัมผัสนั้นอย่างเต็มใจ  เธอสอดเรียวนิ้วเข้าไปในกลุ่มผมหนาของเขา  ดึงรั้งเขาให้เข้ามาแนบชิดยิ่งขึ้นไปอีก

รสชาติของแอลกอฮอล์ที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ปลายลิ้นยิ่งเพิ่มความมึนเมาและกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่เบื้องลึก ในค่ำคืนนั้น มีเพียงร่างกายที่ตอบสนองต่อกัน เสื้อผ้าที่เคยสวมใส่ถูกปลดเปลื้องและทิ้งร่วงหล่นลงบนพื้นพรมอย่างไร้ความหมาย  ผิวพรรณนุ่มนวลของหญิงสาวปะทะ เข้ากับกล้ามเนื้อแข็งแกร่งของบุรุษเพศ

ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความปรารถนาที่อัดอั้น ความร้อนแรงที่เผาผลาญอารมณ์ ทำให้ห้องที่เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ กลับกลายเป็นเตาหลอมที่พร้อมจะหลอมละลายคนทั้งคู่เสียงกระซิบกระซาบที่พร่าเลือน ดังขึ้นเป็นระยะในความมืดสลัว เธอฟังไม่ออกว่าเขาพูดอะไร และเธอก็ไม่ได้สนใจที่จะหาความหมายของมัน เธอสนใจเพียงแค่ปลายนิ้วร้อนผ่าวที่ลากไล้ไปตามสัดส่วนเว้าโค้งของเธอ  สร้างความรัญจวนใจจนเธอต้องหลุดเสียงครางหวานหูออกมา  

ทุกสัมผัสที่ได้รับทำให้พราวตะวันรู้สึกราวกับว่า เธอได้ล่องลอยออกไปจากโลกแห่งความจริง โลกที่มีแต่ความหลอกลวงและความเจ็บปวด โลกที่ณัฐได้สร้างบาดแผลฉกรรจ์ไว้ให้เธอ บัดนี้มันถูกแทนที่ด้วยโลกใบใหม่ที่มีเพียงสัมผัสทางกายอันเร่าร้อนความเจ็บปวดจากอดีตถูกกดทับด้วยความเร่าร้อนในปัจจุบัน  น้ำตาที่เคยไหลรินเพราะความเสียใจ  บัดนี้เหือดแห้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหยาดเหงื่อแห่งความปรารถนาที่ผุดซึมขึ้นตามไรผมคิรากรลากลิ้นร้อนไปตามลำคอขาวผ่อง มือซ้ายกอบกุมเต้าทรวงที่อวบใหญ่ล้นมือมือขวาดันกับที่นอนไว้เพื่อพยุงตัว ไม่ให้กดทับน้ำหนักลงบนร่างงาม

“อะ..อึก”

ร่างกายของเธอแอ่นหยัดตอบรับทุกจังหวะการชักนำของเขาอย่างไม่ประสีประสา แต่กลับเต็มไปด้วยความเต็มใจอย่างถึงที่สุด  คิรากร..อ้าปากครอบครองยอดถันที่ชูชันสีระเรื่อ ความร้อนชื้นสัมผัส เธอก็แอ่นหยัดบิดเร่าส่งเสียงครวญครางอย่างลืมอาย

“อะ..อ๊า..ซี๊ดดด”

เธอส่ายหน้าไปมาจนผมกระจายแผ่เต็มหมอน  คนมากประสบการณ์พึงพอใจกับปฏิกิริยาของคนใต้ร่าง มือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้า ปัดป่ายไปตามหน้าทองแบนราบ ก่อนจะเลื่อนลงไปยังแพนตี้ตัวจิ๋ว ที่ชื้นแฉะไปด้วยน้ำหวานที่คายออกมา  คิรากรผละออกจากสองเต้า ลงไปยังเบื้องล่าง เกี่ยวขอบแพนตี้ตัวจ้อยลงไปจนพ้นกายก่อนจะฝังหน้าลงไปยังดอกไม้งาม

สองนิ้วชำแรกกลีบดอกไม้งาม เผยให้เห็นเกสรน้อยที่มีน้ำหวานเกาะพราว ลิ้นร้อนตวัดโลมเลียลากไล้ ดูดเม้มทำเอาคนไต้ร่างดิ้นพล่าน สองมือขยุ่มศีรษะของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน ก่อนจะกระดุกเกร็ง  ใช่!... เธอถึงฝั่งด้วยลิ้นของชายหนุ่ม ขณะที่พราวตะวันกำลังล่องลอยอยู่บนก้อมเมฆ คิรากรกดแท่งเอ็นอวบใหญ่เข้าไปทีเดียวครึ่งลำ  เพราะอีกครึ่งลำติดอยู่กับเยื่อบางๆที่ขว้างกั้นอยู่ ทำเอาคนใต้ร่างกรีดร้องออกมาสุดเสียง

“อ๊ายยย...เจ็บๆๆเอามันออกไป”

“นี่คุณยังไม่เคยหรือ”

“ก็ยังนะสิ..จิ้มลงมาได้ไม่มีปี่มีขลุ่ย”

“ขอโทษ..เห็นท่าทีก๋ากั่นนัก  คิดว่า..เอ่อ”

“เอาละผมจะอ่อนโยนกับคุณนะ”  ว่าแล้วก็ประกบปากดูดดื่ม ฝ่ามือหน่าบีบเคล้นหน้าอกสลับบีบบี้ยอดอกอิ่ม  รสสัมผัสเร่าร้อน ทำเอาพราวตะวันเคลิมไปอีกครั้ง  ช่วงล่างก็ค่อยๆถอนตัวตนออกมาแล้วขยับเข้าทีละนิด ในที่สุดก็อัดเข้าไปจนสุดทาง

“อ๊ะ..เจ็บ”

“เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”   ว่าแล้วเขาค่อยขยับช้าๆ เนิบนาบ จนรู้สึกว่าการขยับสอดส่ายได้ง่ายขึ้น คนใต้ร่างเริ่มครวญครางตอบสนอง

“อะ..อ๊ะๆๆ..เสียว..เสียวจัง”  สะโพกกลมมนเหมือนลูกพีช ร่อนส่ายตามจังหวะรักที่เขาตอกอัดลงมา

“ซี๊ดด..โคตรแน่นเลย”

ปั๊บ!  ป๊บ!  ปั๊บ!

ความเร่าร้อนผ่านไปนานนับชั่วโมง  ด้วยชั้นเชิง เขาชักนำให้เธอปีนป่ายขึ้นสู่สรวงสวรรค์ครั้งแล้วครั้งเล่า โดยที่เธอไม่สามารถต้านทานได้เลยเธอจำรายละเอียดของใบหน้าเขาได้ไม่ชัดเจนนักในความมืดสลัว  แสงไฟจากภายนอกที่ลอดผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามาเพียงน้อยนิด ทำให้เธอเห็นเพียงโครงหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาแต่ก็แอบคุ้นตา

แต่เธอจำได้ถึงกลิ่นน้ำหอมของผู้ชายที่สะอาดและเย้ายวน กลิ่นนั้นฝังลึกเข้าไปในโสตประสาทและตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเธอ จำได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ หน้าท้องที่เป็นลอนสวยงาม และแผงอกกว้างที่เธอซุกซบยามที่อารมณ์พุ่งทะยานถึงขีดสุดเขาเป็นผู้ชายที่อันตราย แต่ในขณะเดียวกันก็รู้จักวิธีปรนเปรอและทะนุถนอม สัมผัสที่ทั้งอ่อนโยนและรุนแรงในเวลาเดียวกัน  ทำให้พราวตะวันแทบจะขาดใจตายอยู่ใต้ร่างของเขา  บางจังหวะเขาก็ดุดันราวกับพายุทอร์นาโดที่พร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่ง

แต่ในบางจังหวะเขาก็อ่อนโยนราวกับสายลมฤดูใบไม้ผลิที่พัดผ่านผิวน้ำ ความขัดแย้งที่ลงตัวนี้ทำให้เธอหลงระเริงไปกับรสสัมผัสที่เขาป้อนให้จนถอนตัวไม่ขึ้นมันคือการระเบิดของอารมณ์ที่ถูกเก็บกดไว้มานาน ความรู้สึกของการเป็นที่รัก การเป็นที่ต้องการ  และการได้ปลดปล่อยความแค้นเคืองทั้งหมดผ่านทางร่างกาย